II SA/Op 223/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Stowarzyszenia [...] w K. Oddział Terenowy w K. oraz J. G., J. P. i J. N. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 223/10 o odmowie przyznania prawa pomocy Stowarzyszeniu [...] w K. Oddział Terenowy w K. w sprawie ze skargi J. G., J. P. i J. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu podania w sprawie o odszkodowanie postanawia: odrzucić sprzeciw. Wyrokiem z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Op 223/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. G., J. P. i J. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwrotu podania w sprawie o odszkodowanie za utratę zdrowia spowodowaną skażeniem środowiska. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną od tego wyroku, sporządzoną osobiście przez J. G., a następnie postanowieniem z dnia 14 lutego 2011 r. odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu 10 listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożony został na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, to jest Stowarzyszeniu [...] Oddział Terenowy w K., podpisany przez J. G., jako Przewodniczącego Zarządu. Po rozpoznaniu wniosku, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt. II SA/Op 223/10, odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy uznając, że Stowarzyszenie [...] nie było skarżącym, nie miało statusu uczestnika postępowania i nie zgłosiło wniosku o dopuszczenie do postępowania. Powyższe postanowienie, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu, doręczone zostało J. G., jako Przewodniczącemu Zarządu Oddziału Terenowego Stowarzyszenia [...] w K., w dniu 30 listopada 2010 r., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym dowodzie odbioru przesyłki. W piśmie z dnia 24 marca 2011 r. J. G. wskazał, że wnosi sprzeciw "w imieniu stron i swoim od postanowienia z dnia 22 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Op 223/10 o odmowie przyznania prawa pomocy". Kwestionując to postanowienie podniósł, że "sprawa dotyczy problemu społecznego, a zatem powinna ona być rozpatrywana z urzędu i dlatego nadal uważamy, że do sporządzenia apelacji przysługuje nam adwokat z urzędu, którego przyznania nadal się domagamy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie, rozważając kwalifikację pisma z dnia 24 marca 2011 r., wskazać przyjdzie, że pomimo oznaczenia w nim wadliwej daty kwestionowanego postanowienia tj. 22 listopada 2010 r., należało przyjąć, iż pismo to stanowi sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2010 r. o odmowie przyznania prawa pomocy Stowarzyszeniu, gdyż w sprawie o sygn. akt II SA/Op 223/10 nie zostało wydane żadne postanowienie we wskazanej przez skarżącego dacie, natomiast postanowienie w przedmiocie przyznania prawa pomocy wydane zostało w dniu 23 listopada 2010 r. Rozpoznając wniesiony sprzeciw należy wskazać, że zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., od postanowień referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia (§ 1). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Określony we wskazanym przepisie siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu jest niewątpliwie ustawowym terminem procesowym, którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia postanowienia. Jego uchybienie, zgodnie z art. 259 § 2 P.p.s.a, skutkuje natomiast odrzuceniem sprzeciwu. W niniejszej sprawie postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 listopada 2010 r., odmawiające przyznania prawa pomocy Stowarzyszeniu [...], doręczone zostało J. G. jako Przewodniczącemu Zarządu Oddziału Terenowego Stowarzyszenia [...] w K., w dniu 30 listopada 2010 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 101 a. sąd.). Do postanowienia dołączono pouczenie, w którego punkcie 1 wskazano termin wniesienia sprzeciwu. Określony w art. 259 § 1 P.p.s.a. termin do wniesienia sprzeciwu od tego postanowienia, rozpoczął zatem bieg w dniu 1 grudnia 2010 r. i upłynął z dniem 7 grudnia 2010 r., natomiast sprzeciw wniesiony został dopiero w dniu 24 marca 2011 r. (data nadania przesyłki listownej), a więc znacznie po upływie ustawowego terminu. Uznać tym samym należało, że czynności tej dokonano z uchybieniem terminu, co skutkuje odrzuceniem sprzeciwu. Mając na uwadze treść sprzeciwu, wniesionego przez J. G. reprezentującego Stowarzyszenie [...], który przy tym w postępowaniu głównym, prowadzonym pod sygn. akt II SA/Op 223/10, był jednocześnie skarżącym, jak i pełnomocnikiem pozostałych skarżących, wskazać ponadto należy, że na zasadzie art. 252 § 3 P.p.s.a. postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Zażalenie na to postanowienie przysługuje wyłącznie wnioskodawcy. Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika zatem, że krąg adresatów postanowienia w przedmiocie prawa pomocy został przez ustawodawcę ograniczony wyłącznie do osoby wnioskodawcy. Postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jest zatem postępowaniem wpadkowym, niezależnym od postępowania głównego, w związku z czym pozostałe strony i uczestnicy postępowania głównego, o których mowa w art. 32 i art. 33 P.p.s.a., nie są uprawnione do wniesienia sprzeciwu i wobec tego podlega on odrzuceniu jako niedopuszczalny. W przedmiotowej sprawie, jak wskazano wyżej, odpis postanowienia z dnia 23 listopada 2010 r. został doręczony J. G. jako Przewodniczącemu Zarządu Oddziału Terenowego Stowarzyszenia [...] w K. Z tego względu, działając w imieniu własnym jako skarżący albo jako pełnomocnik pozostałych skarżących nie ma on legitymacji w kwestionowaniu tego właśnie rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 252 § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.