II SA/Op 22/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych o d d a l a s k a r g ę Przedmiotem skargi, wniesionej do sądu administracyjnego przez S. Ł., jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], podjęta na podstawie art. 6 c ust. 2 pkt 2, art. 37 k ust. 1 i art. 37 l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], odmawiającą przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu ustalono, iż S. Ł. w dniu 5 sierpnia 2003 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. i od dnia 13 sierpnia 2003 r. nabył status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 3 grudnia 2003 r. strona złożyła wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego od miesiąca lutego 2004 r. Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], orzekł o odmowie przyznania stronie świadczenia przedemerytalnego, ponieważ w dniu rejestracji nie spełniała warunków określonych w art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przedmiotową decyzję strona zaskarżyła, domagając się jej uchylenia i przyznania świadczenia. Organ odwoławczy ustalił, że na dzień rozwiązania stosunku pracy z innej przyczyny aniżeli przyczyny dotyczące zakładu pracy strona nie posiadała wieku uprawniającego do ubiegania się o świadczenie przedemerytalne. Oznacza to, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia przedemerytalnego, które powinny być ponadto spełnione – zgodnie z art. 37 l pkt 1 ustawy - w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. W skardze zarzucono, iż organ odmówił zaliczenia skarżącemu do okresu uprawniającego do świadczenia okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz podniesiono, iż skarżący został zwolniony z przyczyn losowych, tj. z powodu schorzenia kardiologicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Zgodzić się należało w pierwszym rzędzie z organami, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 ze zm.), zwanej dalej ustawą obowiązujący w dacie rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej, tj. w dniu 5 sierpnia 2003 r., w brzmieniu: "świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4. W przypadku skarżącego w grę nie wchodzi żaden z przewidzianych przez ustawodawcę przypadków uzasadniających możliwość skutecznego ubiegania się o świadczenie przedemerytalne. Skarżący, którego status winien być oceniany zgodnie z art. 37 l ust. 1 ustawy wg stanu na dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, nie spełnia przesłanek posiadania odpowiedniego wieku (art. 37k ust. 1 pkt 1 i 2) i przesłanki rozwiązania z nim stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 37k pkt. 2 – 4). Wyklucza to możliwość przyznania świadczenia, gdyż wszystkie wynikające z przepisu art. 37 k ustawy przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie, a to oznacza, że nie spełnienie chociażby jednej z nich – tak jak stało się to w przedmiotowej sprawie - wyklucza możliwość skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Postulowane przez skarżącego zaliczenie okresu aktualnie pobieranego zasiłku oraz pominięcie wymogu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (art. 2 pkt 20a ustawy wyjaśnia, iż oznacza to rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy – nie wskazując przy tym żadnych innych "losowych" jak chce tego skarżący - przyczyn rozwiązania stosunku pracy), nie jest możliwe przy zakreślonym ustawowo zakresie kognicji sądu administracyjnego, posługującego się przy orzekaniu wyłącznie kryterium legalności. Ustawa nie przewiduje ponadto możliwości orzekania o prawie do świadczenia przedemerytalnego "na przyszłość", a do tego w istocie zmierzał skarżący, przyznając, iż wiek 55 lat ukończy w dniu 15 lutego 2004 r. i wywodząc, że od tej daty świadczenie winno mu być przyznane. Uwzględniając powyższe, przy odrzuceniu argumentów natury słusznościowej, należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak na wstępie.