II SA/Op 234/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi B. P. decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Pismem z dnia 19 lutego 2008 r., B. P. wniósł do Starosty [...] o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tegoż organu z dnia 12 października 2007 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]". Jako podstawę wznowienia wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. podnosząc, iż będąc stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, posiadał również prawo uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę, a to z uwagi na to, że działka, której jest właścicielem znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej. Dodatkowo wniósł także o stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej z dnia 29 grudnia 2006 r. z uwagi na wydanie jej w oparciu o nieistniejącą kwalifikację przedsięwzięcia. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, dotyczącego ustalenia daty uzyskania przez B. P. informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia, postanowieniem z dnia 3 marca 2008 r., nr [...], Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 12 października 2007 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A Sp. z o.o. [...], pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" w skład, której wejdą: wieża stalowa o wys. 54,46 m z systemem anten, kontener technologiczny i zjazd z drogi w S. gmina I. na działce nr A. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro, zgodnie z ustaleniami, informacje o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę wnioskodawca uzyskał w dniu 19 lutego 2008 r., tym samym zachowany został termin z art. 148 § 1 K.p.a. stanowiący przesłankę do wznowienia postępowania. Starosta określił również, że przedmiotem badania w toku postępowania będzie to, czy wnioskodawca posiada przymiot strony postępowania w rozumieniu Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 12 października 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu, powołując dokonane w toku postępowania ustalenia, dotyczące sprawy o wydanie pozwolenia na budowę oraz odnoszące się do poprzedzających jego wydanie postępowań w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organ uznał, iż w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ani też żadna inna okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 – 3 i pkt 5 – 8 K.p.a. Z tego też powodu w ocenie organu brak było podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie braku podstaw uchylenia decyzji z uwagi na to, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ wyjaśnił, iż B. P. – właścicielowi działki nr B w S., na którego wniosek wznowiono postępowanie, nie przysługiwał przymiot strony. Brak możliwości bycia stroną tego postępowania, zdaniem organu uwarunkowany jest tym, że działka nr B znajduje się poza obszarem oddziaływania projektowanego obiektu, a lokalizacja przedmiotowej stacji telefonii komórkowej nie będzie wprowadzała ograniczeń w dotychczasowym rolniczym zagospodarowaniu działki, z uwagi na nie ustanowienie wokół stacji obszaru ograniczonego użytkowania. Jak wskazał organ, działka nr B położona jest w odległości 60 m od środka oddziaływania pól elektromagnetycznych przewidywanych do instalacji anten, a zatem znajduje się poza obszarem, w którym zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, nastąpi ponadnormatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego na wysokościach 51,3 m i 51,8 m wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, w zasięgu 44,72 m. Ponadto z zawartych w projekcie budowlanym danych charakteryzujących wpływ obiektu na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi wynika, że na działce tej, z uwagi na brak emisji innych zanieczyszczeń: gazowych, pyłowych, wibracji, zanieczyszczenia gruntu i ponadnormatywnej emisji hałasu, nie wystąpił także oddziaływanie inwestycji w tym zakresie. W odwołaniu od decyzji B. P. zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Przytaczając orzecznictwo, jako nieprawidłowe wskazał wnioskodawca nie ustosunkowanie się przez organ do twierdzeń podnoszonych przez stronę i uznanie ich za nieistotne dla sposobu załatwienia sprawy. Wskazał także, iż uzasadnienie winno objaśniać tok myślenia organu, a ten nie ustalił, jakie jest rzeczywiste oddziaływanie inwestycji przy uwzględnieniu mocy z pól elektromagnetycznych z inwestycji znajdującej się obok i tym samym brak rzeczywistego zasięgu pól o wartościach przewidzianych w przepisach o nowelizacji. Zdaniem odwołującego, emisja pól elektromagnetycznych nie może być traktowana jako jedyna przesłanka oceny oddziaływania inwestycji. Oddziaływanie to wynikać może, bowiem także z innych przyczyn. Z tego też względu zasadne jest przeprowadzenie stosownego postępowania wyjaśniającego, pozwalającego ocenić przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Kwestionując prawidłowość projektu budowlanego, w odniesieniu do danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko odwołujący wskazał z kolei, jakoby inwestor nie dołączył w przedmiotowej sprawie do wniosku aktualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, opartej na aktualnie obowiązujących przepisach prawa, a organ współpracował z podmiotem gospodarczym, umożliwiając mu otrzymanie pozwolenia na budowę mimo niespełnienia wymagań prawnych. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów odwołania w pierwszej kolejności wskazał, iż z analizy materiałów złożonych przez inwestora wynika, że wniosek o pozwolenie na budowę był komplety. Załączone do niego zostały zarówno ostateczna decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jest ważna bezterminowo, jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, pozostająca ważną przez 2 lata od jej wydania. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż organ właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie prowadzi postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynikającego z art. 32 ust. 1 prawa ochrony środowiska, lecz sprawdza czy warunki wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały uwzględnione w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Jak podał, w niniejszej sprawie wymagania te zostały spełnione. Na ocenę w tym zakresie nie ma przy tym wpływu fakt wejścia w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105) w zakresie § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Zarówno strony postępowania ustalane na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak i warunki jakie winny spełniać inwestycje pozostają bowiem aktualne. Jak wyjaśnił rozporządzenie nie zmieniło obszaru i zasięgu oddziaływania anten, a jedynie kwalifikację przedsięwzięcia, które zaliczone zostało do kategorii, dla których sporządzenia raportu może być wymagane. Odnosząc się do zakresu podmiotowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, organ odwoławczy powołał natomiast znajdujący w tym zakresie zastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Jednocześnie odnosząc się do zakresu oddziaływania planowanej inwestycji, wynikającego z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz przedstawiając parametry ustalonego oddziaływania inwestycji stwierdził, iż nie można uznać, że projektowane zamierzenie spowoduje utrudnienie w korzystaniu z działki B. P., która to znajduje się poza zasięgiem oddziaływania wiązek promieniowania anten. Na tej też podstawie jako nieuzasadniony organ wskazał zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Uznał ponadto, że w zaskarżonej decyzji wyczerpująco opisano cały tok postępowania wznowieniowego, w którym na podstawie zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wykazano, że B. P. nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. To z kolei w ocenie organu nieuzasadnionym czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Ustosunkowując się do pozostałych kwestii podnoszonych w odwołaniu wskazał ponadto, iż przed wydaniem pozwolenia na budowę inwestor w wykonaniu zobowiązania uzupełnił projekt o dane charakteryzujące wpływ obiektu na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi. Z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika zaś, że oddziaływanie stacji położonej w sąsiedztwie nie nakłada się na oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Jednocześnie wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę złożony został w dacie ważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu B. P. zarzucił decyzji odwoławczej naruszenia: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz wniósł na tej podstawie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kwestionując zaskarżone rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wskazał, iż w odpowiedzi na skargę organ winien wskazać i wyjaśnić dla jakiego przedsięwzięcia wydano pozwolenie na budowę. Przede wszystkim jednak podniósł, iż po wznowieniu postępowania organ obowiązany był stosować przepisy prawa aktualnie obowiązujące tj. z uwzględnieniem nowelizacji w dniu 31 sierpnia 2007 r. rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czego zaniechał oraz dokonać ponownej weryfikacji stron w oparciu o zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego z przyjęciem kumulacji pola e – m w środowisku od innych źródeł. Zarzucając organowi pominięcie faktu, iż w bliskiej odległości od inwestycji objętej wnioskiem znajduje się inna stacja bazowa telefonii komórkowej skarżący stwierdził, iż winien on również zażądać od inwestora danych technicznych anten oraz ich oddziaływania podanych na podstawie aktualnego tła elektromagnetycznego. Uznając za absurdalne dokonane wyliczenie i powołując treść pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R. z dnia 7 marca 2008 r., skierowanego do Starosty [...], postawił tezę o przekraczaniu w Polsce wartości dopuszczalnych natężeń elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi. Jako rażące naruszenie prawa w zaskarżonym postępowaniu wskazał brak zobowiązania inwestora przez organ I, jak i II instancji, do dostosowania projektu budowlanego do