II SA/Op 228/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę. Skarżąca M. F., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...], w sprawie wymeldowania jej wraz z dziećmi z pobytu stałego w Ś., ul. [...]. Skargę zaadresowaną do organu nadała w dniu 30 czerwca 2009 r. (wtorek) w urzędzie pocztowym w Namysłowie (k. 20 akt). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Zaskarżona decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...] doręczona została skarżącej na adres wskazany przez nią w odwołaniu, a to do miejscowości Ś. ulica [...] w dniu 29 maja 2009r., dzień roboczy – piątek. Odbioru tej decyzji dokonała matka skarżącej, co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Matka skarżącej jest dorosłym domownikiem i stąd też dokonane doręczenie zastępcze uznać należało za prawidłowe. Stosownie bowiem do art. 43 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000 r., nr 987, poz.1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, m.in. dorosłemu domownikowi, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Skuteczne zatem doręczenie odpisu skarżonej decyzji nastąpiło w dniu 29 maja 2009r. Art. 53 §1 P.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się do sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Terminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stosownie do art. 83 § 1 P.p.s.a., oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Przepis art. 111 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964r., Nr 16, poz.93 ze zm.) stanowi, że termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, a jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Nadto § 2 art. 83 P.p.s.a. przewiduje, że w sytuacji gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Upływ zatem trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi, obliczonego zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. nastąpił, w dniu 29 czerwca 2009 r. (poniedziałek). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu rozpoczął swój bieg w dniu 30 maja 2009r. i upłynąłby w dniu 28 czerwca 2009r., gdyby dzień ten nie był niedzielą czyli dniem ustawowo wolnym od pracy. Wobec zastosowania reguły z art. 83 § 2 P.p.s.a. ostatni dzień terminu do skutecznego złożenia skargi przesunął się na pierwszy dzień roboczy po tym dniu i stąd też upłynął z dniem 29 czerwca 2009r. Skarżąca zaś skargę zaadresowaną do organu nadała w dniu 30 czerwca 2009r. w urzędzie pocztowym w N. (k. 20 akt), a więc z jednodniowym uchybieniem terminowi. Powyższe wynika ze stempla datownika na kopercie dołączonej do akt przez organ na żądanie sądu. Wobec powyższego skargę jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało odrzucić.