II SA/Op 26/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 października 2008 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę wskazując, iż dotyczy ona nieprawidłowości w naliczaniu dodatku mieszkaniowego przez Wydział Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego w Głuchołazach. W dalszej części skargi A. K. podniosła, iż czuje się pokrzywdzona przez organy administracyjne, które stale korygują przedstawiane przez skarżącą oświadczenia co do uzyskiwanego dochodu, a także nieprawidłowo przyjmują jako podstawę naliczania zasiłków, uzyskiwany przez skarżącą i jej matkę dochód brutto, zamiast netto. Wobec tego, A. K. zakwestionowała "wniosek o dodatek mieszkaniowy" i zażądała uznania jej roszczeń za zasadne. Skarga A. K. została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 554/08. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Głuchołaz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania, w wyniku którego decyzją Burmistrza Głuchołaz z dnia [...], Nr [...] przyznano A. K. od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 30 września 2004 r. dodatek mieszkaniowy w wysokości 87,50 zł miesięcznie. W wyniku złożonego przez A. K. odwołania, organ II instancji wydał w dniu [...] decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Głuchołaz. Następnie, w wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Op 354/04 oddalił skargę A. K. W wykonaniu zarządzenia z dnia 23 października 2008 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, a także do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 27 października 2008 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W terminie zakreślonym przez Sąd A. K. nadesłała pismo z 28 października 2008 r., w którym wymieniła dziesięć decyzji wydanych w latach 1999 – 2004, tj.: [...]. Skarżąca zakwestionowała także wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego, dokonane w decyzji nr [...] z dnia [...]. Wobec powyższych wyjaśnień, Sąd pismem z dnia 12 grudnia 2008 r. ponownie wezwał A. K. do usunięcia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych skargi, przez jednoznaczne określenie, czy przedmiotem jej skargi jest decyzja Nr [...] oraz pozostałe wymienione decyzje. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 17 grudnia 2008 r. oświadczyła, że "[...] tych decyzji jest za dużo i winnam odpuścić, bo mimo dowodów odcinków rent zdaję sobie sprawę że rozpoznawanie każdego wniosku do decyzji jest obciążeniem dla Sądu i rozpoznanie Sąd może odrzucić, dlatego skupię się na ostatnim wniosku, gdzie różnica między moim wyliczeniem wedlug odcinków renty a wyliczeniem Urzędu w decyzji nr [...] z [...] wynosi 1.005 zł 03 gr". Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2009 r. Sąd odrzucił skargę A.K., na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, iż w istocie skarżąca zakwestionowała wyliczenia, na podstawie których wydano z upoważnienia Burmistrza Głuchołaz decyzję Nr [...] z dnia [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Sąd przyjął, że tym samym skarżąca wskazała, iż przedmiotem jej skargi jest decyzja organu I instancji. W konsekwencji tego, Sąd uznał skargę A. K. jako niedopuszczalną z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego. W dniu 28 stycznia 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej z dnia 26 stycznia 2009 r., w którym podnosi, że przedmiotem jej skargi do Sądu nie była decyzja o dodatku mieszkaniowym, tylko "inny dokument potrzebny do wydania decyzji – wniosek o dodatek mieszkaniowy". W dalszej części pisma skarżąca podniosła także, że wniosek o dodatek mieszkaniowy jest pomijany podczas postępowania odwoławczego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, bowiem jeżeli jest odwołanie to tylko od decyzji, a nikt nigdy nie rozpoznawał zmian nanoszonych we wnioskach. Na skutek zarządzenia z dnia 29 stycznia 2009 r. Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, z akt sprawy o sygn. II SA/Op 554/08 zostało wyłączone pismo A. K. z dnia 26 stycznia 2009 r. i zarejestrowane jako odrębna skarga na wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, pod sygn. akt II SA/Op 26/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) – zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.ps.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Należy wyjaśnić, że ustalenie, że dane rozstrzygnięcie (np. przyznanie, zaliczenie bądź odmowa świadczenia) następuje w formie decyzji administracyjnej, wymaga uprzedniego wykazania na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, że mamy do czynienia ze sprawą administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Istota decyzji administracyjnej została określona w art. 104 k.p.a., według którego organ administracji publicznej, co do zasady, załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Do przyjęcia, że dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest występowanie takich niezbędnych elementów, jak: podstawa prawna (materialna i formalna) wydania ewentualnej decyzji, organ administracji publicznej właściwy do wydania tego aktu oraz podmiot, którego sfera praw i obowiązków będzie kształtowana omawianym aktem indywidualnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest żaden akt mieszczący się w wyżej wskazanym katalogu spraw należących do kognicji sądu administracyjnego, a w szczególności nie jest nim decyzja. W ocenie Sądu, skarżąca nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Powyższy pogląd Sąd oparł na ocenie zaskarżonego przez A. K. wniosku na tle przepisów regulujących właściwość sądów administracyjnych. W pierwszej kolejności zatem Sąd zważył, że w myśl art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), dodatek mieszkaniowy jest przyznawany, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Wzór wniosku, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 wyżej cytowanej ustawy, określiła Rada Ministrów w drodze rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817), w załączniku nr 1 tego rozporządzenia. Przytoczona regulacja wskazuje zatem jednoznacznie, że wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest urzędowo określonym pismem, które wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie przyznania, bądź nieprzyznania dodatku mieszkaniowego. Sam wniosek nie przesądza kwestii przyznania takiego dodatku, lecz stanowi podstawę do wydania rozstrzygnięcia przez właściwy organ w drodze decyzji. W związku z tym wniosek ten stanowi wyłącznie przedmiot postępowania wyjaśniającego przy ustalaniu tego dodatku, przez co nie stanowi przedmiotu odrębnej sprawy administracyjnej. Treść wniosku wraz z zawartymi tam danymi, w tym podana wysokość dochodu, której poprawki podważa skarżąca, stanowi jedynie przedmiot postępowania dowodowego prowadzonego dla potrzeb przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego, rozstrzyganego w drodze decyzji. Weryfikacja danych przyjętych przez organ do obliczenia kryterium dochodowego, na podstawie których orzeka się o przyznaniu dodatku lub o jego odmowie, może zatem nastąpić przez stronę zainteresowaną w drodze odwołania od decyzji. W sytuacji natomiast, gdy skarga dotyczy sprawy, której załatwienie nie nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej oraz innego aktu lub czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a., właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Z powyższych względów Sąd w niniejszej sprawie nie mógł więc ustosunkować się do zarzutów skarżącej i rozstrzygać, czy dane zawarte w poprawionym wniosku są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak we wstępie postanowienia.