II SA/Op 236/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. i A. J. L. na działalność Gminy [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 22 maja 1995 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Rejonowego w N. umorzył postępowanie wszczęte postanowieniem z dnia 9 marca 1995 r., w sprawie ustalenia granic nieruchomości położonej we wsi S., stanowiącej własność Gminy [...], w części ustalenia granicy z działką nr A, tj. w punktach nr 1 i nr 2, należącej do M. S. oraz skierował sprawę do rozstrzygnięcia Sądowi Rejonowemu w P. Postanowieniem z dnia [...] Sąd Rejonowy w P. Wydział I Cywilny (sygn. akt I [...]), ustalił, że granica pomiędzy działkami nr B, będąca własnością Gminy [...] i działką nr A, będąca własnością M. S. przebiega wzdłuż punktów 1, 2 zgodnie ze szkicem sporządzonym przez geodetę R. Z. W wyniku zawartej w dniu 15 lutego 1996 r. umowy sprzedaży, Gmina [...] sprzedała K. L. i A. J. L. działkę nr B, położoną w S. Następnie, w dniu [...] Sąd Rejonowy w P. Wydział I Cywilny (sygn. akt I [...]) odrzucił wniosek K. G. i A. L. o wznowienie granic działki nr B. Na postanowienie to w/w wniosły zażalenie, a w dniu [...] (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy Wydział II Cywilny Odwoławczy, oddalił wniesione zażalenie. Pismem z dnia 10 kwietnia 2006 r. K. G. i A. J. L. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zwróciły się o wznowienie postępowania w sprawie granic działki nr B położonej w S. Skarżące podniosły, iż wobec orzeczenia sądu powszechnego o niedopuszczalności drogi sądowej w przedmiotowej sprawie, zwróciły się z wnioskiem o wznowienie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości do Burmistrza Gminy [...], który stwierdził swą niewłaściwość. W tych okolicznościach sprawy, w ocenie K. G. i A. J. L., ich skarga do sądu administracyjnego jest zasadna. Skarżące dodały, że w wyniku nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania rozgraniczającego działek nr A i B, zagarnięto z należącej do nich działki 174 m², które przeszły na rzecz sąsiada. W odpowiedzi na skargę z dnia 15 maja 2006 r. Burmistrz [...] ustosunkował się do zarzutów skargi i podniósł, iż Gmina [...] nie występowała w niniejszej sprawie jako organ I instancji, a jedynie jako strona postępowania rozgraniczeniowego, będąca właścicielem działki nr B. Pismami z dnia 25 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżące do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi; oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy; wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi, ewentualnie przez nadesłanie odpisu, a to w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 2 czerwca 2006 r. skarżące obszernie przedstawiły nieprawidłowości, jakich mieli w ocenie skarżących, dopuścić się działający w imieniu Gminy [...], w sprawie postępowania rozgraniczeniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu: niewykonania zarządzenia Sądu, a to nieusunięciu braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi oraz niewłaściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Niezachowanie wymogów formalnych skargi, może skutkować wezwanie skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Pisma Sądu o usunięcie braku formalnego skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi, zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 29 maja 2006 r. Wprawdzie w zakreślonym terminie, skarżące ustosunkowały się do wezwania Sądu w piśmie z dnia 2 czerwca 2006 r., w którym wskazały skarżony podmiot oraz zawarły zarzuty pod jego adresem, jednakże czynności tej nie można uznać jako skutecznie usuwającej braki formalne skargi. K. G. i A. J. L. nie wskazały decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności mogącej być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 ustawy, a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżące w istocie zakwestionowały bowiem sposób przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości, jednakże wskazać należy, iż postępowanie to w zakresie wskazanym w skardze wniesionej do tut. Sądu, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów i wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Wójt (burmistrz, prezydent miasta), umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi (ust. 2), a sąd rozpatruje sprawy o rozgraniczenie nieruchomości w trybie postępowania nieprocesowego (ust. 3). W trybie przywołanych wyżej przepisów, została wydana decyzja z dnia 22 maja 1995 r., nr [...], umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia granic nieruchomości położonej we wsi S., stanowiącej własność Gminy [...], w części ustalenia granicy z działką nr A oraz kierująca sprawę do rozstrzygnięcia Sądowi Rejonowemu w P. Decyzję tę, zgodnie z brzmieniem art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 1, obowiązującymi w dacie jej podpisania, wydał terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, jakim był Naczelnik Urzędu Rejonowego w N. Następnie, postanowieniem z dnia z dnia [...] Sąd Rejonowy w P. Wydział I Cywilny, jako właściwy do rozpoznania sprawy zgodnie z wyżej przywołanym przepisem art. 34 ust. 3 Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustalił przebieg granicy pomiędzy działkami nr A i B. Wobec nie wniesienia apelacji od tego orzeczenia, stało się prawomocne i w tym zakresie korzysta ono z powagi rzeczy osądzonej. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących o wznowienie postępowania, przypomnieć jedynie należy, iż zarówno Sąd Rejonowy w P. w postanowieniu z dnia [...], jak i Sąd Okręgowy w O. w postanowieniu z dnia [...] szczegółowo wypowiedziały się już w tej kwestii w uzasadnieniu w/w orzeczeń. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, iż niniejsza sprawa nie może być rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako nie podlegająca kognicji tego Sądu. Wobec tego, na zasadzie art. 58 ust. 3 i 6 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.