II SA/Op 250/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.). po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. S., A. P., D. P. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić wniosek. W skardze datowanej 14 czerwca 2009r. E. S., A. P. i D. P., reprezentowani prze radcę prawnego H. B., wnieśli o uchylenie decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z [...], nr [...] nakazującą rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego. W odrębnym piśmie procesowym z 24 czerwca 2009r. przekazanym Sądowi przez organ w trybie art. 54 § 2 P.p.s.a., pełnomocnik skarżących złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "albowiem jej wykonanie wywołałoby nieodwracalne skutki". Organ w złożonej odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, i nie zastosował wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 P.p.s.a. Sąd doręczył organowi odpis wniosku skarżących z 24 czerwca 2009r. W piśmie z 14 września 2009r. organ nie złożył formalnego stanowiska procesowego, lecz z treści pisma wnioskować należało, że uznaje wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do Sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zapisy powyższe oznaczają po pierwsze, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ma charakter szczególny, a po wtóre, że skarżący winien wykazać przesłanki wstrzymania wykonania aktu w związku z konkretną sytuacją strony. Przy tym przesłanki te nie podlegają wykładni rozszerzającej. Zwłaszcza, że w odróżnieniu od art. 40 ust.1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr 74 poz. 368 ze zm. ), który zawierał przykładowe wyliczenie podstaw wstrzymania wykonania aktu lub czynności, art. 61 § 3 P.p.s.a., zawiera wyliczenie szczegółowe, kompletne. Na początku podkreślenia wymaga też i to, że zaskarżony akt – co do zasady – nadaje się do wykonania. Nie ma więc podstaw do odmowy uwzględnienia wniosku tylko z tej przyczyny, że dotyczy on decyzji, która nie podlega wykonywaniu ze swej istoty. Ponadto należy stwierdzić, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Zatem Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny legalności zaskarżonego aktu i to nawet rozumianej w kategoriach prawdopodobieństwa. W tym incydentalnym postępowaniu sądowym nie ma bowiem uregulowania odpowiadającego np. procedurze z art. 152 § 1 Kpa. Na tle wyżej przestawionych przepisów i ich wykładni, trzeba zważyć, że strona skarżąca nie wykazała w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 P. p. s. a. Zacytowanie w piśmie procesowym jednej z dwóch ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie jest wystarczające. Z kolei argumenty skarżących powołane w skardze a dotyczące naruszenia przepisów postępowania i norm Prawa budowlanego nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji, gdyż odniesienie się do nich przez Sąd w postępowaniu incydentalnym prowadzonym w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. byłoby merytorycznym rozpoznaniem sprawy, i jako takie niedopuszczalnym. Niezależnie od tego trzeba zważyć na zakończenie, że stanowisko organu nie jest dla Sądu wiążące. Organ odwoławczy do którego wniesiono skargę mógł przecież zastosować art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i wstrzymać wykonanie decyzji z urzędu, albo zastosować art. 54 § 3 P.p.s.a.