II SA/Op 261/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 5 lipca 2023 r., nr 67/II/2023 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez J. G. (zwanego dalej: "stroną" bądź "skarżącym"), jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej w skrócie: "OWINB" bądź "organ odwoławczy"), z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr 67/II/2023, mocą której organ ten, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm. - zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682, z późn. zm.- zwanej dalej "ustawą"), uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu opolskiego (dalej jako: "PINB" bądź "organ I instancji") z dnia 27 lutego 2023 r., nr 31/2023 i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 oraz art. 52 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471, z późn. zm.), nałożył na inwestorów – M. K. i R. K., obowiązek wykonania określonych w decyzji robót budowlanych. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach, po prezentacji stanu faktycznego, w tym kolejno podejmowanych przez organy budowlane i Sądy administracyjne obu instancji orzeczeń, począwszy od złożonego przez M. i J. G. pisma z 13 lipca 2015 r. informującego PINB o rozpoczęciu przez sąsiadów – M. i R. K. samowolnych robót budowlanych w budynku gospodarczym znajdującym się w odległości 1 metra od granicy z ich działką, do wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 46/22 oddalającego skargi M. i R. K. oraz J. G. od postanowienia OWINB z dnia 31 grudnia 2021 r. uchylającego postanowienia PINB z dnia 9 sierpnia 2021 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i wzywającego do przedstawienia dokumentów legalizacyjnych i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kontynuując OWINB wskazał, że ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji w dniu 29 sierpnia 2022 r. przeprowadził oględziny budynku gospodarczego, które potwierdziły stan obiektu oraz jego pomiary ustalone podczas oględzin przeprowadzonych przez organ odwoławczy. Nie stwierdzono istnienia schodów prowadzących na poddasze. Następnie, wezwaniem z dnia 7 września 2022 r., organ uwzględniając wyjaśniania pełnomocnika strony A. S., zobowiązał inwestorów do przedłożenia dowodów potwierdzających datę wykonania przedmiotowych robót budowlanych lub złożenia wyjaśnień na piśmie, wskazujących dokładny czas wykonania poszczególnych prac budowlanych objętych zarówno zgłoszeniem jak i pozwoleniem na budowę, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. M. G. pismem z dnia 6 września 2022 r. wniosła uwagi i zastrzeżenia, co do przeprowadzonych przez organ czynności oględzin, wskazując, iż pracownicy nie ustalili ważnych aspektów sprawy m.in. ocieplenia budynku, zmiany kąta nachylenia dachu, zdewastowanego ogrodzenia, a także, iż okap budynku wystaje poza obrys obiektu. R. K., działając za pośrednictwem pełnomocnika, w odpowiedzi na wezwanie organu nadzoru budowlanego, złożył wyjaśnienia na piśmie o przebiegu prac budowlanych na przedmiotowym terenie oraz dołączył oświadczenie wykonawcy P. M. z dnia 15 września 2022 r., dotyczące daty wykonania rozbiórki więźby dachowej oraz posadowienia nowej. Następnie zawiadomieniem z dnia 27 września 2022 r. organ I instancji poinformował strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Pismem z dnia 3 października 2022 r. pełnomocnik J. G. wniósł o dołączenie do sprawy, dokumentów zgromadzonych w sprawie znak [...], prowadzonej w sprawie robót budowlanych wykonanych na przedmiotowym budynku gospodarczym, na okoliczność czasu wykonania przeprowadzonych robót. Dodatkowo, wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania osób składających wyjaśnienia na piśmie oraz zobowiązanie Państwa K. do przedłożenia dostarczonych zdjęć w postaci elektronicznej, ze względu na wątpliwości co do ich autentyczności. M. G. w dniu 11 października 2022 r. zapoznała się z aktami przedmiotowej sprawy, jednocześnie wniosła o zweryfikowanie zdjęć z dnia 29 października 2015 r., gdyż jej zdaniem są zmanipulowane a także o przesłuchanie inwestorów i wykonawcy oraz pracowników wykonujących dach. Ponadto, dołączyła 5 zdjęć wykonanych od 30 września 2015 r. do 7 października 2015 r. Działający w imieniu J. G. pełnomocnik, w dniu 12 października 2022 r. zapoznał się z aktami sprawy oraz przekazał wersję elektroniczną zdjęć robót wykonanych przy dachu przedmiotowego budynku. Przy piśmie z dnia 13 października 2022 r. organ zawiadomił strony o zmianie terminu załatwienia sprawy do dnia 31 grudnia 2022 r., wskazując przy tym przyczyny opóźnienia wydania rozstrzygnięcia. Dalej organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia 13 października 2022 r., nr [...], organ I instancji włączył w poczet materiału dowodowego sprawy akta sprawy o znaku [...], prowadzonej w przedmiocie robót budowlanych wykonywanych w budynku gospodarczym przez inwestorów w sposób niezgodny ze zgłoszeniem i z pozwoleniem na budowę. Ponadto, przesłuchał w charakterze świadka P. M. - wykonawcę robót budowlanych związanych z dachem budynku