II SA/Op 24/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. D. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie - Koźlu z dnia [...], nr [...] odmawiającej stwierdzenia u odwołującego się choroby zawodowej wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 32, poz. 1115 - zwanego dalej rozporządzeniem) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kędzierzynie – Koźlu, omówioną decyzją, odmówił stwierdzenia u Z. D. choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego, wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia. Swoje rozstrzygnięcie oparł na wyniku dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przed wydaniem decyzji. Ustalił, że Z. D. w latach 1977 - 2005 był maszynistą pojazdów trakcyjnych w A SA w K. narażonym na działanie wibracji. W związku z podejrzeniem choroby zawodowej spowodowanej tym narażeniem Z. D. został skierowany przez lekarza medycyny pracy na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu, która w dniu 10 listopada 2005 r. orzeczeniem lekarskim nr [...], stwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego. Z. D. na swój wniosek, w trybie § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia, został skierowany na badanie do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Instytut orzeczeniem lekarskim z dnia 9 lutego 2006 r., nr [...] i Wew potwierdził, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Powyższe stanowisko oparte zostało na wykonanych badaniach lekarskich internistycznych i neurologicznych, przeprowadzonych próbach oziębieniowych, kapilaroskopii, badania czucia wibracji, badaniach ortopedycznych uwzględniających ocenę radiogramów układu kostno - stawowego kończyn górnych i kręgosłupa szyjnego. Zdaniem Instytutu, przeprowadzone badania dowiodły brak podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego, zarówno w postaci naczyniowo – nerwowej, jak i kostno - stawowej. Rozpoznano natomiast zmiany zwyrodnieniowe kończyn górnych i kręgosłupa – schorzenie - które nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. Z. D. w dniu 21 sierpnia 2006 r. odwołał się od tej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie – Koźlu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu podnosząc, że w latach 1965 - 1973 jako ślusarz w B w P. był narażony na działanie wibracji miejscowej, co zostało potwierdzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gliwicach w piśmie znak [...] z dnia 11 lipca 2006 r., skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie - Koźlu. Skoro ta informacja nie była znana, zdaniem odwołującego się, Instytutowi Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu przed wydaniem orzeczenia lekarskiego wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreślił ponadto, że od 1973 r. był narażony na działanie wibracji ogólnej podczas obsługi lokomotyw spalinowych i elektrycznych. Organ II instancji wskazał, że w dniu 4 września 2006 r. odwołanie od w/w decyzji wniosła również Kancelaria Adwokacka, adwokat mgr J. P. w oparciu o pełnomocnictwo udzielone przez Z. D. W piśmie tym stwierdzono, że podstawą decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie - Koźlu z dnia [...] było błędne przyjęcie, że w środowisku pracy odwołującego nie występowały drgania przekraczające dopuszczalne normy, podczas gdy przez 28 lat był on narażony na działanie czynnika szkodliwego w postaci ponadnormatywnych drgań, co spowodowało wystąpienie zachorowania. Stwierdzono, że Z. D. "(...) cierpi na schorzenie wibracyjne, a warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na jego etiologię zawodową (...)", stąd należało stwierdzić u niego chorobę zawodową. W tak ustalonym stanie faktycznym Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu, rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym uznał, że nie wszystkie informacje zebrane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie - Koźlu w trakcie dochodzenia epidemiologicznego znane były jednostkom służby zdrowia przed wydaniem orzeczenia w tej sprawie. W związku z tym dnia 4 września 2006 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu oraz do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu o opinię, czy fakty dotyczące narażenia Z. D. na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym w okresie od 20 października 1965 r. do 19 listopada 1973 r. podczas zatrudnienia w B w P. może mieć wpływ na treść orzeczenia lekarskiego. Obie jednostki, po zapoznaniu się z uzupełnionymi danymi o narażeniu, podtrzymały swoje orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u Z. D. choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu pismem znak: [...] z dnia 18 września 2006 r., zaś Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu pismem z dnia 8 listopada 2006 r., nr [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu w wyniku przeprowadzenia dodatkowego postępowania przewidzianego w § 8 ust. 2 rozporządzenia, jak też po dokonaniu analizy całej zebranej w sprawie dokumentacji przyjął, że niekwestionowany jest fakt, że Z. D. przez ponad 28 lat był narażony na działanie wibracji ogólnej podczas obsługi lokomotyw spalinowych i elektrycznych i przez 8 lat był narażony na działanie wibracji miejscowej podczas nitowania zregenerowanych części wagonów za pomocą młotka pneumatycznego. Wskazał, że badania specjalistyczne, którym poddany został w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, wykluczyły istnienie zmian w układzie naczyniowo - nerwowym i kostno - stawowym kończyn górnych, które mogłyby być skutkiem działania wibracji. Podkreślił, iż w opinii z dnia 8 listopada 2006 r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu zaakcentowano, że samo potwierdzenie narażenia zawodowego, bez stwierdzenia istnienia jego skutków zdrowotnych w postaci choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych nie uzasadnia rozpoznania choroby zawodowej. W obowiązującym zaś wykazie rozporządzenia, wymienione są choroby zawodowe pozostające w związku z narażeniem na wibrację miejscową, są to choroby w postaci naczyniowo - nerwowej zespołu wibracyjnego oraz postaci kostno- stawowej zespołu wibracyjnego, jak i postać mieszana obu tych chorób. Żadnej z wymienionych chorób nie rozpoznano u Z. D. Zaznaczył, że wprawdzie w uzupełniającej opinii Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu, znak: [...] z dnia 18 września 2006 r. stwierdzono, że "(...) w badaniu radiologicznym stawów łokciowych nadgarstkowych stwierdzono zmiany kostne wymagające różnicowania z postacią kostno - stawową zespołu wibracyjnego, a także z innymi przyczynami takimi jak zużywanie się chrząstki stawowej, przebyte urazy, stany zapalne, zmiany zwyrodnieniowe (...)", jednakże badania specjalistyczne, którym poddany został Z. D. w obu jednostkach takie, jak badanie progu czucia wibracji, próba oziębieniowa wykluczyły istnienie zespołu wibracyjnego. Poszerzone natomiast badania, którym poddany został w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu obejmujące rtg kręgosłupa, rtg rąk i stawów kończyn górnych, kapilaroskopię, palestezjometrię, próby oziębieniowe, badanie EMG, konsultację neurologiczną i ortopedyczną potwierdziły, że zmiany kostne stwierdzone u Z. D. są zmianami zwyrodnieniowymi. W tym stanie rzeczy, organ II instancji stwierdził, że zmiany zwyrodnieniowe są schorzeniem samoistnym, nie związanym z narażeniem zawodowym i nie występują w wykazie chorób zawodowych, przeto nie mogą zostać uznane za schorzenie zawodowe na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia. Z tego zatem powodu, a nie z powodu braku narażenia zawodowego, jak twierdzi skarżący, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kędzierzynie - Koźlu odmówił stwierdzenia choroby zawodowej u Z. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu, odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 5 grudnia 2006 r., kwestionującego ustalenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie - Koźlu dotyczące czasu pracy w lokomotywie na stanowisku maszynisty oraz oceny narażenia na wibrację ogólną stwierdził, że te argumenty - iż czas obsługi lokomotywy nie wynosił 50% zmiany roboczej a całą dniówkę, która trwała 12 godzin oraz że badania środowiskowe w lokomotywach już w 1988 r. wykazały istnienie przekroczenia normatywu higienicznego, a nie tylko w 1994 r., jak wykazało dochodzenie epidemiologiczne - nie mogą mieć wpływu na kwestię dotyczącą związku pomiędzy stanem jego zdrowia a narażeniem zawodowym. Wyniki badań, którym poddany został w specjalistycznych jednostkach wykluczyły, bowiem istnienie zmian w stanie zdrowia spowodowanych narażeniem na wibrację. Zauważył, że ten fakt przesądził o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Podsumowując swoje rozważania, organ odwoławczy wskazał, że analiza wszystkich zebranych w sprawie orzeczeń lekarskich jednostek upoważnionych, na podstawie § 5 cyt. rozporządzenia, wskazują, iż Z. D. poddany został wielu badaniom specjalistycznym pozwalającym rozstrzygnąć kwestię dotyczącą związku przyczynowego pomiędzy jego dolegliwościami a narażeniem zawodowym. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania ich wiarygodności, tym bardziej że wyniki badań obu jednostek były zbieżne. Aczkolwiek w uzasadnieniach swoich orzeczeń Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu nie odnosi się do wyników tych badań, jednak w szczegółowy sposób odniósł się do wyników badań Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu zarówno w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego nr [...] i Wew z dnia 9 lutego 2006 r., jak i w opinii uzupełniającej znak: [...] z dnia 8 listopada 2006 r. Podkreślił, iż z orzeczeń Instytutu jasno wynika z jakiego powodu nie można było rozpoznać w tym przypadku choroby zawodowej (brak schorzenia o etiologii zawodowej). Z tym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący Z. D., zarzucając w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia przez jego niezastosowanie w wyniku błędnego ustalenia, że schorzenie dolegające skarżącemu nie spełnia kryteriów uznania go za schorzenie zawodowe i jest wywołane czynnikami samoistnymi mimo, że przez wiele lat pracował w warunkach szkodliwych stwarzających ryzyko powstania zawodowego zespołu wibracyjnego. Podniósł, że w zaskarżonej decyzji organ sanitarny nie uwzględnił warunków, w jakich pracował skarżący, a które to warunki stały się przyczyną powstania schorzenia wibracyjnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego zawodowe schorzenie wibracyjne oraz o zasądzenie na rzecz Kancelarii Adwokackiej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego w kwocie oznaczonej według spisu lub taryfy. W uzasadnieniu stwierdzono, że bezsporne jest, iż skarżący przez 28 lat pracował na stanowiskach, gdzie narażony był na ponadnormatywne drgania. Poza sporem pozostaje, w ocenie skarżącego, że w środowisku jego pracy występował czynnik szkodliwy w postaci ponadnormatywnych drgań. Nie ulega, więc wątpliwości, że dopuszczalne normy w środowisku pracy skarżącego były przekroczone, a wykonując pracę narażony był na działanie czynnika szkodliwego, co prowadzi do logicznego wniosku, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania. Nadto jeżeli u skarżącego wykryto schorzenie, które można zakwalifikować jako wibracyjne, a warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na jego etiologię zawodową i organ orzekający nie wykluczył jednoznacznie związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnią pracą w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego, to organ II instancji winien był uchylić decyzję organu I instancji, bowiem rażąco zostały naruszone przepisy prawa, nadto poczynione tam ustalenia faktyczne, co do samoistnego charakteru choroby stwierdzonej u skarżącego, nie są trafne. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze wyjaśnił, że organy orzekające w sprawie nie kwestionowały faktu narażenia Z. D. na drgania mechaniczne. Jednakże samo potwierdzenie narażenia zawodowego, bez stwierdzenia istnienia jego skutków zdrowotnych, w postaci choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych nie uzasadnia rozpoznania choroby zawodowej. Treść zgromadzonych w sprawie dokumentów, zdaniem organu, dowodzi jednoznacznie, że u Z. D. nie stwierdzono zmian w stanie zdrowia, które mogłyby zostać uznane za skutek narażenia na wibrację, co czyni bezzasadnym twierdzenie strony skarżącej o istnieniu takich zmian. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Z przepisu § 2 ust.1 rozporządzenia, który ma zastosowanie do niniejszej sprawy, wynika, że stwierdzenie choroby zawodowej powinno nastąpić, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: - rozpoznanie u pracownika choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, - wystąpienie w środowisku pracy czynników szkodliwych, - zaistnienie związku przyczynowego między czynnikami szkodliwymi a rozpoznaną u pracownika chorobą. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia, które nakazują zebrać dokumentację dotyczącą zagrożeń występujących w środowisku pracy i przebiegu pracy zawodowej pracownika, dokonać oceny stanu zdrowia przez jednostki właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Dopiero na podstawie oceny narażenia zawodowego oraz wydanych orzeczeń lekarskich inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Za choroby zawodowe - zgodnie z § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia - uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia. Choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy powiedzieć trzeba, że ocena narażenia zawodowego wykazała, że Z. D. pracował w warunkach narażenia na drgania mechaniczne mogące spowodować chorobę zawodową. Okoliczność ta nie był kwestionowana przez organy inspekcji sanitarnej, jednak uprawnione placówki diagnostyczne nie rozpoznały u niego choroby o podłożu zawodowym. W niniejszej sprawie dwie specjalistyczne jednostki organizacyjne służby zdrowia, powołane do orzekania w sprawie chorób zawodowych wykluczyły, aby stwierdzone dolegliwości Z. D. były związane z narażeniem zawodowym na wibrację. U Z. D. rozpoznane zostały zmiany zwyrodnieniowe stawów kończyn górnych oraz kręgosłupa. Zmiany zwyrodnieniowe są schorzeniem samoistnym, nie związanym z narażeniem zawodowym i nie występują w wykazie chorób zawodowych. W związku z tym nie