II SA/Op 23/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. na orzeczenie Kierownika Ambulatorium Zakładu Karnego w S. w przedmiocie oceny stanu zdrowia postanawia: odrzucić skargę. W dniu 14 listopada 2005 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) H. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Kierownika Ambulatorium Zakładu Karnego w S., podnosząc w niej, że lekarz pełniący funkcję kierownika pisze w swych orzeczeniach, iż skarżący może być leczony w warunkach więziennych, a następnie zmienia mu leki bez konsultacji lekarzy specjalistów naczyniowych, co źle wpływa na proces leczenia skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 805/05, uznał się niewłaściwym do rozpoznania skargi i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Następnie, w dniu 2 stycznia 2006 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kolejne pismo H. J., datowane na 3 stycznia 2006 r., nazwane skargą, z którego treści wynika, że H. J. składa skargę na pismo z dnia 2 grudnia 2005 r., [..], stanowiące odpowiedź na skargę, jakiej udzielił Dyrektor Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w O. na skargę H. J. z dnia 10 października 2005 r., przekazaną do rozpoznania zgodnie z właściwością przez Urząd Integracji Europejskiej. W odpowiedzi wskazano, że skarga H. J. na więzienną służbę zdrowia jest bezzasadna. Pismem z dnia 13 marca 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącego do sprecyzowania, czy składa on skargę na Kierownika Ambulatorium Zakładu Karnego nr [..] w S., czy też na wydane przez niego orzeczenie lekarskie. H. J., w wyjaśnieniu z dnia 21 marca 2006 r. stwierdził, że jego pismo z dnia 14 listopada 2005 r. jest skargą na orzeczenie lekarskie wystawione przez kierownika ambulatorium. Lekarz wystawiający to orzeczenie (opinię o stanie zdrowia) nie wpisał w nim, zdaniem H. J., faktycznego stanu zdrowia skarżącego, a nadto nie podał opisu choroby, w szczególności nie stwierdził, czy choroba jest uleczalna, czy będzie postępować, czy zagraża życiu i zdrowiu. W uzupełnieniu skargi (pismo z dnia 4 maja 2006 r.) H. J. zarzucił, że kierownik ambulatorium nie stosuje się do zaleceń lekarzy specjalistów, którzy wskazali na konieczność leczenia skarżącego w szpitalu klinicznym we W. Podał również dwa przykłady, dotyczące innych więźniów, świadczące o niewłaściwym wykonywaniu swych obowiązków przez kierownika ambulatorium. Nadmienił także, że w jego sprawie Prokuratura nie powołała niezależnych lekarzy i odmówiła wszczęcia dochodzenia, dlatego też zwrócił się do tut. Sądu o skierowanie na badanie przez "niezależnych lekarzy biegłych sądowych". Do pisma H. J. dołączył postanowienie Sądu Rejonowego w S., którym utrzymano w mocy postanowienie Prokuratury Rejonowej w S. o odmowie wszczęcia dochodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. W pierwszym rzędzie podkreślić trzeba, że przedmiotem zaskarżenia jest skarga na orzeczenie lekarskie, co wyraźnie oświadczył H. J., odpowiadając na zapytanie Sądu. Poczyniona uwaga wydaje się konieczna, gdyż skarżący w wielu pismach zgłasza także zarzuty wobec osoby kierownika ambulatorium, lecz w tym zakresie nie złożył odrębnej skargi. Właściwość przedmiotową sądów administracyjnych wyznaczają przepisy art. 1 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 2 ustawy, sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, natomiast stosownie do treści art. 3 ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 4) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 5) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 ustawy). Z zacytowanych regulacji wynika, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały w nich wymienione. Skarżący, wezwany do sprecyzowania przedmiotu skargi, wyjaśnił, iż skarży orzeczenie lekarskie, które w jego ocenie ma niewłaściwą treść. Jak wynika z treści skargi z dnia 14 listopada 2005 r., kwestionowane "orzeczenie" (opinia o stanie zdrowia) zostało wystawione przez kierownika ambulatorium i stało się powodem odmowy udzielenia skarżącemu przerwy w odbywaniu kary. Zdaniem H. J., zawarte w opinii lekarskiej stwierdzenia nie odzwierciedlają jego stanu zdrowia, a ponadto opinię wystawił lekarz, który nie specjalizuje się w leczeniu schorzeń, na które cierpi skarżący. Oceniając tak określony przedmiot zaskarżenia, Sąd wziął pod uwagę fakt, że H. J. nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Z przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego sprawy nie wynika, by miała w niej zapaść decyzja lub postanowienie organu administracji. Żądanie zmiany "orzeczenia" kierownika ambulatorium na temat stanu zdrowia skarżącego, mogłoby być ewentualnie rozpatrywane w oparciu o treść cyt. wcześniej art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności skargi miało zatem ustalenie, czy przedmiot żądania H. J. mieści się w pojęciu aktów lub czynności należących do sfery spraw z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco z kilku powodów. Po pierwsze, kwestionowane orzeczenie lekarskie nie zostało wystawione przez organ wyznaczony przepisami prawa do wykonywania zadań mieszczących się w pojęciu "działalności administracji publicznej"; po wtóre, materia orzeczenia nie należy do zakresu działania administracji publicznej; po trzecie zaś, orzeczenie nie ustala (stwierdza, potwierdza) uprawnień bądź obowiązków skarżącego, które wynikałyby z przepisów prawa, co także oznacza, że skarżący nie ma umocowania w prawie do realizacji swego uprawnienia czy obowiązku. W tym stanie rzeczy, skoro rozpatrzenie skargi nie mieści się w kompetencjach Sądu, skargę tę - jako niedopuszczalną - należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy.