II SA/Op 26/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Referent stażysta Sebastian Żytkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. K. K., dalej zwana skarżącą, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 14 listopada 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Zdzieszowic z 3 października 2016 r. odmawiającą jej przyznania dodatku mieszkaniowego. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem złożonym w Urzędzie Miejskim w Zdzieszowicach w dniu 29 lipca 2016 r. skarżąca domagała się przyznania dodatku mieszkaniowego. W formularzu wniosku wskazała, że posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. Zaznaczyła, że powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi [...] m2, w tym łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi [...] m2. Lokal mieszkalny wyposażony jest w instalację centralnego ogrzewania i instalację gazu przewodowego, brak jest natomiast instalacji centralnie ciepłej wody. Łączna kwota wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, potwierdzona przez zarządcę lokalu, tj. Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w [...], wyniosła 190,70 zł. Nadto określiła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej dochody za okres 3 miesięcy wyniosły łącznie 3761,97 zł. W pkt 6 formularza skarżąca nie wskazała czy jest osobą niepełnosprawną poruszającą się na wózku lub, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności ze wskazaniem wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Poza tym skarżąca załączyła do wniosku wymagane dokumenty. W dniu 19 września 2016 r. skarżąca przedłożyła fakturę VAT z 7 kwietnia 2016 r., nr [...], zawierającą rozliczenie sprzedaży energii elektrycznej w okresie rozliczeniowym: od 7 października 2015 r. do 29 marca 2016 r. Burmistrz Zdzieszowic decyzją z 29 lutego 2016 r., nr [...], przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 42,44 zł miesięcznie na okres od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. Decyzją z 3 października 2016 r., nr [...], Burmistrz Zdzieszowic, po rozpatrzeniu wniosku z 29 lipca 2016 r., odmówił skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 6 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U z 2013 r. poz. 966, z późn. zm. - zwanej dalej ustawą) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. W uzasadnieniu decyzji organ opisał przebieg postępowania i przedstawił sposób obliczenia dodatku mieszkaniowego oraz dane, które stanowiły podstawę ustalenia prawa do dodatku mieszkaniowego. Stwierdził m.in., że lokal mieszkalny zajmowany przez wnioskodawczynię nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Zdzieszowice, stąd też należało zastosować regułę określoną w art. 6 ust. 6 ustawy, a to oznacza, iż należało porównać wydatki ponoszone przez wnioskodawczynię w Spółdzielni Mieszkaniowej do wydatków, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu i opłaty, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy. W szczególności organ wyliczył, iż wydatki na lokal zajmowany przez skarżącą, ustalone w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w Zdzieszowicach Nr VI/53/2015 z 25 marca 2015 r. w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Zdzieszowice na lata 2015-2019 oraz zarządzenie Burmistrza Zdzieszowic nr SG.0050.49.2015, z 20 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia stawki bazowej czynszu najmu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego należącego do mieszkaniowego zasobu Gminy Zdzieszowice, wynoszą łącznie 190,70 zł (opłaty eksploatacyjne i remontowe obniżone do wysokości czynszu w gminie - 67,20 zł, opłata za centralne ogrzewanie - 51,24 zł, opłata za wodę i kanalizację - 59,76 zł, opłata za wywóz nieczystości - 12,50 zł = 190,70 zł). W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił sposób obliczenia dodatku mieszkaniowego. Stwierdził, że obliczony dodatek mieszkaniowy przysługujący stronie wynosi 13,18 zł, jednakże jego wysokość jest mniejsza niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydawania decyzji, czyli kwoty 17,65 zł, co skutkuje odmową jego przyznania. Stosownie bowiem do art. 7 ust. 6 ustawy dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydawania decyzji. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie w którym zarzuciła, iż nie zgadza się z decyzją organu, bowiem jej emerytura jest niska i wynosi 1059,13 zł, a czynsz za mieszkanie jest wysoki i faktycznie wynosi 254,76 zł, bez opłat za energię elektryczną w wysokości 77,37 zł. Przy czym wskazała, że jest osobą samotną, w wieku [...] lat, niepełnosprawną i schorowaną. Jej emerytura nie wystarcza na pokrycie wszystkich wydatków i dlatego wnosiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz "z prądem". W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z 14 listopada 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, powołując mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 3 i 5, art. 7 ust. 1, 5 ustawy, Kolegium stwierdziło, że w okresie pobierania dodatku mieszkaniowego przyznanego na okres od 1 marca 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r. skarżąca w dniu 29 lipca 2016 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Podało, że powierzchnia normatywna zajmowanego przez skarżącą lokalu, wobec braku przedłożenia orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności zawierającego wskazanie o konieczności zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie uległa zwiększeniu o dodatkowe 15 m2 i zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - wynosi dla jednej osoby 35 m2. Nadto Kolegium wywodziło, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. w okresie od kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2016 r., dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego skarżącej z tytułu emerytury wyniósł łącznie 3761,97 zł, tj. 1253,99 zł (kwota brutto) miesięcznie, w związku z czym nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, czyli kwoty 1544,48 zł, ani też nie przekracza 150% kwoty najniższej emerytury wynoszącej 1323,84 zł. Wskazując algorytm obliczania dodatku mieszkaniowego w przypadku osób prowadzących jednoosobowe gospodarstwo domowe Kolegium podało, że o wysokości dodatku mieszkaniowego decydują dochody gospodarstwa domowego oraz wydatki ponoszone na lokal mieszkalny. Podniosło, że z pisma zarządcy lokalu mieszkalnego z 7 lipca 2016 r. wynika, iż wydatki faktycznie poniesione przez skarżącą w miesiącu lipcu 2016 r. wyniosły 254,76 zł. Następnie podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie obliczenia wysokości wydatków, które obowiązywałyby, gdyby lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą wchodził w skład zasobu mieszkaniowego Gminy Zdzieszowice. W tym zakresie zauważyło, że wydatki na zajmowany przez skarżącą lokal ustalone zostały w oparciu o uchwałę Nr VI/53/2015 Rady Miejskiej w Zdzieszowicach z 25 marca 2015 r. w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Zdzieszowice na lata 2015-2019 oraz zarządzenie Burmistrza Zdzieszowic z 20 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia stawki bazowej czynszu najmu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego należącego do mieszkaniowego zasobu Gminy Zdzieszowice i wynoszą łącznie 190,70 zł (opłaty eksploatacyjne i remontowe obniżone do wysokości czynszu w gminie - 67,20 zł, opłata za centralne ogrzewanie - 51,24 zł, opłata za wodę i kanalizację - 59,76 zł, opłata za wywóz nieczystości - 12,50 zł = 190,70 zł). Jednocześnie podkreśliło, że ustalona kwota wydatków uległa zwiększeniu o wydatek ryczałtowy określony w rozporządzeniu z tytułu braku w lokalu mieszkalnym instalacji centralnie ciepłej wody. Obliczenie tego wydatku określone zostało na podstawie faktury VAT za energię elektryczną, w której wartość jednej kilowatogodziny energii elektrycznej, po odliczeniu opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, wynosi 0,5291 zł. Kolegium stwierdziło, że wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału w sytuacji, gdy lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, po myśli z § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa, wynosi 10,58 zł (20 kWh x 1 osoba x 0,5291 zł). Z kolei łączne wydatki przypadające na normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą wynoszą 201,28 zł (190,70z ł + 10,58 zł = 201,28 zł). W konsekwencji Kolegium dostrzegło, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 6 ust. 9 ustawy, dodatek mieszkaniowy wynosi 13,18 zł i wynika z następującego sposobu liczenia: 201,28 zł - 15% z kwoty 1253,99 zł (188,10 zł) = 13,18 zł), a ponieważ kwota obliczonego dodatku jest niższa od kwoty stanowiącej równowartość 2% najniższej emerytury, a więc od kwoty 17,65 zł, to na zasadzie art. 7 ust. 6 ustawy dodatek mieszkaniowy skarżącej nie przysługuje. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium uznało, iż nie mają one wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem aktualnie obowiązujące przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przepisy wykonawcze do tej ustawy w sposób ścisły określają zasady liczenia dodatku mieszkaniowego i nie dają organom administracji możliwości wprowadzania jakichkolwiek modyfikacji w tym zakresie. Sprawy z tego zakresu nie należą bowiem do uznania organu przyznającego dodatek, co oznacza, iż organ ten nie może przyznać dodatku mieszkaniowego, mimo iż skarżąca spełnia warunki ustawowe, w sytuacji gdy obliczona wartość dodatku jest niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury. Zaakcentowało, że sytuacja zdrowotna i materialna skarżącej jest trudna, lecz z powyższych względów nie mogło przyznać skarżącej dodatku mieszkaniowego. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji, zarzucając organom naruszenie przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 7 ust. 6 w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy poprzez nieuzasadnione obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego w oderwaniu od faktu, iż lokal znajduje się w zasobie mieszkaniowym Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...], a w rezultacie uznanie, iż wysokość dodatku mieszkaniowego jest mniejsza niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydawania decyzji, co doprowadziło do nieprzyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu skarżąca podała, iż spełnia większość wymogów do przyznania jej dodatku mieszkaniowego, W szczególności jest osobą posiadającą spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego położonego w [...], a wysokość osiąganego przez nią średniego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego mieści się w kryterium ustalonym na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy. Dysponuje również orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, w tym leczy się, co pozwala na określenie wyższego niż art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wymiaru maksymalnego normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. W tym zakresie wyjaśniła, że co prawda nie posiada wskazanego wymogu zamieszkiwania w odrębnym pokoju, niemniej nie jest to spowodowane brakiem spełniania przesłanki, a zamieszkiwaniem w niewielkim mieszkaniu samodzielnie. W ocenie skarżącej nie budzi zastrzeżeń, że jej mieszkanie przy ulicy [...] jest zarządzane przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" w [...] co powoduje, że nie może być uznane za prawidłowe, że wysokość dodatku mieszkaniowego jest niższa od kwoty 2% kwoty najniższej emerytury w chwili wydawania decyzji. W konsekwencji dokonane przez organy obliczenia, na podstawie zapisów zarówno art. 6 ust. 6 ustawy, jak i zapisów rozporządzenia dokonane zostały w oderwaniu od przedstawionych przez skarżącą dokumentów (rachunków, faktur VAT) potwierdzających ponoszenie opłat za centralne ogrzewanie, wodę i kanalizację, wywóz nieczystości, energię elektryczną, czynsz oraz ryczałt na zakup opału. Wywodziła, że w tych okolicznościach wysokość ponoszonych wydatków przekracza kwotę przypadającą na normatywną powierzchnię użytkową lokalu, w którym zamieszkuje (201,28 zł), co z kolei przekłada się na wysokość dodatku mieszkaniowego, którego wysokość będzie większa niż 13,18 zł i powoduje, iż jest on wyższy od wartości 17,65 zł, tj. 2% kwoty najniższej emerytury. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżąca podtrzymał skargę i wywody w niej zawarte. Dodatkowo wskazała, że Spółdzielnia w niewłaściwy sposób wyliczyła koszty centralnego ogrzewania oraz odpisy na fundusz remontowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 P.p.s.a.). Wskazać przy tym należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, a badanie to nie może się opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) Dokonując oceny w tak zakreślonej kognicji, trzeba uznać, że skarga K. K. nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu nie narusza prawa. Przedstawiając okoliczności, jakie doprowadziły Sąd do takiego przekonania, od razu należy wskazać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966, z późn. zm.), zwanej dalej również ustawą, a także rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817, z późn. zm.), zwanego dalej również rozporządzeniem. Jak wynika z uregulowań zawartych w ustawie, dodatek mieszkaniowy przysługuje m.in. najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, a także osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego (art. 2 ust. 1 pkt 2), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 3 ust. 1); w razie gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa jest wyższy, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8). Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana normatywną powierzchnią, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby i powiększana jest o 15m2, jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5). Wyżej wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie przesłanek, jakimi są posiadanie jednego z wymienionych w ustawie tytułu prawnego do lokalu, osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego (kryterium dochodowe) oraz zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie spełnienia przez skarżącą wyżej wskazanych kryteriów do przyznania dodatku mieszkaniowego i uznały, że skarżąca warunki te spełnia. Z danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego i dodatkowych dokumentów wynika, że skarżąca, posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, tj. spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego w którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, o powierzchni użytkowej [...] m2. Lokal wyposażony jest w instalację centralnego ogrzewania, gazu przewodowego, natomiast nie posiada instalacji ciepłej wody. W deklaracji o dochodach skarżąca podała, że za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (kwiecień, maj oraz czerwiec 2016 r.) jej dochód z tytułu pobieranej emerytury wyniósł łącznie 3761,97 zł. Zatem zasadnie Kolegium przyjęło, że tak ustalona kwota nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym w wysokości 1544,48 zł, ani też nie przekracza 150% kwoty najniższej emerytury wynoszącej 1323,84 zł. W dniu złożenia wniosku i zgodnie z Komunikatem Prezesa ZUS z 15 lutego 2016 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (Mon. Pol. z 2016 r. poz. 168) kwota najniższej emerytury wynosiła 882,56 zł. Skarżąca - jak zasadnie ustalił organ odwoławczy - spełniła także trzecią przesłankę uzyskania dodatku mieszkaniowego tj. w zakresie zajmowania przez nią lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, po dokonaniu w pierwszej kolejności ustaleń w przedmiocie spełnienia przez skarżącą ustawowych przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego, prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami obliczył wysokość tego dodatku. Dokonując ustalenia kwoty należnego skarżącej dodatku mieszkaniowego wskazać przyjdzie, że stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy jego wysokość stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą. Z kolei na zasadzie art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. W art. 6 ust. 4 ustawy wymieniono wydatki, o których mowa w ust. 3, takie jak: czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, inne niż wymienione opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Z kolei w ust. 4a art. 6 ustawy wskazano, że nie stanowią wydatków wydatki poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów oraz opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego na cele bytowe. Natomiast w myśl art. 6 ust. 6 ustawy jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy wówczas do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy (pkt 1), a także opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu (pkt 2). Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli kwota byłaby niższa niż 2% najniższej emerytury w dniu wydania decyzji. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi nie ulega wątpliwości, że lokal mieszkalny, do którego skarżąca posiada tytuł prawny - jak prawidłowo zauważyło Kolegium - nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Zdzieszowice. W szczególności na taki stan rzeczy wskazuje uchwała Rady Miejskiej w Zdzieszowicach Nr VI/53/2015 z 25 marca 2015 r. w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy Zdzieszowice na lata 2015-2019, zwana dalej uchwalą Nr VI/53/2015, w której w § 2 wymienione zostały wszystkie budynki i lokale mieszkalne, które wchodzą w skład mieszkaniowy Gminy Zdzieszowice. Wśród wymienionych budynków i lokali brak jest lokalu mieszkalnego skarżącej położonego przy ul. [...] w [...]. W tych warunkach wydatki na mieszkanie należało obliczyć zgodnie z powołanym wyżej art. 6 ust. 6 ustawy, a mianowicie skorygować wysokość wydatków ponoszonych faktycznie przez skarżącą, które w miesiącu lipcu 2016 r. wyniosły 254,76 zł do wysokości wydatków, jakie ponosiłaby gdyby zajmowany przez nią lokal mieszkalny wchodził w skład zasobu mieszkalnego Gminy Zdzieszowice. W tym zakresie w sposób prawidłowy wydatki na zajmowany przez skarżącą lokal ustalone zostały przez organy w oparciu o uchwałę Nr VI/53/2015 oraz zarządzenie Burmistrza Zdzieszowic z 20 kwietnia 2015 r. w sprawie ustalenia stawki bazowej czynszu najmu za 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego należącego do mieszkaniowego zasobu Gminy Zdzieszowice i obliczone zostały na kwotę 190,70 zł (opłaty eksploatacyjne i remontowe obniżone do wysokości czynszu w gminie - 67,20 zł, opłata za centralne ogrzewanie - 51,24 zł, opłata za wodę i kanalizację - 59,76 zł, opłata za wywóz nieczystości - 12,50 zł = 190,70 zł). Ustalając wysokość dodatku mieszkaniowego należało dodatkowo mieć na uwadze fakt, że lokal należący do skarżącej jest wyposażony w instalację gazu przewodowego oraz posiada centralne ogrzewanie, natomiast nie posiada instalacji ciepłej wody. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji zatem, przystępując do obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego należało podzielić stanowisko organu, że ustalona kwota 190,70 zł uległa zwiększeniu o wydatek ryczałtowy określony w rozporządzeniu z tytułu braku w lokalu mieszkalnym skarżącej instalacji centralnej ciepłej wody. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. Przedstawiając szczegółowy sposób rachunkowego wyliczenia oparty o powyższe przepisy oraz dane zawarte w fakturze VAT za energię elektryczną, według rachunku przedłożonego przez skarżącą za ostatni okres rozliczeniowy, organ odwoławczy prawidłowo obliczył, że wartość jednej kilowatogodziny energii wynosiła 0,5291 zł. W tych warunkach ryczałt na zakup opału z powodu braku instalacji wyliczono z uwzględnieniem algorytmu: 20 kWh x 1 osoba x 0,5291 zł = 10,58 zł. Łączna kwota wydatków na mieszkanie będąca podstawą obliczenia dodatku mieszkaniowego wynosi zatem 201,28 zł (190,70 zł + 10,58 zł = 201,28 zł). Skoro stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym, jako prawidłowe uznać trzeba wyliczenia organu odwoławczego, że wysokość dodatku mieszkaniowego w przypadku skarżącej wynosiła 13,18 zł i wynikało ze sposobu liczenia, tj. 201,28 zł - 15% z kwoty 1253,99 zł (188,10 zł). Tak obliczony dodatek mieszkaniowy należny skarżącej, zgodnie z obowiązującymi przepisami - jak niewadliwie stwierdził organ odwoławczy - jest niższy od kwoty stanowiącej równowartość 2% najniższej emerytury, czyli od kwoty 17,65 zł. Reasumując dotychczasowe rozważania, Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Organy administracji wyczerpująco wyjaśniły stan faktyczny i prawny sprawy oraz prawidłowo ustaliły, że skoro obliczony dodatek mieszkaniowy jest niższy od kwoty stanowiącej równowartość 2% najniższej emerytury brak jest podstaw do przyznania skarżącej prawa do dodatku mieszkaniowego. Sąd nie stwierdził przy tym wskazywanego w skardze naruszenia przez organy administracji art. 7 ust. 6 ustawy w związku z art. 6 ust. 6 ustawy, jak również żadnego innego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Argumenty skarżącej nie podważają rozstrzygnięcia organu, a jedynie eksponują niewłaściwy sposób wyliczenia kosztów ogrzewania i odpisów na fundusz remontowy przez Spółdzielnię. W tym zakresie podkreślić należy, że organy rozstrzygają sprawę na podstawie złożonych dokumentów i nie są uprawnione do ich weryfikowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.