II SA/Op 217/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na czynność Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...], w części obejmującej pojazd marki [...], numer rejestracyjny [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. M. R., reprezentowany przez pełnomocnika – M. B. – wystąpił do Starosty Nyskiego z żądaniem zwrotu kwoty 10200 zł opłaty pobranej za wydanie kart pojazdów dla 24 samochodów. W piśmie tym, oznaczając poszczególne pojazdy, wśród których wymienił także samochód marki [...], nr rejestracyjny [...], wnioskodawca wskazał, że dla każdego samochodu opłata zawyżona została o 425 zł. Swoje żądanie M. R. wywiódł z niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, w którym uznano, że określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł nie uwzględnia wytycznych ustawowych do określenia wysokości tej opłaty i jest zbyt wysoka. Ustosunkowując się do żądania M. R., Starosta Nyski pismem z dnia [...], nr [...], odmówił zwrotu wnioskowanej kwoty. Podał, że rejestracja wskazanych pojazdów oraz opłaty za wydanie dla nich kart pojazdów związane były z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi, wobec czego wnioskowane roszczenie uległo 3-letniemu przedawnieniu (art. 118 K.c.), którego bieg rozpoczyna się w chwili spełnienia świadczenia, tj. w dniu uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu. Pismem z dnia 9 października 2010 r., doręczonym organowi w dniu 13 października 2010 r., M. R. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zwrot kwoty 10200 zł, pobranej nienależnie za karty pojazdu dla samochodów, określonych w załączonym do pisma zestawieniu, wraz z należnymi odsetkami. Następnie, wobec braku odpowiedzi organu na powyższe wezwanie, M. R., zastąpiony przez pełnomocnika – adwokata B. C., w dniu 13 grudnia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność odmowy zwrotu kwoty 10200 zł wraz z należnymi odsetkami, pobranej nienależnie za wydanie kart pojazdów dla 24 samochodów wymienionych w zestawieniu załączonym do skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu podał, że korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy uwzględnił skargę M. R. i - uchylając zaskarżoną czynność odmowy zwrotu kwoty 10200 zł - przelewem z dnia 17 lutego 2011 r., którego kserokopię dołączono do odpowiedzi na skargę, dokonał na rzecz skarżącego zwrotu wnioskowanej kwoty. Sprawa ze skargi M. R. została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu pod sygn. akt II SA/Op 113/11. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 maja 2011 r., ze sprawy tej wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów, przy czym sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...], została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 217/11 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwania zostały przesłane na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego – adwokata B. C., wskazany w skardze i tam doręczone w dniu 18 maja 2011 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenia odbioru przesyłki. Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniono braków formalnych skargi ani nie został uiszczony wymagany wpis. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określającym wymogi formalne przewidziane dla skargi, skarga – poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym – winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. pismo winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, w myśl art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma winno być przy tym dołączone również pełnomocnictwo. Stosownie zatem do art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., w przypadku, gdy skarga nie została podpisana przez skarżącego i wniesienia jest przez pełnomocnika, winna być przez pełnomocnika podpisana, a ponadto zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a dołączyć do niej należy dokument pełnomocnictwa. Niepodpisanie skargi oraz niedołączenie do niej pełnomocnictwa stanowią braki formalne skargi, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. W takim przypadku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 P.p.s.a., na mocy którego przewodniczący wzywa skarżącego do uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Przyjąć przy tym należy, że w przypadku gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie podpisał skargi i jednocześnie nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi należy skierować do niego. W razie nieuzupełnienia braków formalnych skargi, bądź uzupełnienia ich po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie w imieniu M. R., przez adwokata B. C., nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 P.p.s.a, co skutkowało wezwaniem wnoszącego skargę pełnomocnika do uzupełnienia jej braków w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie wezwano też pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi. W myśl bowiem art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy, w myśl art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżący domagał się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, stąd do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10000 zł, wynosi 4% wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Z tego względu skarżący obowiązany był do uiszczenia w niniejszej sprawie wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł. Wpis ten, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a, winien zostać uiszczony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a., jego nieziszczenie w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi. W niniejszej sprawie, zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, jak i do uiszczenia wpisu, przesłane zostały na adres kancelarii i tam doręczone skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 18 maja 2011 r. za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia od niej wpisu rozpoczął zatem bieg w dniu 19 maja 2011 r. i upływał z dniem 25 maja 2011 r. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązków wynikających z wezwań, do dnia upływu terminu (a nawet do czasu wydania niniejszego postanowienia), braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, jak również nie został uiszczony wymagany wpis od skargi. Uznać tym samym należało, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. Na marginesie, odnośnie wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a, odnotować przyjdzie, że wprawdzie przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy organ uwzględni skargę na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., niemniej jednak umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy postępowanie to zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte. Tylko wówczas nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). Odmienna sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, w której skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi, jak również nieuiszczenia od niej wymaganego wpisu na wezwanie Sądu nie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Tym samym niedopuszczalne jest jego umorzenie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.