II SA/Op 25/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. O. na pismo Starosty Nyskiego z dnia [...], nr [...], w części obejmującej samochód [...], nr rej. [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. L. O. w piśmie z dnia 30 czerwca 2009 r. wystąpiła do Starosty Nyskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu dla [...] samochodów sprowadzonych z zagranicy i zarejestrowanych w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w N. W piśmie tym, oznaczając poszczególne pojazdy, wskazała, że dla każdego samochodu opłata zawyżona została o 425 zł, co łącznie daje kwotę [...] do zwrotu. Swoje żądanie wywiodła z niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym uznano, że określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł nie uwzględnia wytycznych ustawowych do określenia wysokości tej opłaty i jest zbyt wysoka. Starosta Nyski pismem z dnia [...], ustosunkowując się do żądania L. O., odmówił zwrotu żądnej kwoty. Wskazał, że opłata w kwocie 500 zł za kartę pojazdu dla każdego z wymienionych [...] samochodów, została pobrana na podstawie obowiązującego, w dacie wydania karty, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Jednocześnie wyjaśnił, że w powołanym przez wnioskodawczynię wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzeczono, iż przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia traci moc z dniem 1 maja 2006 r., czyli ze skutkiem na przyszłość. Pismem z dnia 11 września 2009 r., na podstawie art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, L. O. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zwrot nienależnej opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów, określonych w załączonym do pisma zestawieniu. W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia 2 października 2009 r., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, odmówił zwrotu żądanej kwoty. L. O., nie zgadzając się ze stanowiskiem Starosty Nyskiego, pismem z dnia 15 października 2009 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Podnosząc zarzut naruszenia art. 77 ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, poprzez pobranie zawyżonej opłaty, wniosła o nakazanie usunięcia naruszenia prawa przez zobowiązanie Starosty do zwrotu opłaty pobranej na podstawie przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. Wskazując, że dla każdego samochodu opłata za kartę pojazdu zawyżona została o 425 zł, skarżąca określiła wysokość należności pieniężnej objętej żądaniem zwrotu na łączną kwotę [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Sprawa ze skargi L. O. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 472/09. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 stycznia 2010 r., ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 472/09 wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów. Sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...], o nr rej. [...], została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 25/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 stycznia 2010 r., skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 26 stycznia 2010 r., co skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu, co potwierdza zapisek urzędowy (k. - 34 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy, w myśl art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, a zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10 000 zł, wynosi 4 % wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżąca domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, obowiązana była do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł. Wezwanie do uiszczenia wpisu w takiej wysokości doręczone zostało skarżącej w dniu 26 stycznia 2010 r. Wpis ten, stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a, winien zostać uiszczony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Termin do dokonania żądanej czynności rozpoczął zatem bieg w dniu 27 stycznia 2010 r. i upłynął z dniem 2 lutego 2010 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżąca nie uiściła żądanego wpisu od skargi. Uznać tym samym należało, że w sprawie zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, określona w art. 220 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W tym stanie rzeczy, na podstawie cyt. wyżej art. 220 § 3 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.