II SA/Op 254/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. W dniu 4 września 2013 r., do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie wpłynęło podanie T.R. o przyznanie pomocy materialnej ze środków pomocy społecznej. W uzasadnieniu podał, że wysokość wydatków poniesionych w sierpniu 2013 r. wyniosła 619.44 zł. Ponadto załączył zaświadczenie z ZUS z 10 czerwca 2013 r. o wysokości renty, fakturę za okulary i cztery niezrealizowane recepty na leki. Decyzją z dnia 30 września 2013 r. nr [...], Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, przyznał T.R. specjalny zasiłek celowy na zakup odzieży, obuwia, lekarstw, środków higieny osobistej, środków czystości, częściowe pokrycie opłat w wysokości 30.00 zł i jednocześnie odmówił przyznania mu zasiłku celowego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji powołał mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2013 r. poz. 182 ze zm.) i wskazał, że na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, iż T.R. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe pomimo, że jest żonaty, a jego źródłem utrzymania jest renta inwalidzka w wysokości 619,08 zł (po odliczeniu alimentów). Przy świadczeniu rentowym realizowane są potrącenia tytułem należności alimentacyjnych, a wysokość miesięcznej raty potrąceń wynosi 453,09 zł. Ponadto organ ustalił, że wnioskodawca ponosi m. in. następujące opłaty: telefon i internet - 140,00 zł, energia elektryczna - 135,00 zl, opłaty za gaz. Ustalił, że T.R. nie reguluje opłat czynszowych, co doprowadziło do powstania zadłużenia, które na dzień 31 sierpnia 2013 r. wynosiło 36.742,87 zł. Dalej organ podał, że dochód wnioskodawcy przekracza kryterium dochodowe ustalone zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, które w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, w związku z czym T.R. nie jest uprawniony do otrzymania pomocy w formie zasiłku celowego. Organ I instancji zauważył jednakże, że zgodnie z art. 41 pkt 1 ustawy, specjalny zasiłek celowy przysługuje w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy dochód osoby przekracza kryterium dochodowe. Organ podkreślił, że T.R. zgodnie z orzeczeniem jest zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, a na podstawie zaświadczenia lekarskiego z dnia 18 lipca 2012 r. ustalono, że wnioskodawca ze względu na zaburzenia gospodarki lipidowej wymaga diety ubogolipidowej, stosowania leków, jak również choruje ni.in. na padaczkę, dyskopatię szyjną (po czterokrotnej operacji kręgosłupa z powodu dyskopatii), chorobę niedokrwienną serca. Organ ustalił, że T.R. porusza się samodzielnie przy pomocy kul łokciowych. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że podczas przesłuchania strony dnia 11 września 2013 r. ustalono, że wnioskodawca oczekuje pomocy finansowej na zakup żywności dostosowanej do stanu zdrowia, której koszt wynosi ok. 1200 - 1500 zł, odzieży tj. kurtki jesiennej- ok. 100-200 zł., spodni- ok. 100 zł, swetra - ok. 80 zł., obuwia letniego wraz z dostosowaniem ich do skrótu kończyny dolnej ok. 150 zł i środków czystości i higieny osobistej ok. 50 zł. T.R. podał również, że chce przeznaczyć zasiłek na zakup leków, na zapłatę zadłużenia za energię, na spłatę zadłużenia u znajomych oraz na spłatę zadłużenia za czynsz. Organ I instancji zauważył, że zgodnie z art. 2 ustawy, pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne zasoby i możliwości i dodał, że pomimo tego, iż w przypadku wnioskodawcy występuje choroba i niepełnosprawność. Jednakże ośrodek nie może przyznać mu pomocy finansowej w tak dużej wysokości, z uwagi na własne ograniczone możliwości finansowe. Organ I instancji podkreślił, że sytuacja życiowa T.R. jest mu dobrze znana, albowiem od dłuższego czasu, tj. co najmniej od 1994 r., jest on objęty pomocą finansową, a od 2004 r. otrzymuje zasiłek celowy lub specjalny zasiłek celowy. Organ I instancji podkreślił równocześnie, że T.R., pomimo zawiadomień oraz informowania przez pracownika socjalnego, że przyznane zasiłki z pomocy społecznej mogą być odbierane przez inną osobę po uprzednim jej upoważnieniu lub przelane na rachunek bankowy, wnioskodawca od sierpnia 2010 r. nie odebrał z kasy Ośrodka przyznanych