mogą zostać uznane za schorzenie zawodowe na podstawie § 2 ust 1 rozporządzenia. W obowiązującym wykazie chorób zawodowych wymienione są choroby zawodowe pozostające w związku z narażeniem na wibrację. Są to: postać naczyniowo - nerwowa zespołu wibracyjnego, postać kostno - stawowa zespołu wibracyjnego oraz postać mieszana: naczyniowo - nerwowa i kostno - stawowa zespołu wibracyjnego. Żadnej z wymienionych chorób nie rozpoznano u Z. D. Skoro nie zaistniała jedna z koniecznych przesłanek wymaganych przepisem § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia, nie można było uwzględnić wniosku i wydać decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Zaskarżona decyzja nie narusza, więc norm prawa materialnego. Ocena ta odnosi się także do przepisów postępowania. Organy administracyjne, zgodnie przepisami § 8 rozporządzenia, oparły się o dowody w postaci orzeczeń jednostek organizacyjnych właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych. Rozpatrując materiał dowodowy inspektorzy sanitarni nie naruszyli sformułowanej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Orzeczenia lekarskie oraz uzupełniające opinie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnia Chorób Zawodowych w Sosnowcu oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu wykluczyły istnienie zespołu wibracyjnego. Zawierają one szczegółowe uzasadnienie rozpoznania oraz oparte zostały na wymaganych badaniach. Dodać trzeba, że orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego zostało poprzedzone obserwacją wnioskodawcy w Oddziale Chorób Zawodowych Szpitala tego Instytutu. Nawiązując do zarzutów skarżącego stwierdzić należy, że w świetle ww. rozporządzenia organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do wypowiadania się co do pozazawodowych przyczyn powstania dolegliwości stwierdzonych u pacjenta, zatem sugerowanie w orzeczeniu instytutu innych przyczyn mogących powodować stwierdzone dolegliwości u skarżącego nie może mieć wpływu na rozpatrywaną sprawię. Nie wpłynęło to jednak na treść orzeczenia lekarskiego, uprawnione jednostki jednomyślnie nie rozpoznały u wnioskodawcy zespołu wibracyjnego wymienionego w poz. 22 wykazu, gdyż wykluczyły, aby stwierdzone dolegliwości Z. D. były związane z narażeniem zawodowym na wibrację. Na koniec, zauważyć trzeba, że niewątpliwie orzeczenia ww. jednostek mają walor opinii biegłego, biorąc pod uwagę przesłankę od której spełnienia jest uzależniona zdolność do występowania w charakterze biegłego jaką jest posiadanie wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 K.p.a.), na podstawie których organ zajmuje stanowisko, to zawarta w nich ocena ma kluczowe znaczenie przy rozpatrywaniu sprawy. W związku z takim uregulowaniem szczególna rola w postępowaniu przypada orzeczeniom lekarskim, wydanym przez uprawnione do orzekania jednostki orzecznicze. Organ wydający decyzję jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, które ocenia stan zdrowia pracownika i określa, czy rozpoznane schorzenia odpowiadają wymienionym w wykazie chorób zawodowych i mają związek z warunkami pracy. W tym miejscu ponownego podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim, wydanym w trybie § 5 i § 6 przywołanego rozporządzenia i nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Oznacza to, że organy inspekcji sanitarnej nie mogą wydać decyzji stwierdzającej istnienie choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w rozporządzeniu, nie jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i nie budzi zastrzeżeń co do rozpoznania choroby. Odnosząc się do argumentu skarżącego, iż 28 okres pracy na stanowiskach, gdzie narażony był na ponadnormatywne drgania, powinien skutkować stwierdzeniem, choroby zawodowej, gdyż warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania, jest nieuprawniony. Stosownie bowiem do przepisu § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia za chorobę zawodową uważa się chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Dla stwierdzenia choroby zawodowej przez organ sanitarny w drodze decyzji musi zaistnieć rozpoznanie choroby zawodowej przez właściwe jednostki organizacyjne służby zdrowia i stwierdzenie istnienia związku przyczynowego tej choroby z warunkami wykonywanej pracy. Oznacza to, że nie każda choroba z punktu widzenia medycznego może być uznana za chorobę zawodową nawet, jeżeli cierpi na nią osoba, która była narażona na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Jeśli więc obie jednostki orzecznicze nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej, a stwierdzone zmiany chorobowe nie odpowiadały chorobie wymienionej w wykazie - to niekorzystnej dla strony decyzji nie można zarzucić sprzeczności z prawem. Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalić skargę.