oraz A. W. - pełniąca funkcję kierownika budowy. Przesłuchany w dniu 14 listopada 2022 r. P. M. zeznał, że prace związane z konstrukcją dachu były realizowane pod nadzorem kierownika oraz jako wykonawca dokonywał z kierownikiem budowy ustaleń odnośnie wykonywanych robót. Ponadto wskazał, że był wykonawcą robót budowlanych realizowanych na przedmiotowym obiekcie, które obejmowały pokrycie dachowe, ocieplenie i prace wewnątrz budynku tj.: tynki, posadzki. Nie pamięta daty wykonania robót i nie posiada żadnej dokumentacji związanej z pracami przy budynku gospodarczym będącym przedmiotem sprawy. Z kolei A. W. przesłuchana w dniu 15 grudnia 2022 r. zeznała, iż pełniła funkcję kierownika przedmiotowej budowy, jednak nie pamięta dokładnie daty podjęcia tych obowiązków, fizycznie był to początek listopada 2015 r. Według świadka część robót była wykonana na podstawie zgłoszenia, nie pamięta jednak czy brała udział przy wykonywaniu robót budowlanych związanych z montażem konstrukcji dachu budynku. Organ odwoławczy zauważył też, że przy piśmie z dnia 24 listopada 2022 r. M. K. przekazała zdjęcia w postaci elektronicznej (zapisane na nośniku pendrive), co do których pełnomocnik strony zakwestionował ich wiarygodność. Następnie zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2023 r. organ I instancji zawiadomił strony o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Z uprawnienia tego skorzystał J. G., który w dniu 9 lutego 2023 r. wniósł o przeniesienie zdjęć przekazanych przez jego pełnomocnika w dniu 12 października 2022 r. z formy cyfrowej na papierową z uwzględnieniem właściwości tych zdjęć. W dniu 24 lutego 2023 r. organ pierwszoinstancyjny dołączył do akt sprawy wydruk zdjęć przekazanych mu przez pełnomocnika strony w dniu 12 października 2022 r. w wersji elektronicznej oraz wydruk przekazanych plików. Kontynuując akcentował OWINB, że PINB decyzją z dnia 27 lutego 2023 r., nr 31/2023 PINB odmówił nałożenia na inwestorów M. K. i R. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w zakresie wykonanych robót budowlanych w budynku gospodarczym zlokalizowanym w O., ul. [...], dz. nr a k.m. [...] bez wymaganego pozwolenia, uznając, że zebrany materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowe roboty budowlane zostały przeprowadzone zgodnie ze sztuką budowlaną oraz nie naruszają przepisów ustawy Prawo budowlane i innych przepisów techniczno-budowlanych, a ponadto wykonane roboty nie zagrażają bezpieczeństwu w zakresie dalszego użytkowania obiektu. W przekonaniu organu I instancji nie było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności, w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał też, że w odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik strony podniósł, iż kwestia ustalenia czy doszło do odbudowy dachu, czy też przebudowy budynku winna być oparta o obowiązujące przepisy i definicje zawarte w prawie budowlanym. Jednocześnie wskazał, iż doszło do zmiany kubatury budynku. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja z uwagi na swoją wadliwość wymagała uchylenia, jednakże z innych przesłanek niż wskazano to w odwołaniu. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie, postępowanie administracyjne prowadzone było w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., stosownie do art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.). Odwołując się do treści art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 i art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stwierdził, że obowiązki, w formie nakazów i zakazów, nakłada się na inwestora, z kolei jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, to obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego (art. 52 ust.1 Prawa budowlanego). W dalszych motywach wskazał, że dokonując oceny legalności zapadłej decyzji i zasadności zastosowania trybu naprawczego, uznał, że w pierwszej kolejności należało określić charakter wykonanych robót budowlanych w przedmiotowym budynku. Zauważył przy tym, iż z posiadanym dokumentów wynika, że w przyjętym zgłoszeniu robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę złożonym w Starostwie Powiatowym w Opolu w dniu 17 lipca 2015 r., inwestorka wskazała na zamiar wykonania remontu dachu budynku gospodarczego oraz rozbiórki płyt do składowania obornika. Remont ten miał polegać na wymianie więźby dachowej na nową drewnianą bez zmiany konstrukcji i geometrii dachu, w tym rozbiórki krokwi, płatwi, słupków i murłat, na dociepleniu dachu oraz wymianie pokrycia dachowego na dachówkę w kolorze grafitowym. Natomiast zatwierdzony przez Starostę Opolskiego projekt budowlany obejmował przebudowę budynku gospodarczego oraz budowę wiaty w O. przy ul. [...] w O., a decyzja wydana w tym przedmiocie stała się ostateczna w dniu 28 października 2015 r. Projekt ten przewidywał również wykonanie pod murłatą wieńca żelbetowego, remont ścianek kolankowych oraz wymianę więźby. Organ odwoławczy zauważył, iż badając poprzednio sprawę w grudniu 2021 r. ustalił, na podstawie zdjęć znajdujących się w aktach