nowych przepisów. Jednocześnie w ocenie skarżącego zmiana przepisów oraz parametrów technicznych stacji pociągała za sobą obowiązek przedłożenia przez inwestora nowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji środowiskowej. Jego zdaniem organ po wznowieniu postępowania nie miał bowiem prawa posługiwać się, jako dowodem w sprawie, decyzją środowiskową, która w świetle prawa była już nieważna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione, wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 23 września 2008 r., wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie złożyło Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "B" z siedzibą w R., reprezentowane przez prezesa zarządu – Z. G. Wraz ze zgłoszonym wnioskiem do akt przedłożony został aktualny odpis z KRS oraz statutu stowarzyszenia. Sąd postanowił o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w sprawie jako uczestnika postępowania. Reprezentujący je Z. G. przychylając się do stanowiska prezentowanego w skardze przedłożył do akt pismo z dnia 22 września 2008 r., w którym zgłoszono zarzuty w zakresie naruszenia: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a, art. 35 § 1 1 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 ust. 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez art. 143 i art. 144 K.c., a także art. 28 ust. 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 113) i wreszcie art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 46 ust. 2 oraz art. 51 Prawa ochrony środowiska. Przede wszystkim jednak podniósł, iż kwestionuje stanowisko organów odnoszące się jedynie do art. 28 Prawa budowlanego z pominięciem normy art. 28 K.p.a., wadliwie ustalony krąg stron postępowania (na skutek braku dokładnej analizy anteny inwestora), a także powoływanie się na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy utraciła ona swoją ważność oraz podnosi niezgodność decyzji z dyrektywą Wspólnoty Europejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje przy tym rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy w której skarga została wniesiona. Nie może tym samym w zakresie badania legalności zaskarżonego aktu, wyrażać ocen prawnych w innych sprawach, odrębnych od będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była ocena legalności decyzji o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która wydana została na skutek wznowienia postępowania. Uwzględniając wskazane powyżej kryterium związania Sądu granicami sprawy, w odniesieniu do argumentów uzasadniających zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą, tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym, wskazać należy, iż Sąd w niniejszym postępowaniu nie był uprawniony do rozważania legalności innych niż zaskarżony aktów administracyjnych, które wprawdzie dotyczyły spornego zamierzenia inwestycyjnego, lecz wydane zostały w odrębnych postępowaniach, które poprzedzały postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zatem powoływane przez skarżącego decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia są z zasady aktami podlegającym kognicji sądów administracyjnych, nie mogą jednak podlegać badaniu w niniejszej sprawy. W związku z powyższym sąd nie rozważał kwestii rozstrzyganych w ramach tych postępowań. Przeprowadzona natomiast przez Sąd, w granicach niniejszej sprawy, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, wydane w trybie wznowieniowym odpowiadają przepisom prawa. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulują w sposób jednoznaczny i ścisły tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jaką jest w niniejszej sprawie decyzja Starosty [...] z dnia 12 października 2007r w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej K.p.a.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 K.p.a. W instytucji wznowienia występują zasadniczo dwa elementy, a to materialny to jest prawo strony do żądania ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej oraz element procesowy dotyczący weryfikacji prawidłowości postępowania. W postępowaniu wznowieniowym występują zatem istotne elementy samodzielności postępowania nadzwyczajnego, jak m.in. odrębny przedmiot postępowania (por komentarz do art. 145 K.p.a. prof. B. Adamiak z 2004r.). Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Granice wznowionego postępowania wyznaczone są zakresem sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie ostatecznej decyzji (postanowienia) podlegającej weryfikacji. Wszczęcie tego postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym wznowienie postępowania z powodu braku udziału strony bez jej winy w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), które dopuszczalne jest jedynie na żądanie strony, następuje niezależnie od tego, czy naruszenie to miało wpływ na treść decyzji, czy też nie. Celem postępowania wznowieniowego jest natomiast stwierdzenie wystąpienia przesłanek wznowienia i następnie w razie pozytywnego wyniku dokonanej w tym zakresie oceny – przeprowadzenie postępowania w celu wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Jak stanowi bowiem art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po wznowieniu postępowania organ dokonuje zatem najpierw ustaleń co do rzeczywistego zaistnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia, a następnie w razie ich wystąpienia, w kolejnym etapie postępowania przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu merytorycznego rozpoznania sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Stwierdzenie w pierwszym etapie, braku ustawowych przesłanek wznowienia wyłącza jednak dokonanie merytorycznego rozpoznania sprawy i powoduje odmowę uchylenia ostatecznej decyzji. Jak stanowi bowiem art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. W tym przypadku nie dochodzi więc do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]", wszczęte zostało na wniosek skarżącego, który jak przesłankę wznowienia podniósł okoliczność, iż bez własnej winy nie brak udziału w postępowaniu jako jego strona. Wobec stwierdzonej dopuszczalności weryfikacji decyzji we wnioskowanym trybie, za prawidłowe uznać zatem należy dokonanie w niniejszej sprawie wznowienia postępowania. Jednocześnie stwierdzić przyjdzie, iż wobec podniesienia we wniosku jako przesłanki wznowienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., we wznowionym postępowaniu w pierwszej kolejności zasadnicze znaczenie miało ustalenie czy B. P. winien być stroną postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]", a tym samym określenie, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Stosownie zaś do tego, jako słuszne uznać również należy przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Jednocześnie w świetle dokonanych ustaleń, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w ocenie Sądu w pełni zaakceptować należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w sprawie, w której nastąpiło wznowienie postępowania. Na gruncie niniejszej sprawie bez wątpienia legitymację skarżącego ocenić należało w oparciu o art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzja, której weryfikacji we wznowionym postępowaniu domagał się skarżący, wydana wszak została w sprawie pozwolenia na budowę. Powołany przepis określa natomiast kategorie podmiotów, którym przysługuje interes prawny w sprawach tego rodzaju. Stanowi on lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a., w myśl którego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 Prawa budowlanego, jako szczególny ma, zatem w niniejszej sprawie zastosowanie przed ogólną regulacją art. 28 K.p.a. Stosownie do art. 28 § 2 Prawa budowlanego organ obowiązany był zatem w niniejszej sprawie ustalić, czy nieruchomość, co do której z tytułu własności, B. P. wywodził swój interes prawny we wznowionej sprawie, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, na budowę którego wydano pozwolenie. Mająca znaczenie dla art. 28 § 2 Prawa budowlanego definicja "obszaru oddziaływania obiektu" określona została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W świetle takiego brzmienia powołanej regulacji, bez wątpienia dokonując ustaleń, co do zasięgu oddziaływania spornego zamierzenia inwestycyjnego na gruncie niniejszej sprawie za obszar taki, przy uwzględnieniu okoliczności wynikające z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, przyjąć należało obszar oddziaływania określony w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia. Decyzja ta wydawana wszak został w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach którego dokonywane są ustalenia zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji i w granicach którego organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podejmuje działania zmierzające do ustalenia wpływu inwestycji na środowisko oraz jej zgodności z przepisami prawa. Z uwagi na przedmiot i zakres zagadnień podlegających ocenie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zauważyć też przyjdzie, iż to właśnie w tym postępowaniu ustalany jest zasięg oddziaływania planowanej budowy. Okoliczność, iż przeprowadzenie tego postępowania, zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, winno poprzedzać postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, w świetle definicji z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego powoduje to, iż organ właściwy w tym przedmiocie wydając decyzję o pozwoleniu na budowę winien uwzględnić obszar oddziaływania inwestycji ustalony w oparciu o odrębne przepisy prawa ochrony środowiska, dla których to ustaleń przewidziane jest odrębne postępowanie. Przeprowadzenie tego postępowania i tym samym ustalenie takiego obszaru stanowi zatem konieczny warunek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć przy tym można, iż przepisy Prawa budowlanego w obecnym stanie nie przewidują, w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, podejmowania przez organ administracji architektoniczno – budowlanej działań zmierzających do ustalenia dla potrzeb tego postępowania obszaru oddziaływania inwestycji wg odmiennych kryteriów. Ustaleniu takiego obszaru dla inwestycji wymagającej pozwolenia służy właśnie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględniając powyższe, stwierdzić tym samym należy, że w zaskarżonej decyzji wznowieniowej w sprawie pozwolenia na budowę przyjęto właściwy obszar oddziaływania obiektu – stacji bazowej telefonii cyfrowej, który wynikał z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skoro zaś z dokonanej w tej decyzji na podstawie odrębnych przepisów oceny jednoznacznie wynika, że nieruchomość skarżącego znajduje się poza obszarem tego oddziaływania w świetle art. 28 § 2 Prawa budowlanego w pełni zaaprobować należy stanowisko organu odwoławczego, iż B. P. nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. To z kolei przesądzało o braku w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia, określonej w art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a. i zgodnie z art. z art. 151 §1 pkt 1 K.p.a. skutkowało odmową uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać przy tym trzeba, że stwierdzając w niniejszej sprawie brak podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. tj. wobec braku zaistnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek, słusznie organy odmówiły uchylenia dotychczasowej decyzji bez dokonania jej merytorycznej weryfikacji i ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o aktualny stan prawny. Jak już wcześniej wskazano, w myśl art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., rozpoznanie co do meritum sprawy objętej wznowieniem dopuszczalne jest jedynie po stwierdzeniu, na skutek dokonanej w tym zakresie oceny, zaistnienia przyczyn wznowienia. Brak podstaw do wznowienia, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, wyłączał tym samym dokonanie weryfikacji ostatecznej decyzji. Rozpoznanie ponownie sprawy w zaistniałym stanie faktycznym stanowiłoby rażące naruszenie przepisów o wznowieniu. Dlatego słusznie wydając decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. organ nie rozpoznał ponownie sprawy w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Na marginesie zaznaczyć ponadto można, że wbrew zarzutom skargi nawet w przypadku zaistnienia w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę przesłanek wznowienia i dokonania w ramach tego postępowania ponownego rozpoznania sprawy organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę bezwzględnie nie byłby uprawniony do dokonywania weryfikacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornego przedsięwzięcia oraz badania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co do oceny zakresu oddziaływania inwestycji. Dla dokonania takiej oceny ustawodawca przewidział wszak odrębny tryb, w ramach, którego kwestionowane decyzje mogą zostać skontrolowane. Ponadto, jak wskazano na wstępie, granice sprawy o wznowienie wyznaczane są zakresem sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej przez wydanie ostatecznej decyzji podlegającej weryfikacji. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie można też przyjmować, że w celu zrealizowania inwestycji każda zmiana przepisów rodzi po stronie inwestora obowiązek uzyskania nowych decyzji. Skoro, bowiem nowe przepisy (rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2008r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz... - Dz.U. Nr 158, poz. 1015: jak również ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska – Dz.U. z 2006r., Nr 129, poz. 902 ze zm.) nie stanowią o utracie mocy obowiązującej ostatecznych decyzji wydanych przed ich wejściem w życie, jak również decyzje te nie wygasły, ani w żaden inny sposób nie zostały wyeliminowane z obiegu prawnego, nie tracą one swojej mocy prawnej i nadal obowiązują. Przypomnieć przy tym trzeba, iż w niniejszym postępowaniu w pierwszej kolejności badaniu podlegała podmiotowość wnioskodawcy, w tym zaś zakresie w celu ustalenia podmiotów postępowania zakończonego wydaniem weryfikowanej decyzji, organ obowiązany był uwzględnić okoliczności, które miały wpływ na dokonywane w tej materii ustalenia w chwili wydania decyzji objętej wznowieniem. Wznowienie postępowania miało na celu, bowiem zbadanie, czy w tym zakresie zakończone już postępowania przeprowadzone zostało wadliwie, tj. naruszało obowiązujące wówczas przepisy w zakresie okoliczności stanowiących przesłankę wznowienia. Dlatego też podstawę ustaleń stanowiła obowiązująca w chwili wydania decyzji o pozwoleniu ma budowę, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponowna merytoryczna ocena sprawy objętej wznowieniem (w niniejszej sprawie z uwagi na brak przesłanki wznowienia nie miała miejsca), obligowałaby organ do ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o obowiązujące w chwili ponownego rozstrzygania przepisy. Wobec bezzasadności zarzutów skargi i nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu, takich uchybień, które mogłyby skutkować konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić. Z tych wszystkich względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.