mu specjalnych zasiłków celowych oraz świadczeń w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" i nie wskazał żadnych istotnych przyczyn, z powodu których nie mógłby odebrać przyznanych mu świadczeń z pomocy społecznej. Organ dodał, że łączna wysokość nieodebranych przez T.R. świadczeń z pomocy społecznej na dzień wydania decyzji tj. 30 września 2013 r. wynosi 1.810 zł. Uzasadniając kwotę przyznanego T.R. specjalnego zasiłku celowego, organ I instancji wskazał, że przyznana wysokość zasiłku wynika nie tylko z sytuacji materialno - społecznej, czy też zdrowotnej osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc społeczną, ale i też z realnych możliwości finansowych Ośrodka. Organ przyjął zasadę, że zasiłek celowy w wyższej wysokości jest przyznawany rodzinom z dziećmi, osobom samotnie wychowującym dzieci, nie posiadającym dochodu lub mającym bardzo niski dochód, natomiast zasiłek celowy w niższej wysokości przyznawany jest osobom i rodzinom, w których choćby jedna osoba otrzymuje stały comiesięczny dochód i występuje mała różnica pomiędzy dochodem faktycznym rodziny, a kryterium dochodowym. Organ wyjaśnił, że górna wysokość zasiłku celowego dla rodzin wynosi 250 zł, natomiast dla osób samotnych 150 zł. Organ podał również, że we wrześniu 2013 r. wpłynęło 898 podań o udzielenie pomocy finansowej, We wrześniu 2013 r. wysokość zasiłków celowych kształtowała się w granicach od 30 zł do 300 zł - w zależności od indywidualnej sytuacji osób występujących o pomoc społeczną oraz w zależności od finansowych możliwości Ośrodka. Organ przyznał 455 świadczeń w formie zasiłku celowego, w tym przyznano 20 świadczeń w formie specjalnego zasiłku. W dalszej kolejności organ I instancji wyjaśnił, że w 2013 r. dysponuje na zasiłki celowe kwotą 38.750,00 zł miesięcznie, stąd przeciętna zasiłków dla rodzin wynosi 60 zł, a dla osób samotnych przeciętnie 30 zł Zważył, że w sierpniu 2013 r. wpłynęło 694 podań o udzielenie pomocy, a we wrześniu 2013 r. 898 podań. Organ zauważył, że nie może rozdzielić posiadanych środków finansowych na liczbę złożonych podań o pomoc finansową w danym miesiącu, albowiem nie można w sposób automatyczny przyznać zasiłku celowego w takiej samej wysokości osobie samotnej z dochodem, jak też osobie samotnej bez dochodu, czy też rodzinie z dwójką lub czwórką dzieci utrzymującej się tylko z zasiłku dla bezrobotnych i zasiłku rodzinnego. T.R. posiada stały dochód i nie można porównać i przyznać mu zasiłku w takiej samej wysokości jak dla osoby samotnej bez dochodu, czy też rodzinie z trójką dzieci. Sytuacja życiowa, zdrowotna, czy też finansowa każdej rodziny, czy też osoby jest inna. Od tej decyzji T.R. w dniu 14 października 2013 r. złożył odwołanie. Zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odwołujący wskazał na swój stan zdrowia podnosząc, że we wrześniu i październiku 2012 r. pozbawiono go jakichkolwiek środków pieniężnych. Zarzucił, że organ I instancji odstąpił od zajęcia stanowiska co do art. 41 ustawy o pomocy społecznej oraz nie odniósł się do orzeczeń WSA w Opolu. Zarzucił, również, że organ I instancji przyznając mu pomoc w formie zasiłku na zakup odzieży, obuwia, środków czystości i higieny osobistej, leków i na częściowe pokrycie opłat, nie wskazał jak ma rozdysponować posiadane środki na wymienione cele, a także pominął kwestię konserwacji mieszkania (drobne naprawy). T.R. podniósł również, że organ I instancji nie wyjaśnił czym jest ciepły posiłek raz dziennie, talony żywnościowe, dary dla najbiedniejszej społeczności Unii Europejskiej, czy pomoc tytułem usług opiekuńczych, a co za tym idzie zapomniał wskazać, kto te świadczenia przyznaje i realizuje i z czego one wynikają, oraz co jest przyczyną, iż u odwołującego doszło do orzeczenia eksmisji. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej podniesiono, że zgodnie z przepisami art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Świadczenie to przyznawane jest na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej, którą należy pojmować jako potrzebę usprawiedliwioną ze względu m. in. na zachowanie życia, zdrowia. Stosownie natomiast do art. 41 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: I) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. Przepis art. 41 pkt 1 ustawy pozwala zatem organowi na przyznanie specjalnego zasiłku celowego niezależnie od dochodu osoby ubiegającej się o to świadczenie, a to oznacza, że organ winien ocenić, czy wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek m.in. powinien ocenić sytuację zdrowotną i dochodową wnioskodawcy. Z konstrukcji art. 41 pkt 1 ustawy wynika, że organ "może" przyznać specjalny zasiłek celowy, co oznacza, że decyzja podjęta w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Organ wydając decyzję w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego winien każdorazowo wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym zwłaszcza powody ubiegania się przez daną osobę/rodzinę o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej oraz rozmiar posiadanych przez siebie środków finansowych, jak również potrzeby innych osób uprawnionych do świadczeń z pomocy społecznej. Z ustaleń poczynionych w toku aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonych w dniu 16 lipca 2013 r. wynika, że T.R. jest żonaty, lecz prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, bierną zawodową, niepełnosprawną w stopniu znacznym. Jego źródłem utrzymania w sierpniu 2013 r. jest renta inwalidzka w wys. 619,08 zł (po odliczeniu alimentów w wysokości 453,09 zł miesięcznie). Dochód strony przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 542 zł. Przekroczenie przez stronę kryterium dochodowego ma ten skutek, iż T.R. nie jest uprawniony do otrzymania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy, jednakże stronie może być przyznany specjalny zasiłek celowy, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy. Nie można organowi I instancji zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku strony. Organ I instancji poddał ocenie wszystkie okoliczności, od jakich uzależnione jest udzielenie świadczenia w postaci specjalnego zasiłku celowego. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ I instancji zachował przewidziane prawem wymogi rzetelnego prowadzenia postępowania, a w szczególności dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla załatwienia wniosku strony. W skardze na powyższą decyzję T.R. domagał się jej zmiany jako naruszającej przepisy materialne i procesowe a w uzasadnieniu powtórzył argumenty podniesione wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Przedmiotem oceny jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 30 września 2013 r., przyznającą T.R. specjalny zasiłek celowy w wysokości 30 zł a jednocześnie odmawiająca przyznania zasiłku celowego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm. – zwanej dalej ustawą). Zgodnie z przepisem art. 7 tej ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Skarżący domagał się udzielenia pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego. Rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie obu tych form pomocy zapada, w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy. Przepisy te stanowiąc, iż zasiłki mogą być przyznane "w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej" albo w innych "szczególnie uzasadnionych przypadkach", dają organowi możliwość załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Różnica pomiędzy dwoma wymienionymi wyżej zasiłkami polega na tym, że udzielenie pomocy społecznej na podstawie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy jest uzależnione od spełnienia warunku w postaci nieprzekroczenia przez wnioskodawcę wskazanego wyżej kryterium dochodowego. Wykazanie, że dochód strony postępowania przekracza kwotę 542 zł, czyni niemożliwym przystąpienie przez organ do badania, czy w danej sprawie wystąpiła cenna przesłanka w postaci konieczności zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej, takiej jak: pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że organ ustalając, że dochód T.R. wynosi 619,08 zł, prawidłowo odmówił przyznania zasiłku celowego na podstawie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy. Kontrolując natomiast legalność zaskarżonej decyzji w zakresie wysokości przyznanego skarżącemu specjalnego zasiłku celowego, Sąd uwzględnił okoliczność, że jest to rozstrzygnięcie wydane w ramach tzw. uznania administracyjnego. W konsekwencji Sąd badał, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności, czy rozstrzygnięcie nie jest dowolne. Organ administracji publicznej nawet przy wydawaniu decyzji uznaniowej jest bowiem obowiązany do przestrzegania przepisów procedury oraz przepisów ustawy o pomocy społecznej. Przepis art. 7 K.