sprawy, że 1 września 2015 r. roboty objęte zgłoszeniem nie zostały jeszcze rozpoczęte. Z kolei na podstawie zdjęć złożonych w dniach 23 września 2015 r., 30 września 2015 r., 5 listopada 2015 r., 17 i 18 listopada 2015 r. a także przesłuchania A. W. - kierownika budowy, która oświadczyła, że wykonanie pomieszczenia toalety na poddaszu nastąpiło już po objęciu przez nią obowiązków kierownika, czyli po 2 listopada 2015 r. oraz uwzględniając zapis w dzienniku budowy przy dacie 14 marca 2016 r. "Na wniosek inwestora dokonano zmiany nieistotnej polegającej na wydzieleniu z pomieszczenia poddasza toalety", wywnioskował, że rozbiórka dachu polegająca na rozbiórce pokrycia dachowego, krokwi, płatwi, słupków i murłat nastąpiła na podstawie dokonanego zgłoszenia. Natomiast wzmocnienie z pustaków istniejącej ścianki kolankowej i wykonanie nowego nie ujęto w zgłoszeniu, a roboty te wykonano jeszcze przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, że zgłoszenie przewidywało natomiast wykonywanie drewnianej więźby dachowej (bez okna połaciowego). W aktach sprawy nie było natomiast żadnych wiarygodnych dowodów na to by inwestor wykonywał prace przy dachu w okresie od 30 września do 14 października 2015 r. Nie przyjęto bowiem za wiarygodne przekazane wydruki zdjęć z komputerowo naniesionymi datami w programie Microsoft Word. W przekonaniu organu, skoro ze zdjęć załączonych przez M. K. do wniosku z 30 października 2015 r. o wszczęcie postępowania naprawczego wynikało, że w tym czasie dach był już wykonany w całości, to jego dokończenie nastąpiło w czasie, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę, która obejmowała również wykonanie pod murłatą wieńca żelbetowego, remont ścianek kolankowych oraz wymianę więźby wraz z wykonaniem okna dachowego, nie była jeszcze ostateczna. Natomiast roboty budowlane polegające na wykonaniu otworu drzwiowego w ścianie szczytowej od strony zachodniej na wysokości poddasza i zamurowaniu pustakami okna w tej samej ścianie ale na poziomie parteru, oraz wykonaniu na poddaszu okna w ścianie szczytowej od strony wschodniej nastąpiło na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. O ile zatem toaleta na poziomie parteru była przewidziana w projekcie o tyle toaleta na poddaszu stanowi odstępstwo od udzielonego pozwolenia na budowę. OWINB stwierdził wówczas również, że nie może uznać za udowodnione twierdzenie jakoby nowy wieniec został wylany po uprzednim skuciu odpowiedniej warstwy starej ścianki i nadlewka wieńca równa jest skutemu wcześniej jej fragmentowi. Przedstawione bowiem dokumentu nie potwierdzały, że geometria dachu w ogóle nie uległa zmianie. Ze zdjęć, które A. S. otrzymał smsem w dniu 30 września 2015 r. wynikało, że kąt nachylenia dachu nieznacznie zmienił się w stosunku do stanu poprzedniego (początkowo było 45° a po wykonaniu robót 38°). Ponownie badając sprawę PINB podzielił te ustalenia, stwierdzając, że wykonanie robót budowlanych w zakresie dachu przedmiotowego budynku, nastąpiło jeszcze przed uzyskaniem decyzji pozwolenia na budowę. Pozostałe roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę m.in. wykonanie otworu drzwiowego w ścianie szczytowej od strony zachodniej na wysokości poddasza, zamurowanie pustakami okna w tej samej ścianie, ale na poziomie parteru oraz wykonanie na poddaszu okna w tej samej ścianie szczytowej od strony wschodniej zostały wykonane już w momencie legitymowania się przez inwestorów ostateczną decyzją pozwolenia na budowę. Zostały więc wykonane w oparciu o zatwierdzony decyzją projekt budowlany, pod nadzorem kierownika budowy, czyli osoby posiadającej odpowiednią, specjalistyczną wiedzę, dającą gwarancję wykonania ich w zgodzie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Powyższe ustalenia organu powiatowego jasno zatem potwierdzają, że rozbiórka pokrycia i konstrukcji dachu oraz wykonanie nowego dachu nastąpiło na podstawie przyjętego zgłoszenia, o którym mowa powyżej. Kontynuując OWINB wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dowody, które należy uznać jako wiarygodne, że inwestor wykonał konstrukcję nowego dachu wraz z jego pokryciem w okresie od 30 września do 16 października 2015 r. Natomiast roboty budowlane, które nieujęte były w zgłoszeniu, a które wykonano jeszcze przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obejmowały wzmocnienie z pustaków istniejącej ścianki kolankowej i wykonanie nowego wieńca oraz wykonanie okna połaciowego. Roboty budowlane polegające na wykonaniu otworu drzwiowego w ścianie szczytowej od strony zachodniej na wysokości poddasza i zamurowaniu pustakami okna w tej samej ścianie ale na poziomie parteru, oraz wykonaniu na poddaszu okna w ścianie szczytowej od strony wschodniej nastąpiło na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę. Wykonana toaleta na poziomie parteru była przewidziana w projekcie budowlanym natomiast toaleta na poddaszu stanowi odstępstwo nieistotne od udzielonego pozwolenia na budowę. Przechodząc do kwalifikacji wykonanych robót organ odwoławczy przypomniał, iż