II SA/Op 250/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r., B. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...], orzekające o uchyleniu postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia [...], przyznającego zwrot koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór samochodu marki POLONEZ, nr rej. [...] w okresie od dnia 18 maja 2007 r. do dnia 20 listopada 2008 r., w łącznej wysokości 1.397,98 zł i postanawiające o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór tego samochodu w łącznej kwocie 1.488,40 zł. Kwestionując dokonane przez organ wyliczenie skarżący podniósł, że tytułem zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór winna mu zostać przyznana kwota 1.488,40 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazując, że postanowieniem z dnia 16 maja 2011 r., nr [...], uwzględnił w całości skargę B. C., uchylając swoje postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji i przyznając mu zwrot koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór w łącznej kwocie 1.488,40 zł. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 maja 2011 r., B. C. wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu osobiście pod adresem wskazanym w skardze w dniu 23 maja 2011 r., co potwierdza zwrotne pocztowe poświadczenie odbioru przesyłki (vide:k-13 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia strona skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do wezwania Sądu i nie usunęła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 P.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje natomiast sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 23 maja 2011r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upłynął zatem w dniu 30 maja 2011r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Skoro brak formalny skargi wskazany w wezwaniu, pomimo pouczenia o skutkach niezastosowania się do żądania Sądu, nie został usunięty w terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł, jak w sentencji.