II SA/Op 231/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący składu orzekającego – sprawozdawca sędzia WSA Krzysztof Bogusz, sędzia Teresa Cisyk, sędzia Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2007 r. na rozprawie, sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami, orzekł o oddaleniu skargi. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, sygn. akt II SA/Op 422/06, było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] o przekazaniu według właściwości do innego organu pisma J. K. o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące wydania mu prawa jazdy oraz posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Przeprowadzona przez Sąd, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, iż odpowiada ono przepisom prawa. Wojewódzki Sad Administracyjny w Opolu wyjaśnił też w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Op 422/06, skarżącemu, iż Prezydent Miasta [...] nie jest właściwy rzeczowo do rozpatrzenia podania skarżącego. Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymiany praw jazdy oraz art. 97 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, zdolność do rozpoznawania i załatwiania spraw w przedmiocie wymiany prawa jazdy, posiada wszak starosta. Jednocześnie, jako że skarżący zamieszkuje na obszarze objętym właściwością miejscową Starosty Lubińskiego, a jednocześnie nie zachodzi co do niego uzasadniony przypadek dopuszczający ustalenie właściwości miejscowej organu na podstawie miejsca czasowego pobytu skarżącego przyjąć należy, iż właściwym organem w sprawie wymiany prawa jazdy skarżącego jest starosta Lubiński. Sąd w wyroku z dnia 8 maja 2008 r., wskazał, że tym samym, w świetle braku właściwości Prezydenta Miasta [...] do rozpoznania spornego podania, uznać należało, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z przepisami prawa. Skoro bowiem organ, do którego wniesiono podanie nie był właściwy do jego rozpoznania, zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a. prawidłowo dokonał, w drodze postanowienia, przekazania podania do organu właściwego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Op 422/06 uprawomocnił się w dniu 10 lipca 2007 r. Skarżący J. K. w piśmie z dnia 2 lipca 2008 r. zatytułowanym "Zażalenie", ponownie wniósł skargę na wyżej opisane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] o przekazaniu według właściwości do innego organu pisma J. K. o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące wydania mu prawa jazdy oraz posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. W skardze tej wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] , przeprowadzenie posiedzenia Sądu w pełnym składzie oraz zwrot kosztów podróży. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skarga pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Nie ma wątpliwości co do tego, iż w rozpoznawanej sprawie strona wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] o przekazaniu według właściwości do innego organu pisma J. K. o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące wydania mu prawa jazdy oraz posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Do przekonania tego Sąd doszedł porównując treść skargi zawartej w piśmie z dnia 2 lipca 2008 r., ze skarga zawartą w piśmie z dnia 26 czerwca 2006 r. (zarejestrowaną pod sygn. akt II SA/Op 422/06), i stwierdził, że obie skargi dotyczą tego samego aktu prawnego. Prawomocne zakończenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] o przekazaniu według właściwości do innego organu pisma J. K. o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące wydania mu prawa jazdy oraz posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami, wyklucza więc ponowne rozpoznanie skargi strony wniesionej na to samo postanowienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., wniesioną przez stronę skargę z dnia 2 lipca 2008 r., należało odrzucić, jako niedopuszczalną. W kwestii żądania skarżącego posiedzenia Sądu w pełnym składzie, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 58 § 4 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę postanowieniem i może to nastąpić na posiedzeniu niejawnym, na którym, stosownie do art. 16 § 2 P.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zwrot kosztów podróży, wskazać należy, że zgodnie z art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 205 § 1 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do Sądu oraz równowartość utraconego zarobku w skutek stawiennictwa w Sądzie. Niezależnie od tych uregulowań obowiązuje przepis, że skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, ale w razie uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji (por. art. 200 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarga J. K. nie została uwzględniona. Ponadto zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.). Taką sytuację w postępowaniu sądowoadministracyjnym przewiduje art. 91 § 3 P.p.s.a., kiedy Sąd może w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzić stawienie się stron lub jednej z nich osobiście lub przez pełnomocnika. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, J. K. nie był wzywany do osobistego stawiennictwa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu. Nie zachodzi zatem podstawa do przyznania stronie skarżącej zwrotu kosztów postępowania w jakimkolwiek zakresie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.