II SA/Op 217/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi U. G. na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: 1) ustanowić dla U. G. radcę prawnego, 2) umorzyć postępowanie z wniosku U. G. o zwolnienie od kosztów sądowych. Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, stwierdził nieważność zaskarżonej przez U. G. decyzji Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Skarżącej uzasadnienie wyroku na piśmie, doręczono w dniu 10 listopada 2016 r., a ta w dniu 1 grudnia 2016 r. (data stempla pocztowego) złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, to jest poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wskazała we wniosku, że nie ma żadnego majątku, poza mieszkaniem o powierzchni [...] m2, utrzymuje się z emerytury w kwocie 759 zł miesięcznie. Miesięczne wydatki jakie ponosi to: fundusz remontowy 84 zł, koszty eksploatacji mieszkania 184 zł, woda 50 zł, energia elektryczna 120 zł, gaz, w tym ogrzewanie 200 zł, telefon 49 zł, telewizor 19,90 zl, łącznie 704 zł. Wniosek skarżącej obejmuje swoim zakresem przyznanie prawa pomocy w całości, to jest poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ubiegająca się ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że wnioskodawczyni w razie wniesienia skargi będzie korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sytuacja taka zachodzi w sprawie, przedmiotem postępowania jest decyzja dotycząca choroby zawodowej, więc skarżąca jest ustawowo zwolniona od kosztów sądowych. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest, zatem bezprzedmiotowy, a postępowanie wszczęte w jego zakresie należało umorzyć, co referendarz orzekł jak w punkcie 2 sentencji. Podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 249a P.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., w myśl, których, referendarz sądowy wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono zbędne. Wobec tego należało rozpoznać jej wniosek, jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w części. Wnioskodawczyni oświadczyła, że obecnie ma jedynie dochód z emerytury w kwocie 759 zł. W ocenie orzekającego, należy stwierdzić, że fakt kształtowania się dochodów wnioskodawczyni na poziomie 759 zł miesięcznie, pozwala na uznanie, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Sytuacja materialna wnioskodawczyni uprawnia ją, zatem do przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie dla niej radcy prawnego. Pomimo pewnej wątpliwości, z czego utrzymuje się skarżąca, skoro jak oświadczyła, praktycznie cała jej emerytura przeznaczona jest na opłaty związane z mieszkaniem, referendarz uznał to oświadczenie za wiarygodne. Skarżąca bowiem złożyła w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (rubryka nr 13 wniosku), oświadczenie, że jest świadoma odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, w myśl art. 233 § 1 w z § 6 Kodeksu karnego. Wobec tego przyjęto, że dane podane we wniosku są wiarygodne i orzeczono, jak w sentencji.