w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Natomiast stosownie do art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, robotami budowlanymi jest budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów to przebudowa (art. 3 pkt 7a). W dalszej kolejności dokonując ustaleń, czy w niniejszej sprawie miała miejsce rozbudowa, przebudowa, nadbudowa czy też remont obiektu, organ stwierdził, że kluczowe znaczenie ma ustalony zakres wykonanych robót budowlanych, który pozwala na stwierdzenie, że co prawda doszło do rozbiórki całości dachu, zgodnie z przyjętym zgłoszeniem, oraz wzmocniono z pustaków istniejącą ściankę kolankową i wykonano nowy wieniec oraz okno połaciowe, to jednak pozostała część obiektu została wykorzystana bez zmiany obrysu, gabarytów i formy architektonicznej obiektu istniejącego. Powyższe - zdaniem OWINB - przesądza, że nie mamy w tym przypadku do czynienia z odbudową. Wyróżnikiem prac składających się na budowę jest powstanie nowej substancji budowlanej w znaczeniu "zmiany charakterystycznych parametrów danego obiektu" - np. wykonanie nadbudowy nowej kondygnacji lub zwiększenie długości, szerokości czy wysokości obiektu. W niniejszej sprawie nie doszło do powiększenia istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości, jak też do zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych jego parametrów (porównując jego obecne wymiary bez ocieplenia do wymiarów wskazanych w zgłoszeniu). W przypadku natomiast przebudowy, obiekt może zmienić się poprzez zmianę parametrów użytkowych i technicznych, którymi będą wszelkie wielkości, wyrażane w jednostkach miary czy też wagi elementów użytkowych, takich jak dach, okna, schody oraz technicznych, takich jak ciężar konstrukcji czy odporność przeciwpożarowa, które występują w przypadku danego obiektu budowlanego. Skoro w niniejszej sprawie roboty polegające na wzmocnieniu z pustaków istniejącej ścianki kolankowej i wykonaniu nowego wieńca, nie wpłynęły na zmianę charakterystycznych parametrów obiektu, o których mowa powyżej, w tym na jego wysokość, ale doprowadziły do zmiany parametrów użytkowych takich jak nieznaczna zmiana kąta nachylenia dachu o 7° (było 45° a jest 38°), wynikająca z wykonania wieńca na ściance kolankowej, to zdaniem organu odwoławczego miały one charakter przebudowy obiektu. Przy czym - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy - zgodnie z ówcześnie brzmiącym art. 36a Prawa budowlanego, kierownik budowy prawidłowo w tej sytuacji zakwalifikował prace związane z wykonaniem toalety za nieistotne odstąpienie od pozwolenia na budowę. Kontynuując wskazał, że zgodnie z obowiązującymi w dacie wykonania robót budowlanych, przepisami ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymagała wówczas jedynie budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,8 m (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a), oraz budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych na w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1a Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymagało przy tym również i wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie tych obiektów. Budowa jak i przebudowa tych obiektów wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. W przedmiotowej sprawie doszło do przebudowy obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy ok. 60 m2, zatem przebudowa ta, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem OWINB inwestorzy przystąpili do robót budowlanych po uprzednim zgłoszeniu zamiaru wymiany pokrycia dachu, czyli po wykonaniu remontu dachu. Uzyskali również pozwolenie na budowę obejmujące wykonanie pod murłatą wieńca żelbetowego, remont ścianek kolankowych oraz wymianę więźby wraz z wykonaniem okna dachowego. W między czasie faktycznie wykonali zakres robót, który wykraczał poza zakres przyjętego zgłoszenia. Budynek jest jednak w dalszym ciągu budynkiem gospodarczym i nie nastąpiła w żadnym zakresie zmiana jego sposobu użytkowania. Organ odwoławczy wskazał też, że był związany oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. albowiem w ostatnim zapadłym prawomocnym wyroku WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 46/22 oddalającym skargę na postanowienie nr [...] tut. organu z dnia 31 grudnia 2021 r., Sąd zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, wobec tego zasadnym było przeprowadzenie postępowania na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Jednocześnie OWINB, nie zgodził się z odwołującym, jakoby w niniejszej sprawie doszło do odbudowy części budynku oraz rozbudowy budynku. Nadmienił, że postępowanie naprawcze ma na celu doprowadzenie już wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Istota decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego polega na tym, że na inwestora nakłada się obowiązek wykonania, w wyznaczonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych lub wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wskazywana zgodność z prawem to również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny. Uwzględniając powyższe OWINB stwierdził, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji nieruchomość objęta sporną inwestycją położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzoną uchwałą nr XXIV/217/20 Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 28 września 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ozimka, Nowej Schodni, części wsi Antoniów oraz części wsi Schodni części wsi Antoniów oraz części wsi Schodni (Dz. Urz. Woj. Opol. z 2020 r. poz. 2958 - zwany dalej: "planem") symbolem B.MN32 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Stosownie do § 38 ust. 2 pkt. 3 planu, wysokość zabudowy gospodarczej (budynki gospodarcze, hodowlane, garaże) nie może przekroczyć 9 m. Natomiast w myśl § 38 ust. 2 pkt. 5 lit. a planu, dopuszcza się następujące dachy budynków gospodarczych strome, kąt nachylenia połaci dachowych 20°- 45°, pokryte dachówką ceramiczną lub cementową, materiałami dachówkopodobnymi oraz blachą, dopuszcza się jednospadowe w przypadku dobudowy do innych budynków lub lokalizowanych przy granicy działki. Z załącznika graficznego do protokołu oględzin z dnia 15 listopada 2021 r. wynika, że kąt nachylenia dachu wynosi 38°, pokrycie dachowe jest wykonane z dachówki w kolorze grafitowym, a wysokość budynku wynosi 5,94 m. Ponadto odległość spornego budynku od najbliższego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce sąsiedniej, tj. o nr b wynosi ok. 26 metrów. Zatem sporny budynek spełnia wymagania określone w § 271 warunków technicznych w zakresie odległości od innych budynków posadowiony na innej działce budowlanej, gdyż minimalna odległość winna wynosić 8 metrów zgodnie z tabelą zawartą w § 271 ust.1. Kontynuując organ odwoławczy podał, że pod względem bezpieczeństwa pożarowego budynek gospodarczy, zgodnie z § 209 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, co do zasady należy zaliczyć do budynków produkcyjnych i magazynowych i oznaczyć symbolem PM, bowiem funkcją budynku gospodarczego zgodnie z jego definicją zawartą w § 3 pkt 8 warunków technicznych jest m.in. przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych. Ponadto, zgodnie z § 213 pkt 2 lit. b warunków technicznych, wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach leśnych. Zatem sporna inwestycja zgodna jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami ppoż zawartymi w § 271 warunków technicznych, o czym nie wspomniał organ I instancji, co przesądza o niewyczerpującym rozpatrzeniu przez niego całego materiału dowodowego, a tym samym naruszeniu zasady prawdy obiektywnej z art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Ponadto, zdaniem OWINB, organ I instancji poczynił błędne ustalenia w zakresie sposobu obliczania kubatury budynku, bowiem przyjął sposób obliczania kubatury brutto zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 24 warunków technicznych, gdzie przez kubaturę brutto należy rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją. Natomiast słowo "kubatura" użyte w ustawie Prawo budowlanego jest pojęciem odmiennym od pojęcia "kubatura brutto" zdefiniowanego w rozporządzeniu. Z uwagi na jedną z elementarnych zasad legislacyjnych, w myśl której w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa, bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. OWINB podkreślił też, że delegacja zawarta w art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie upoważniała ministra do formułowania definicji ustawowej pojęcia "kubatura". Skoro zatem ustawodawca nie określił w ustawie definicji terminu "kubatura", to słowo to należy rozumieć tak jak w języku powszechnym (ogólnym), przyjmując, że słowo kubatura oznacza łączną pojemność wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego. W konsekwencji kubatura winna być liczona wewnątrz pomieszczeń jako iloczyn ich szerokości, długości i wysokości. Zdaniem OWINB powyższe nie miało jednak istotnego znaczenia na wynik sprawy, gdyż w sytuacji gdy doszło do zwiększenia kubatury na skutek nieznacznego zwiększenia wysokości ściany kolankowej o wykonany wieniec oraz zmianę kąta nachylenia połaci dachu, to kubatura nie jest parametrem charakterystycznym i jego zwiększenie nie powoduje zakwalifikowania robót jako rozbudowy. Niemniej jednak organ odwoławczy związany dyspozycją z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. winien rozpatrzyć w postępowaniu odwoławczym cały zebrany materiał dowody i ocenić w sposób kompleksowy zaskarżoną decyzję. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 20 października 2016 r., o sygn. akt II SA/Op 308/16, w sprawie postępowania wznowionego prowadzonego przez Starostę Opolskiego i Wojewodę Opolskiego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę przedmiotowego budynku wskazał, że wykonanie schodów zewnętrznych, w tym konkretnym przypadku stanowi rozbudowę budynku i wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę w tym zakresie. Przedmiotowe schody zostały rozebrane zgodnie z oświadczeniem inwestorów, zawartym w protokole oględzin z dnia 15 listopada 2021 r., na przełomie września i października 2021 r. Obecnie wejście do pomieszczeń budynku gospodarczego na I piętrze odbywa się z użyciem zwykłej drabiny rozkładanej. Zdaniem organu rozbiórka schodów zewnętrznych, które są elementem niezbędnym budynku, uniemożliwia normalne korzystanie z budynku przez jego użytkowników oraz znacznie pogorszą warunki przeciwpożarowe tegoż budynku. Stosownie do treści § 66 warunków technicznych, w celu zapewnienia dostępu do pomieszczeń położonych na różnych poziomach należy stosować schody stałe, a w zależności od przeznaczenia budynku - również pochylnie odpowiadające warunkom określonym w rozporządzeniu. OWINB zauważył również, iż zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2057), właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. W konsekwencji OWINB nie podzielił stanowiska organu I instancji, iż zwykła rozkładana drabina spełniania wymogi wyżej wskazanych przepisów, co też jego zdaniem czyni niezasadnym nałożenie obowiązków na inwestora, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Podkreślił też, że organ administracyjny powinien stosować najwzględniejszy (najmniej restrykcyjny) dla strony środek prawny celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, albowiem w żadnym z trybów legalizacyjnych i naprawczym nie chodzi o wymierzenie stronie dolegliwości za naruszenie Prawa budowlanego, lecz ich celem jest uzyskanie stanu zgodnego z prawem. W związku z powyższym, jako zasadne uznał nałożenie na inwestorów obowiązku zamontowania drabiny lub klamer zewnętrznych trwale zamocowanych do ściany zewnętrznej budynku albo wykonania schodów stałych wewnętrznych i likwidacji istniejącego otworu drzwiowego (który z uwagi na brak schodów zewnętrznych będzie zbędny) w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do zgodności z § 66 warunków technicznych. OWINB wskazał, że zastosował dwojaki sposób usunięcia niezgodności z § 66 warunków technicznych, tj. poprzez montaż stałej drabiny lub klamer na zewnątrz budynku trwale zamocowanych do ściany budynku, albo jeśli wykonanie schodów wewnętrznych nie będzie się wiązało ze znacznym ograniczeniem funkcjonalności pomieszczeń w budynku z powodu ich konstrukcji) poprzez wykonanie schód stałych wewnętrznych i jednoczesne zlikwidowanie otworu drzwiowego - z uwagi na powyższy wyrok. Takie rozwiązanie dopuszcza § 101 ust. 1 warunków technicznych, zgodnie z którym w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych względami użytkowymi, jako dojście i przejście między różnymi poziomami mogą służyć drabiny lub klamry, trwale zamocowane do konstrukcji. Organ przypomniał też, iż powyższych budynek nie jest budynkiem przeznaczonym na pobyt ludzi, gdyż użytkowany jest okazjonalnie. Ponadto, wskutek montażu klamer czy też drabiny stałej nie dojdzie to zwiększania gabarytów budynku takich jak długość budynku czy też powierzchni zabudowy, zatem nie będzie mowy o rozbudowie budynku, jak to miało miejsce przy budowie schodów zewnętrznych. W rozporządzeniu nie określono, co należy rozumieć przez wyjątkowe przypadki, o których mowa w § 101 ust. 1 warunków technicznych, jednakże uwzględniając, że organy nadzoru mają stosować jak najmniej dolegliwe środki prawne celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem oraz charakter i funkcję pomieszczeń, do których ma być zapewniony dostęp, tj. do pomieszczenia przeznaczonego do wykonywania drobnych prac warsztatowych oraz toalety i okazjonalnego wykorzystywania tych pomieszczeń dla celów związanych z prowadzeniem własnego gospodarstwa domowego, to należy stwierdzić, iż w tej sytuacji można zastosować montaż klamer czy też drabiny trwale zamocowanych do ściany budynku. Nakaz budowy schodów zewnętrznych prowadzący do rozbudowy budynku groziłby nadmiernym rygoryzmem ze strony organów nadzoru budowlanego. Organ dodał też, że stosownie do § 239 ust.1 warunków technicznych łączną szerokość drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia, w przypadku drzwi służących do ewakuacji do 3 osób może wynosić 0,8 m. Z pomiarów dokonanych podczas oględzin w dniu 15 listopada 2021 r. wynika, że szerokość drzwi zewnętrznych na I piętrze wynosi 0,83 m. Pomieszczenie, do których prowadzą drzwi jest pomieszczeniem przeznaczonym do wykonywania drobnych prac warsztatowych zatem można przyjąć, że jednocześnie będzie w nim przebywać nie więcej niż 3 osoby. Odnośnie okapu dachu ww. budynku gospodarczego organ stwierdził, że nie wystaje on poza obrys ścian zewnętrznych tego budynku co wynika z dokumentacji zdjęciowej załączonej do protokołu z oględzin z dnia 15 listopada 2021 r. Zgodnie z § 12 ust. 7 warunków technicznych, w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. W myśl § 12 ust. 2 warunków technicznych sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Zgodnie z § 38 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego dopuszcza się sytuowanie ściany budynków gospodarczych i garaży w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, z zachowaniem warunków wynikających z przepisów odrębnych. W konsekwencji, zdaniem OWINB, brak jest