II SA/Op 258/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi S. D. i M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O., działając na postawie art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz.U. z 2007r., Nr 70, poz. 473 ze zm.), postanowiła negatywnie zaopiniować wniosek S. D. i M. S., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A", o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwo, a także od 4,5% do 18% alkoholu (oprócz piwa) i powyżej 18% alkoholu w lokalu gastronomicznym "[...]", w O. przy ul.[...]. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że lokalizacja punktu sprzedaży napojów alkoholowych wskazanych we wniosku jest niezgodna z zasadami ustalonymi przez Radę Miasta [...] w uchwale nr [..], z dnia 22 marca 2007r., w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży, zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O. i w sprawie wprowadzenia zakazu sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych w niektórych miejscach i obiektach na terenie O. Zgodnie, bowiem z § 2 ust. 2 przywołanej uchwały, punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 20 m liczonej od wejścia (wyjścia) do punktu sprzedaży do granicy nieruchomości, na której położone są "obiekty chronione", a którym w rozpatrywanym przypadku jest Policealne Studium [...]. Natomiast, po przeprowadzonej wizji lokalnej w obecności wnioskodawcy, stwierdzono, iż lokal gastronomiczny "[...]" usytuowany jest na terenie tej samej nieruchomości co Policealne Studium [...]. Lokal gastronomiczny mieści się na pierwszym piętrze budynku przy ul. [...] w O., a szkoła mieści się na drugim piętrze tego budynku, przy czym budynek posiada dwa wejścia, w tym jedno główne. W związku z tym podkreślono, iż nie dokonywano pomiaru odległości, przyjmując, że granica szkoły jako obiektu chronionego jest równoznaczna z granicą całej posesji (terenu), na której znajduje się budynek szkoły i inne urządzenia służące uczniom, jak i lokal gastronomiczny "[...]". Od powyższego postanowienia strona złożyła zażalenie, w którym podniosła, że postanowienie narusza jej ustawowo zagwarantowane wolności obywatelskie, w tym swobodę działalności gospodarczej. Równocześnie zarzucono, że postanowienie narusza przepisy art. 18 ust. 3a i art. 14 ust. 6 przedmiotowej ustawy, poprzez wydanie opinii w oparciu o przesłankę, która nie mogła stanowić podstawy jej wydania oraz naruszenie art. 14 ust. 6 ustawy poprzez uznanie, że na podstawie § 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 22 marca 2007r., przyjęto, iż lokal, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych jest miejscem, w którym sprzedaż napojów alkoholowych jest zabroniona. Składający zażalenie akcentowali, że wskazywane przez Komisję postanowienia uchwały są nieważne, stąd nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Zdaniem strony, regulacja zawarta w § 2 uchwały nr [...], nie mieści się w ramach regulacji art. 12 ust. 2 przedmiotowej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ponieważ Rada Miasta nie miała kompetencji do określenia dalszych, niewymienionych w art. 14 ustawy, zakazów dotyczących sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Oznacza to, że Komisja wydała swoją opinię z przekroczeniem kompetencji przyznanych w art. 18 ust. 3a w związku z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwość i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Strona wywodziła, iż pogląd taki podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 czerwca 2005r. , sygn. akt VI SA/Wa 1295/04, stwierdzając, że rada gminy nie miała kompetencji do określenia na podstawie dyspozycji art. 12 ust. 2 ustawy dalszych , nie wymienionych w art. 14 zakazów dotyczących sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a uchwała rady gminy nie może być podstawą prawną decyzji organów administracji w zakresie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Zdaniem strony, Komisja miała kompetencje do ustalania zgodności wniosku o wydanie zezwoleń na sprzedaż i podawania napojów alkoholowych z przepisami prawa miejscowego, lecz nie miała prawa do oceny zgodności tego wniosku z przepisami wydanymi na podstawie art. 14 ust. 6 przedmiotowej ustawy. Stąd Komisja powinna wyselekcjonować te przepisy, które wyłącznie mogły stanowić podstawę ustaleń i rozstrzygnięcia. Nie mógł to być jednak przepis § 2 spornej uchwały, gdyż ustanowiony w tym przepisie zakaz sprzedaży w punktach usytuowanych o odległości nie mniejszej niż 20 m od "obiektów chronionych" jest zbyt ogólny i nie mieści się w upoważnieniu zawartym w art. 14 ust. 6 ustawy. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i art. 18a ustawy z dnia 16 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. Nr 70, poz. 473) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że w myśl przepisu art. 18 ust.1 powołanej wyżej ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zgodnie z art. 18 ust. 3a ww ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 przedmiotowej ustawy z dnia 26 października 1982r. Z kolei art. 12 ust. 2 tej ustawy stanowi, że rada gminy ustala w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Cytując wyżej wskazane przepisy SKO wskazało, że do rady gminy należy stanowienie prawa miejscowego, określającego ogólne zasady przeciwdziałania alkoholizmowi i dostosowanie do tych zasad liczby punktów sprzedaży i podawania alkoholu, a także zasad ich usytuowania. Do zadań komisji rozwiązywania problemów alkoholowych należy podejmowanie działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania. Stosownie do art. 18 ust. 3a cyt. ustawy gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych formułuje opinię w zakresie zgodności punktu sprzedaży z uchwałą rady gminy, ustalającą liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonym do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży oraz uchwałą ustalającą zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży napojów alkoholowych. Organ odwoławczy wywodził, iż w przypadku wspólników spółki cywilnej A, prowadzących lokal gastronomiczny "[...]" opinia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O. powinna stanowić o zgodności usytuowania tej placówki, w której miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych, z zasadami ustalonymi przez Radę Miasta [...] w uchwale nr [...]. Zdaniem SKO, nie budzi wątpliwości, że Rada Miasta [...] ustaliła w § 2 ww uchwały zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O. na podstawie dyspozycji art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Ponadto uchwała ta jako akt prawa miejscowego wiąże organ – komisję rozwiązywania problemów alkoholowych jako organ I instancji na mocy art. 18 ust. 3a cytowanej ustawy. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, Miejska Komisja prawidłowo uznała, iż opinia, o której mowa w art. 18 ust. 3a cytowanej ustawy powinna być wydana w oparciu o przepisy zawarte w § 2 tejże uchwały. Jak wynika z treści ust 1 § 2 tego aktu, punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży nie mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 20 m liczonej od wejścia (wyjścia) do punktu sprzedaży do granicy nieruchomości przedszkoli, szkół, internatów, domów dziecka i placówek lecznictwa zamkniętego, zwanymi obiektami chronionymi. Natomiast punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w punkcie sprzedaży, jak w niniejszej sprawie, powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 20 m liczonej od wejścia (wyjścia) do punktu sprzedaży do granicy nieruchomości, na której są położone obiekty chronione – § 2 ust. 2 uchwały. Organ odwoławczy przyznał, że powyższy przepis uchwały Rady Miasta ma zastosowanie również do sytuacji, w których zarówno punkt sprzedaży jak i obiekt chroniony usytuowane są na tej samej nieruchomości. Skoro materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że lokal gastronomiczny "[...]" prowadzony przez strony mieści się w tym samym budynku, w którym funkcjonuje Policealne Studium [...], będące szkołą w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991r.o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), co potwierdził w piśmie z 14 maja 2008r., Kurator Oświaty , to w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznać należało, że lokalizacja lokalu gastronomicznego nie odpowiadała zasadom usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych przyjętych przez Radę Miasta [...] w uchwale z dnia 22 marca 2007r. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ opiniujący prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej oceny dowodów oraz prawidłowo zastosował normy prawa materialnego. Również postępowanie wyjaśniające zostało prawidłowo przeprowadzone, albowiem strony brały udział w przeprowadzonych oględzinach i miały prawo wypowiedzieć, co do dowodów zebranych w sprawie. Dlatego też organ II instancji nie znajdując podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego postanowienia, orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. o utrzymaniu w mocy tego aktu. Zaakcentowano raz jeszcze, że zawarte w uchwale Rady Miasta [...] z dnia 22 marca 2007r. przepisy stanowią przepisy prawa miejscowego, są zatem powszechnie obowiązujące, wiążą zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Stąd też Zespół Orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miał podstaw prawnych do badania legalności przedmiotowej uchwały pod warunkiem jej zgodności z ustawą. Na powyższe postanowienie S. D. i M. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 3a oraz art. 12 ust. 2 i art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podnosząc, że postanowienie narusza ich prawa i wolności obywatelskie. Lokal gastronomiczny, będący punktem sprzedaży napojów alkoholowych, spełnia bowiem zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych określone w ustawie. Skarżący naruszenia art. 12 ust. 2 ustawy dopatrywali się w tym, że uchwała Rady Miasta [...] z 22 marca 2007r. przekroczyła granice upoważnienia ustawowego zawartego w przywołanym przepisie, wprowadzając nowe zakazy. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołali ponownie wyrok WSA Warszawie z dnia 23 czerwca 2005r., który ich zdaniem dotyczył identycznego stanu faktycznego. W przywołanym wyroku, jak i w niniejszej sprawie, zdaniem skarżących, organy oparły się na zakazach ujętych w prawie miejscowym, które wychodziły poza regulację art. 12 ust. 2 ustawy. Za takie bowiem Sąd w wymienionym wyroku uznał regulacje, które inaczej niż to czyni art. 14 ust. 1 ustawy, ustanawiają nowe zakazy w zakresie miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, a taką regulacją jest zakaz sprzedaży napojów w odległości mniejszej niż 20 m od "obiektów chronionych". Wobec powyższego, skarżący wywodzili, że Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych miała jedynie kompetencje do ustalania zgodności wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych z przepisami prawa miejscowego na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy, a tym samym nie miała prawa do oceny zgodności ich wniosku z przepisami wydanymi na podstawie art. 14 ust. 6 przedmiotowej ustawy. W konsekwencji, w skardze podkreślono, że w cytowanej uchwale w Rady Miasta [...] zarówno w przepisie § 2 jak i § 3 ustanowiono zakazy, do czego upoważniał wyłącznie art. 14 ust. 6 ustawy, zaś nie ustanowiono w tym akcie zasad usytuowania punków sprzedaży alkoholu, stosownie do normy kompetencyjnej z art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Przedstawione zarzuty oznaczają, że § 2 ust. 2 uchwały, jako wydany z przekroczeniem art. 14 ust. 6 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie mógł stanowić przyczyny odmowy wydania pozytywnej opinii w sprawie wnoszonego przez skarżących wniosku o udzielenie zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosiło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kognicji Sądu podlegają wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie. Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 18 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), w myśl którego sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to może być wydane przez organ zezwalający po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży (ust. 1) oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ( ust. 2). Z zapisu tego wynika obligatoryjność współdziałania organu zezwalającego z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych, która powinna ustalić, czy nie został wyczerpany limit w odniesieniu do napojów zawierających powyżej 4,5 procent alkoholu oraz czy punkt sprzedaży spełnia wymogi odnośnie zasad usytuowania. Wydanie opinii przez współdziałającą gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Dodatkowo wskazać warto, że postanowienia organów obu instancji wydane zostały w trybie art. 106 § 1 K.p.a., stosownie do którego, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W świetle powołanego art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych jest organem współdecydującym w kwestii udzielenia zezwolenia na prowadzenie detalicznej sprzedaży napojów alkoholowych, gdyż wspomniane zezwolenie może być udzielone wyłącznie po uzyskaniu pozytywnej opinii tej komisji. Przede wszystkim stwierdzić przyjdzie, że zważywszy na zakres delegacji zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, upoważniającej radę gminy do ustalenia, w drodze uchwały, zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, Rada Gminy w [...] była uprawniona do ustalenia minimalnych odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych od niektórych obiektów, w tym szkół. W tym miejscu należy wskazać, że uchwały gminy, co do których istnieje domniemanie zgodności z prawem - tj. takie, wobec których organ nadzoru nie orzekł nieważności lub które nie zostały zaskarżone - wiążą organy administracji publicznej, w tym samorządowe kolegia odwoławcze, bowiem nie sposób zakwestionować, że ważne uchwały rady gminy stanowią na terenie jej działania obowiązujące przepisy prawa miejscowego (por. uchwała 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2002 r., FPK 7/02). Pogląd o związaniu członków samorządowych kolegiów odwoławczych uchwałami rady gminy w świetle art. 21 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001, Nr 79, poz. 856) zaprezentowano również w uchwale 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000r. , OPK 13/00 (ONSA 2001, nr 2, poz. 63) stwierdzającej, że Samorządowe Kolegia Odwoławcze, jako organy administracji publicznej są związane przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Należy również zaznaczyć, że w ujęciu historycznym, na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 18 ust. 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, szczegółowe zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych i tryb wydawania zezwoleń określał jednolicie dla całego kraju Minister Handlu Wewnętrznego i Usług w rozporządzeniu z dnia 6 maja 1983 r. w sprawie szczegółowych zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz trybu wydawania zezwoleń na sprzedaż tych napojów (Dz. U. Nr 25, poz. 119 ze zm.). W § 2 tego rozporządzenia zawarte było uregulowanie, że ustalając usytuowanie punktów sprzedaży napojów alkoholowych należy kierować się zasadą, iż punkt taki nie powinien być usytuowany bliżej niż 100 m od granicy obiektów i miejsc enumeratywnie wymienionych w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, do jakich należały m.in. szkoły i obiekty kultu religijnego. Oznaczało to, że spełnienie tych norm nie będzie zakłócać działalności takich placówek. Od dnia 20 czerwca 1993 r., w związku ze zmianą treści art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uprawnienie do określenia (od dnia 9 listopada 2002 r. na mocy art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Dz. U. Nr 167 poz. 1372 - do ustalenia) zasad usytuowania na terenie gminy (miasta) miejsc sprzedaży napojów alkoholowych powierzono radzie gminy. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 1994 r. SA/Gd 2824/93 (niepubl.), pod pojęciem zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, a w szczególności ich usytuowanie względem miejsc chronionych. W uchwałach podejmowanych w oparciu o przepis art. 12 ust. 2 ustawy zasady usytuowania określane są na ogół poprzez wskazanie odległości, w jakiej usytuowany powinien być punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od określonych obiektów. W zasadach sytuowania możliwe jest także różnicowanie kryteriów usytuowania w zależności od rodzaju tego, czy punkt jest przeznaczony do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Zatem mając na uwadze powyższe, w uchwale Rady Miasta [...] z 22 marca 2007r., nr [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem, jak i w miejscu sprzedaży, zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O. i w sprawie zasad sprzedaży, podawania spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych w niektórych miejscach i obiektach na terenie miasta O. w sposób uprawniony przyjęto kryterium odległościowe. W związku z takim zapisem uchwały odległość między "obiektem chronionym" a miejscem sprzedaży i podawania napojów alkoholowych ma istotne znaczenie. Stąd, decydujące znaczenie w sprawie miała (niesporna) okoliczność, iż lokal, w którym zamierzano prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych znajduje się na tej samej nieruchomości co szkoła, a więc granica szkoły jako obiektu chronionego jest równoznaczna z granicą posesji całego terenu, na której znajduje się budynek szkoły i inne urządzenia służące uczniom, jak i klub "[...]", a więc z pewnością nie można mówić o odległości mniejszej niż 20 m pomiędzy przedmiotowymi obiektami. To zaś z kolei oznacza, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki określone w § 2 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z 22 marca 2007r., niepozwalające na usytuowanie punktu sprzedaży alkoholu na terenie tej samej nieruchomości co szkoła,. Powtórzyć raz jeszcze przyjdzie, iż zważywszy na zakres delegacji zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, upoważniającej radę gminy do ustalenia w drodze uchwały zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania alkoholu, Rada Gminy w O. była uprawniona do ustalenia minimalnych odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych od niektórych obiektów, a uchwała ta jako akt prawa miejscowego wiąże organ (komisję rozwiązywania problemów alkoholowych jako organ I instancji), na mocy art. 18 ust. 3a cytowanej ustawy. W konsekwencji oznacza to, że pozytywna opinia jest możliwa tylko po spełnieniu łącznie dwóch warunków: zgodności danego punktu sprzedaży co do usytuowania (lokalizacji) oraz niewyczerpanie ustalonego limitu. Jak wynika z akt sprawy, kwestia przekroczenia ustalonej liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych nie miała znaczenia w rozpatrywanym przypadku, natomiast nie został spełniony drugi warunek – zgodność lokalizacji danego punktu sprzedaży alkoholu ze stosowną uchwałą rady gminy, o której mowa w art. 12 ust. 2 omawianej ustawy z 26 października 1982r. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ prawidłowo postąpił negatywnie opiniując wniosek skarżących w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przyjmując, że lokalizacja wskazanego punktu sprzedaży jest niezgodna z zasadami usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania alkoholu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznając, że skarga S. D. i M. S. nie zasługuje na uwzględnienie i działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.