II SA/Op 239/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2009 roku sprawy ze skargi T. K. na decyzję Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ustalenia uposażenia funkcjonariusza policji postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 9 lipca 2009 r., T. K. złożył do tut. Sądu skargę na rozkaz personalny nr [...] wydany w dniu [...] przez Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, na podstawie którego utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...], ustalający dla skarżącego z dniem 1 stycznia 2009 r. uposażenie zasadnicze w wysokości 2060,00 zł wynikające z zaszeregowania w grupie III z mnożnikiem 1,35 od kwoty bazowej i podwyższający wysokość dodatku służbowego do 310 zł. Decyzją tą skarżący został jednocześnie zwolniony z zajmowanego stanowiska referenta i z dniem 25 lutego 2009 r. mianowany na równorzędne stanowisko w Wydziale Prewencji z zachowaniem posiadanych składników uposażenia. T. K. w skardze wnosił o zmianę zaskarżonego rozkazu poprzez zaszeregowanie go do IV grupy stanowisk służbowych policjantów z mnożnikiem 1,45 kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2210,00 zł, ewentualnie o uchylenie wskazanego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 24 lipca 2009 r., Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o jej oddalenie. W dniu 5 sierpnia 2009 r. do Sądu wpłynęło pismo T. K., w którym oświadczył on, iż cofa skargę na zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] "z uwagi na wydanie nowego rozkazu personalnego, który go satysfakcjonuje". Zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu został wezwany do zajęcia stanowiska w przedmiocie cofnięcia skargi przez T. K. oraz do poinformowania, czy po dniu [...] została wydana kolejna decyzja w sprawie skarżącego. Pismem z dnia 18 sierpnia 2009 r., Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu poinformował, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] skarżącego mianowano z dniem 1 sierpnia 2009 r. na oczekiwane stanowisko służbowe "przewodnika psa służbowego" w IV grupie zaszeregowania i tym samym dokonano zmiany przysługującego skarżącemu mnożnika kwoty bazowej na 1,45. Organ podkreślił, że zmiana ta pokrywa się z żądaniami T. K. zawartymi w skardze, chociaż kwestie te nie były przedmiotem zaskarżonego rozkazu. Ostatecznie, Opolski Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że cofnięcie skargi w rozpoznawanej sprawie nie zmierza do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpoznawanej sprawie czynność procesowa skarżącego – oświadczenie o cofnięciu skargi – w świetle materiału sprawy, zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, bowiem nie zmierza do obejścia prawa. Na obecnym etapie postępowania nie można również przyjmować, iż zaskarżony rozkaz personalny dotknięty jest wadą nieważności. Tym samym nie występują w sprawie przesłanki nakazujące uznanie tej czynności za prawnie bezskuteczną. W świetle powyższego, zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stanowiącym, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, należało postanowić jak w sentencji. Zważyć także trzeba, że zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. d P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Wobec stwierdzenia, że skarga T. K. dotyczyła stosunków służbowych, nie istniała potrzeba rozważania kwestii zwrotu stronie uiszczonego wpisu od pisma cofniętego, zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.