II SA/Op 228/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na czynność materialno – techniczną Starosty Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Starosty Opolskiego na rzecz D.K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu wpisu od skargi. Przedmiotem skargi wniesionej przez D. K. była czynność materialno – techniczna Starosty Opolskiego z [...] stanowiąca odmowę zwrotu skarżącej kwoty 425 zł, tytułem opłaty za kartę pojazdu, którą strona uiściła w Starostwie Powiatowym w Opolu rejestrując nabyty poza granicami Polski samochód osobowy marki [...], nr rej. [...]. W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej oddalenie, odwołując się do obowiązującego w dacie pobrania opłaty rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U.2003, Nr 137 poz. 1310). Wniosek o zwrot opłaty za kartę pojazdu z 15 lutego 2011 r. nie został uwzględniony, a odmowę sporządzono pismem z 17 lutego 2011 r. Wniesienie skargi poprzedziło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem Przewodniczącego z 29 czerwca 2011 r. zarządzono w sprawie przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, wyznaczając do przeprowadzenia mediacji referendarza sądowego (art. 115 § 2 i art. 116 § 1 P.p.s.a.). W toku posiedzenia mediacyjnego w dniu 20 lipca 2011 r. strony dokonały ustaleń co do załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa. W szczególności Starosta Opolski zobowiązał się dokonać w terminie 14 dni zapłaty D. K. kwoty 425 zł, tytułem zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, nr [...], pobraną na podstawie decyzji z [...], nr [...]. Skarżąca zobowiązała się natomiast do cofnięcia skargi w terminie 7 dni od dnia zwrotu wymienionej wyżej kwoty. W dniu 22 lipca 2011 r. skarżąca cofnęła skargę, powołując się na ustalenia, mimo, że zapłata kwoty 425 zł tytułem zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, nastąpiła w dniu 3 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustalenie sposobu załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa o jakim mowa w art. 115 § 1 P.p.s.a. następuje w toku postępowania mediacyjnego i jest podstawą do uchylenia lub zmiany przez organ zaskarżonego aktu, albo wykonania lub podjęcia innej czynności stosownie do okoliczności sprawy w zakresie swojej właściwości i kompetencji (por. art. 117 § 1 P.p.s.a.). Zatem dokonanie ustaleń co do sposobu załatwienia sprawy wykonane przez organ przez podjęcie, jak w tej sprawie, czynności materialno - technicznej wypłaty kwoty 425 zł sprawia, że sprawa nie podlega rozpoznaniu przez sąd na rozprawie. Zgodnie z art. 118 § 1 P.p.s.a. akt lub czynność podjęta na podstawie art. 117 § 1 może być zaskarżona do sądu administracyjnego odrębną skargą. W przeciwnym wypadku stosownie do art. 118 § 2 P.p.s.a. sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne. Dlatego z chwilą wykonania przez organ ustaleń posiedzenia mediacyjnego biegnie dla strony termin 30 dni do ewentualnego wniesienia skargi i w tej sprawie termin ten minął bezskutecznie 5 września 2011 r. W przypadku umorzenia postępowania sąd winien rozliczyć jego koszty. Zgodnie bowiem z art. 199 P.p.s.a. koszty postępowania strony ponoszą zgodnie ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 201 § 2 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio. W tym ostatnim przepisie uregulowane jest miarkowanie kosztów, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonym w celu pobrania wpisu. Przepis art. 201 § 2 P.p.s.a. reguluje zatem jeden z dwóch przypadków, w których – poza uwzględnieniem skargi przez sąd i zastosowaniem art. 200 P.p.s.a. – można zasądzić od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów, przy czym odpowiednio stosowany art. 206 P.p.s.a. pozwala na ich miarkowanie. Dotyczy to sytuacji, gdy wskutek skargi i skutecznie przeprowadzonej mediacji organ podjął czynność, tu zwrotu opłaty, której wcześniej odmówił. Różnica w porównaniu z art. 200 P.p.s.a., polega na tym, że zasadność skargi uznał nie sąd w wyroku, lecz organ przez podjęcie stosownej czynności. Reasumując na podstawie art. 199 w zw. z art. 201 § 2 P.p.s.a. skarżącej przysługuje zwrot kosztów postępowania wyłożonych w sprawie. Z akt sprawy wynika, że D. K. uiściła wpis sądowy w kwocie 100 zł. Dalszych kosztów postępowania nie wykazanych przez stronę sąd nie rozliczał. Dlatego też z mocy powołanych przepisów art. 201 § 2 w zw. z art. 199 P.p.s.a. i art. 118 § 2 P.p.s.a. należało zasądzić od organu na rzecz strony kwotę 100 zł, tytułem zwrotu opłaty sądowej. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji.