II SA/Op 234/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego funkcjonariusza Policji postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 6 kwietnia 2011 r., M. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...], którym uchylono w całości rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Strzelcach Opolskich z dnia [...], nr [...], w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego i orzeczono o obniżeniu M. S. z dniem 15 kwietnia 2011 r. dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, tj. o 129 zł miesięcznie. Zarzucając zaskarżonemu aktowi naruszenie przepisów prawa materialnego skarżący wniósł o "anulowanie rozkazu w całości" i usunięcie go z jego akt, a także o wypłatę, na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, dodatku służbowego w pełnej wysokości oraz skorygowanie wszelkich innych należności finansowych, których wysokość jest uzależniona od dodatku służbowego W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, podając, że w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnił w całości skargę M. S., wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia 22 kwietnia 2011 r. Do akt administracyjnych, przesłanych przez organ do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę, załączony został rozkaz personalny z dnia 22 kwietnia 2011 r., nr [...], uchylający w całości rozkaz personalny Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Strzelcach Opolskich z dnia [...], nr [...] i umarzający postępowanie organu pierwszej instancji. Odpis odpowiedzi na skargę przesłany został skarżącemu, który ustosunkowując się do stanowiska organu przychylił się do wniosku o umorzenie postępowania, stwierdzając, że w dniu 2 maja 2011 r. otrzymał rozkaz personalny z dnia 22 kwietnia 2011 r., uchylający w całości niekorzystną dla niego decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie należało umorzyć. Stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, co stanowi przesłankę umorzenia postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 (cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony, gdy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania). Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., będzie natomiast zachodziła m.in. wówczas, gdy w toku postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wydanie przez organ w toku postępowania sadowoadministracyjnego rozkazu personalnego z dnia 22 kwietnia 2011 r., uchylającego zaskarżony akt, a także poprzedzający go akt pierwszoinstancyjny i umarzającego postępowania organu pierwszej instancji spowodowało bowiem, że zaskarżony akt wyeliminowany został z obiegu prawnego, a zatem przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono jak sentencji.