II SA/Op 226/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na pismo Komendanta Miejskiego Policji w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ukarania mandatem karnym oraz przypisania punktów karnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 września 2006 r. S. S. w miejscowości [...], kierując samochodem marki Trabant o nr rej. [...], zjechał na chodnik, najeżdżając na słup latarni oraz kosz na śmieci. Z dokumentów przedłożonych w sprawie wynika, że za powyższy czyn interweniujący policjant nałożył na S. S. mandat karny w kwocie 200 zł, pouczając o prawie odmowy jego przyjęcia i skutkach takiej odmowy. Z powyższego prawa S. S. nie skorzystał i przyjął mandat karny, kwitując jego odbiór własnoręcznym podpisem, przez co mandat ten stał się prawomocny. Następnie, przypisano S. S. 6 punktów karnych w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Pismem z dnia 31 października 2006 r. S. S. wniósł zażalenie do Komendanta Miejskiego Policji w Opolu, na postępowanie dotyczące ukarania mandatem karnym podnosząc, iż całe zdarzenie było spowodowane nieprawidłowym działaniem hamulców oraz zapłonu samochodu i nie wynikało z przyczyn leżących po stronie kierowcy. W odpowiedzi na powyższe zażalenie, Komendant Miejski Policji w Opolu pismem z dnia [...] podtrzymał wersję wydarzeń przedstawioną przez interweniującego policjanta, a także poinformował S. S., iż wobec faktu przyjęcia przez niego mandatu bez zastrzeżeń, mandat ten stał się prawomocny. S. S. ponowił swoje zarzuty w piśmie z dnia 15 grudnia 2006 r. skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w Opolu, który to organ pismem z dnia 19 stycznia 2007 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W dniu 21 maja 2007 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarga datowana na dzień 31 stycznia 2007 r. (k - 40 akt), w której S. S. kwestionuje przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie ukarania go mandatem karnym oraz przypisania 6 punktów karnych. W szczególności skarżący kwestionuje wyjaśnienia Komendanta Miejskiego Policji w Opolu zawarte w piśmie z dnia [...], zarzucając im wadliwe przedstawienie stanu faktycznego, jaki w rzeczywistości miał miejsce. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 czerwca 2007 r., pełnomocnik Komendanta Miejskiego Policji w Opolu – radca prawny K. K., wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwaną dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 ustawy, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podnieść bowiem należy, iż skarżący nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Zawarte w piśmie skarżącego żądanie wszczęcia postępowania zgodnie z procedurami sądowoadministracyjnymi w stosunku do czynności wyjaśniających oraz pisma z dnia [...], Komendanta Miejskiego Policji w Opolu, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Podniesione przez skarżącego zarzuty w treści zarówno skargi, jak i we wszystkich pismach znajdujących się w aktach sprawy, dotyczące podejmowanych czynności przez policjantów Komendy Miejskiej Policji w Opolu wskazują, iż przedmiotowa sprawa w istocie odnosi się do postępowania mandatowego, które regulowane jest przez przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.). W myśl art. 101 § 1 i § 2 Kodeksu, prawomocny mandat karny podlega uchyleniu, jeżeli grzywnę nałożono za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego złożony w zawitym terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu lub z urzędu. Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna, a więc sąd rejonowy w wydziale grodzkim, a gdy wydział taki w danym sądzie rejonowym nie istnieje - w wydziale karnym. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do orzekania w niniejszej sprawie. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając zatem powyższe na uwadze, w oparciu o przywołany art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, skargę S. S. należało odrzucić jako niedopuszczalną. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Komendanta Miejskiego Policji w Opolu o zwrot kosztów postępowania sądowego wskazać należy, iż zasady zwrotu kosztów postępowania między stronami reguluje rozdział I działu V ustawy. W art. 200 i art. 201 tej ustawy określono zasady zwrot kosztów postępowania w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, natomiast przepisy art. 203 i art. 204 odnoszą się do kosztów postępowania kasacyjnego. Normując kwestię zwrotu kosztów postępowania przed sądem I instancji, ustawodawca wprowadził bezwzględną zasadę, iż zwrot ten przysługuje tylko skarżącemu i wyłącznie w sytuacji bądź uwzględnienia skargi (art. 200), bądź też umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 lub 118 § 2 ustawy procesowej. W tych okolicznościach sprawy, wniosek o zwrot kosztów sądowych na rzecz organu, nie mógł zostać uwzględniony.