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast przepis art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. organ wydając decyzję obowiązany jest w uzasadnieniu faktycznym wskazać w szczególności fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przepisów regulujących zasady przyznawania pomocy społecznej wynika natomiast zasada indywidualizacji i fakultatywności świadczeń. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy (por. H. Szurgacz, Wstęp do prawa pomocy społecznej, Wrocław 1993 r., s. 44-46). Zasada fakultatywności polega z kolei na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie i rozmiarze. Przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy, ponieważ beneficjenci nie muszą spełniać ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. Nie wymaga się od nich, aby ich dochód nie przekroczył limitów wskazanych w przepisie art. 8 ustawy. Sytuacja osób ubiegających się o te specjalne świadczenia jest zatem na tyle lepsza od innych, że co do zasady powinni oni samodzielnie przezwyciężyć powstałe trudności, jednakże wyjątkowość zaistniałych okoliczności czyni zasadnym ich wnioski. Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i ogromnej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności. Organ pomocy społecznej jest więc zobowiązany do badania sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc pod kątem "przypadku szczególnie uzasadnionego". Wyjątkowość tej sytuacji życiowej powinna być jednak niezwiązana z wysokością uzyskiwanego przez nią dochodu. W świetle art. 3 ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, potrzeby te jednak powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz przeprowadziły jego prawidłową ocenę, która uzasadniła przyznanie specjalnego zasiłku celowego w wysokości 30 zł. Organy szczegółowo przeanalizowały sytuację wnioskodawcy związaną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności oraz jego chorobami, a także samotnym gospodarowaniem, stwierdzając w ramach uznania administracyjnego, że sytuacja ta przemawia za zakwalifikowaniem jej jako szczególnego przypadku, o którym mowa w przepisie art. 41 ust. 1 ustawy. Ustalając wysokość świadczenia organ zbadał sytuację finansową wnioskodawcy, pod względem dochodów oraz comiesięcznych wydatków i zestawił ją ze swoimi możliwościami finansowymi. W tym zakresie organ przedstawił wysokość środków pieniężnych, które przeznacza na pomoc w skali miesiąca, podał liczbę wnioskodawców, oraz wskazał, jakimi kryteriami kieruje się dokonując rozdziału posiadanych finansów. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco wyjaśnił jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu T.R. zasiłku właśnie w takiej wysokości, co nie pozwala zarzucić organowi przekroczenie granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. Bezzasadnym był zarzut skarżącego, że organ enigmatycznie wskazuje posiadane przez siebie środki finansowe, ponieważ organ I instancji nie ma obowiązku przedstawiania wyliczenia wszystkich osób uprawnionych i ich świadczeń. Żadne przepisy nie zobowiązują też organu do udowadniania kosztów związanych z jego działalnością, a to przy rozstrzyganiu jednostkowej sprawy z zakresu pomocy społecznej. Reasumując brak przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy w wyższym wymiarze nie pozostaje w sprzeczności z zapisami ustawy o pomocy społecznej, zwłaszcza przy uwzględnieniu okoliczności, że dostaje on systematycznie wsparcie w różnych formach, a ośrodek pomocy społecznej ma ograniczone możliwości finansowe (por. też wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 lipca 2008 r., II SA/Lu 97/08, opubl. CBOiS na stronach internetowych NSA) Wobec powyższego biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak też przepisów proceduralnych, należało w myśl przepisu art. 151 P.p.s.a. skargę oddalić.