II SA/Op 23/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na Agencję Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Opolu w przedmiocie wysokości składek czynszu dzierżawnego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący R. G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę, zawartą w piśmie z dnia 22 stycznia 2009 r., na bezczynność Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Opolu w przedmiocie wysokości składek czynszu dzierżawnego. (pkt 3 skargi). Podniósł, że stawki pobierane od niego były wielokrotnie wyższe od taryf pobieranych przez Agencję w kraju, były on w jego opinii "zaporowe", uznał to za dyskryminację i działanie przestępcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu działając na podstawie art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zwrócił się do organu o udzielenie odpowiedzi na skargę oraz o nadesłanie akt administracyjnych. Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa Oddział Terenowy w Opolu udzieliła odpowiedzi na skargę pismem z dnia 5 marca 2009 r., uzupełniła odpowiedź pismem z dnia 19 marca 2009 r. Wniosła w niej o oddalenie skargi i o zasądzenie od skarżącego na rzecz Agencji kosztów postępowania według norm przepisanych. Agencja wyjaśniła, że umowa dzierżawy wygasła skarżącemu w związku z nieprzyjęciem przez niego nowych warunków umowy, w której zastosowane miały być zabezpieczenia na poczet czynszu dzierżawnego. Agencja w związku z tym zażądała wydania przedmiotu dzierżawy. Skarżący odmówił i wniósł niniejszą skargę. Agencja podniosła, że skarżący nie wskazał na czym miałaby polegać dyskryminacja, a ponadto sądy administracyjne nie rozpatrują skarg na dyskryminację. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Wniesiona skarga dotyczy żądania sprzedaży terenu dzierżawnego od Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.,). Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione w cyt. przepisie. W szczególności nie jest on uprawniony do rozpoznawania skarg nie należących do właściwości sądu administracyjnego. Zasada ta obowiązuje także w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy R. G. podnosi w skardze, że jest dyskryminowany poprzez stosowanie wobec niego przez Agencję zawyżonych stawek czynszu dzierżawnego. Badanie czy skarżący rzeczywiście był dyskryminowany stosowaniem wobec niego zawyżonych stawek czynszu dzierżawnego przez Agencję nie mieści się w zakresie działania przedmiotowego sądów administracyjnych. Ewentualny pozew w tym zakresie może być złożony do sądu powszechnego. W związku z powyższym skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego, ulega odrzuceniu. W kwestii natomiast zasądzenia od skarżącego kosztów na rzecz organu, należy zauważyć, że zgodnie z art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów postępowania sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 P.p.s.a. (postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w wyniku uwzględnienia skargi w całości przez organ administracyjny), art. 203 P.p.s.a. (wyrok uwzględniający skargę kasacyjną), i art. 204 P.p.s.a. (wyrok oddalający skargę kasacyjną). Nie ma podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie niż wymienione w art. 209 P.p.s.a., (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2004 r., FZ 504/04, publikowana tylko teza B Dauter {w;}, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Oficyna Wydawnicza a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, s. 372). Mając powyższe na uwadze, orzeczono, jak sentencji.