II SA/Op 227/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz - spr. po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyn - Koźle z dnia 30 września 2004 r., Nr XXVI/316/2004 w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę. A. Z. wniosła w dniu 22 czerwca 2005 r. do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu pismo skierowane do Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, nazwane "zażaleniem na uchwałę Nr XXVI/316/2004 Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 30 września 2004 r. w sprawie negatywnego rozpoznania skargi A. Z. w sprawie mieszkania". W piśmie tym skarżąca, szczegółowo opisując dotychczasowy tok postępowania związanego z najmem zajmowanego kontenera przy ul. [...] w K., zakwestionowała odmowę przyznania jej na terenie gminy lokalu mieszkalnego. Argumentowała, iż stanowi to naruszenie obowiązku gminy zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych każdego mieszkańca, wynikającego z przepisów o prawie lokalowym. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, do którego Sąd Apelacyjny we Wrocławiu przekazał skargę, odmówił przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1451/05, oddalił zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W tym miejscu zaznaczyć należy, że katalog ten nie jest wyczerpujący, gdyż do właściwości sądów administracyjnych należą również sprawy, w których ustawy szczególne przewidują taką kontrolę (art. 3 § 3) oraz spory o właściwość i spory kompetencyjne (art. 4). Wskazane uregulowanie oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg na działania lub bezczynność organów administracji w sprawach innych niż inne niż wymienione w powyższych przepisach i w związku z tym skarga w sprawie nie należącej do właściwości sądu podlega odrzuceniu. W szczególności sąd ten nie jest uprawniony do rozpoznawania skarg w potocznym znaczeniu tego słowa, określanych jako skargi powszechne. Skargi te są dotyczą sposobu funkcjonowania organów administracji samorządowej i są prawnym środkiem obrony oraz ochrony różnych interesów jednostki, nie dają jednak podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Regulacja w tym zakresie zawarta jest w art. 229 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Przepis ten określa tryb rozpoznawania skarg dotyczących zadań lub działalności poszczególnych organów i wskazuje organy właściwe do rozpoznania skargi. Samodzielne postępowanie skargowe przed tymi organami charakteryzuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, toku instancji ani środków zaskarżenia, a skarżący zawiadamiany jest tylko przez organ rozpatrujący skargę o działaniach zmierzających do wyjaśnienia okoliczności będących jej przyczyną (por. K. Borkowski (w:) B. Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 817). Z tych względów sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg na rozstrzygnięcia organów wydane w trybie art. 229 K.p.a. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, iż treść pisma wniesionego przez A. Z. do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu wskazuje na zakres skargi, który dotyczy stanowiska zawartego w uchwale Rady Miasta Kędzierzyna - Koźla Nr XXVI/316/2004 z dnia 30 września 2004 r., dotyczącego działalności Prezydenta Miasta Kędzierzyna - Koźla. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a w związku ze skargą powszechną, jaką A. Z. wniosła na działanie Prezydenta Miasta Kędzierzyna - Koźla, który nie wyraził zgody na zawarcie kolejnej umowy najmu lokalu socjalnego. W myśl tego przepisu rada gminy jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Jak wskazano wyżej, ocena prawidłowości tego postępowania nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Ponadto w treści skargi skarżąca wyraża niezadowlenie z odmowy przydzielenia jej lokalu socjalnego, co dokonywane jest na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nie w drodze decyzji administracyjnej. Z tego względu również ten przedmiot nie należy do właściwości sądów administracyjnych, które nie są władne do oceniania zasadności czy zgodności z prawem w zakresie zawierania takich umów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 1997r., sygn. akt II SA/Gd 900/96, System Informacji Prawnej LEX nr 44253). Na marginesie zaznaczyć należy, że analogiczne stanowisko co do oceny właściwości sądu administracyjnego w świetle zarzutów podnoszonych w skardze, wyrażone zostało przez tut. Sąd w postanowieniu z dnia 12 września 2005 r., odmawiającym przyznania prawa pomocy wobec oczywistej bezzasadności skargi. Prawidłowość tego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1451/05, który to Sąd orzekł o oddaleniu wniesionego przez skarżącą zażalenia. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.