naruszenia § 12 ust. 7 warunków technicznych w zakresie odległości okapu od granicy działki, bowiem odległość okapu od działki należącej do Państwa G. wynosi więcej niż 1 m. OWINB stwierdził, że pominięcie przez organ I instancji naruszenia § 66 warunków technicznych, stanowiło przesłankę do uchylenia zaskarżonej w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczenia co do istoty sprawy w zakresie nałożenia obowiązków wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie organ zauważył, iż odstąpiono od zawiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 § 1 k.p.a. albowiem w prowadzonym postępowaniu, nie zostały zebrane żadne, dowody i materiały, mające wpływ na wynik sprawy, z którymi mogły zapoznać się strony przed wydaniem decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu od wyżej wymienionej decyzji wniósł J. G., zarzucając w niej naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie zgromadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, skutkujące błędną kwalifikacją wykonanych robót i błędnym ustaleniem robót koniecznych do wykonania, 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej jako wynik wyłącznie weryfikacji zgromadzonych dokumentów bez uwzględnienia obecnego stanu obiektu budowlanego, 3) art. 3 pkt 6 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1995 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwą kwalifikację wykonanych robót budowlanych w odniesieniu do ustawowych definicji, 4) art. 51 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe zastosowanie w odniesieniu, do robót budowanych stanowiących samowolną budowę części obiektu budowlanego. Podnosząc te zarzuty, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu stawianych zarzutów skarżący wyeksponował w pierwszej kolejności, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Organ jest zatem obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. W dalszej kolejności skarżący przedstawił chronologię zdarzeń zapadłych w sprawie, stwierdzając, że w jego przekonaniu inwestor dokonał samowolnej rozbiórki części obiektu i samowolnej budowy nowej części obiektu - nowego dachu budynku, a wszystkie te czynności zostały wykonane przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Akcentował, że przyjęcie przez organ zgłoszenia bez sprzeciwu uprawniało inwestorów wyłącznie do wykonania robót remontowych, które miały być prowadzone w obrębie istniejącego budynku (w szczególności w przestrzeni strychowej ograniczonej ścianami i dachem). Podkreślił, że w jego przekonaniu inwestorzy jedynie "zasłaniają się" dokonanym wcześniej zgłoszeniem, które w istocie nie uprawniało ich do zakresu faktycznie wykonanych robót budowlanych. Za niezrozumiałe uznał tłumaczenie, iż kubatura budynku nie zmieniła się przy jednoczesnej zmianie geometrii dachu i niezmienionej wysokości kalenicy tego dachu. Dodał też, że obliczanie kubatury budynku nie może odnosić się do wewnętrznej "pojemności" pomieszczeń, bo nie wiadomo, jak należałoby traktować klatki schodowe, piwnice, czy też poddasza, gdzie często trudno jest określić "grubość" dachu, jako przegrody budowlanej. Wykonanie wewnętrznego ocieplenia poddasza powodowałoby zmniejszenie kubatury budynku. Przyrównanie zatem kubatury do objętości jest w jego przekonaniu absolutnie nie do przyjęcia. Nie można również porównywać kubatur, czy też parametrów budynku po "odbudowie" stanowiącej budowę nowej części budynku po uprzednim rozebraniu starej części przyjmując dopuszczalne odchyłki opisane w art. 36a Prawa budowlanego. W przekonaniu skarżącego najistotniejszą kwestią, która winna być uwzględniona w wydanych rozstrzygnięciach to budowa, poprzedzona rozbiórką części obiektu budowlanego. Czynności te zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i rozbiórkę. Nowy dach to między innymi więźba dachowa, która została wykonana w całości od nowa. Budując nowy dach pozostawiono jedynie ściany szczytowe i ścianki kolankowe. Nowa konstrukcja dachu wraz z pokryciem została wykonana począwszy od wzmocnienia od wewnętrznej strony ścianek kolankowych, poprzez wykonanie nowego (nieistniejącego wcześniej) wieńca żelbetowego, wykonanie całej nowej konstrukcji więźby dachowej i skończywszy na ułożeniu wszystkich elementów przekrycia dachu (łaty, kontrłaty, dachówka, ocieplenie i wykończenie. W dokonanym zgłoszeniu remontu dachu inwestorzy jednoznacznie wykluczyli "zmianę konstrukcji i geometrii dachu". Skoro cała konstrukcja nośna pierwotnego dachu została rozebrana, a na jej miejscu została wykonana nowa konstrukcja dodatkowo "uzupełniona" o nowe elementy konstrukcyjne (wzmocnienie ścianek kolankowych i nowe wieńce żelbetowej, a wykonane roboty skutkowały zmienioną geometrią dachu - połacie dachu zmieniły kąt nachylenia o 7 stopni (ustaliły to organy NB obu instancji) - to z pewnością nie można mówić o realizacji robót w oparciu o dokonane zgłoszenie - wykonano całkowicie inny zakres robót budowlanych. Wykonana nowa część budynku o całkowicie nowej konstrukcji (powstałej nie poprzez wymianę poszczególnych elementów więźby) stanowiła budowę, zdefiniowaną w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Natomiast budowa ta została zrealizowana po samowolnej rozbiórce dachu, która wymagała uzyskania pozwolenia na rozbiórkę z uwagi na bliskość granicy działki - 0,8 m. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zakres kontroli sądu administracyjnego wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Tym samym, ocena legalności nie może wykraczać poza sprawę, której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w tych graniach, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona przepisom prawa, albowiem przy jej wydaniu nie doszło do naruszeń przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, co w świetle dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. obligowałoby Sąd do jej uchylenia. Dodać jeszcze trzeba, że postępowanie zostało przeprowadzone w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest decyzja OWINB z dnia 3 sierpnia 2023 r., mocą, której organ ten uchylił w całości rozstrzygnięcie PINB w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wymienionego w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i orzekając co do istoty sprawy nałożył na inwestorów obowiązek wykonania w terminie do dnia 31 października 2023 r. robót budowlanych polegających na montażu drabiny lub klamer zewnętrznych trwale zamocowanych do ściany zewnętrznej budynku albo wykonaniu schodów wewnętrznych w budynku i likwidacji otworu drzwiowego w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych w budynku gospodarczym do stanu zgodnego z prawem. Przypomnieć również należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli i oceny sądowej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Op 320/19, jak i w wyroku NSA z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 892/2013 a także w wyrokach WSA w Opolu z dnia: 1 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Op 336/20; 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 438/21 oraz 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 46/22. Z tego względu kontrola sądowa w niniejszej sprawie odbywa się aktualnie w warunkach określonych w art. 153 i art. 170 p.p.s.a., z tym, że przesądzające znaczenie będą miały wyroki WSA z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 438/21 i dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 46/22. Wskazać należy więc, że zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądowym, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Przepis art. 153 p.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami sądu co do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z tą oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. Związanie oceną prawną oznacza więc, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku sądu i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt I OSK 4162/18 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej we wzmiankowanych wyrokach. W związku z powyższym przypomnieć należy, iż wyroku z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Op 438/21, oddalającym sprzeciw inwestorów o decyzji OWINB z dnia 13 czerwca 2021 r., uchylającej decyzję PINB w powiecie opolskim z dnia 31 marca 2021 r., o odmowie nałożenia na inwestorów określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i o umorzeniu prowadzonego postępowania w zakresie wybudowania schodów zewnętrznych, tut. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że obowiązkiem organu powiatowego będzie ocena czy roboty budowlane polegające na wykonaniu wieńca żelbetowego na ścianie kolankowej (podwyższenie ścinaki o wysokość murłaty), w wyniku której nastąpiła nieznaczna zmiana geometrii dachu oraz kąta nachylenia połaci dachowej zostały wykonane legalnie i zgodnie z prawem. Ponadto organ powiatowy powinien dokonać ustaleń co do obecnego statusu uzyskanej przez inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 14 października 2015 r. (z dotychczas zebranej dokumentacji wynika, że była ona przedmiotem postępowań przez Wojewodą Opolskim). Powyższe pozwoli na ocenę prawną również tego, czy w sprawie doszło do rozbudowy obiektu o schody zewnętrzne, na które wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę czy też nie, a także czy odbyło się to zgodnie z prawem. W kolejnym wyroku z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 46/22, Sąd oddalając skargę na postanowienie OWINB z dnia 31 grudnia 2021 r. uchylające postanowienie PINB z dnia 9 sierpnia 2021 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych w zakresie rozbiórki i odbudowy dachu na istniejącym budynku gospodarczym oraz rozbudowy budynku o stalowe schody zewnętrzne prowadzące na poddasze budynku i nałożenia obowiązku przedstawienia dokumentów, zaakceptował stanowisko organu odwoławczego co do konieczności przeprowadzenia postępowania na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Ponadto zgodził się z organem, że dla ustalenia, czy w sprawie miała miejsce rozbudowa, przebudowa, nadbudowa czy też remont obiektu, kluczowe znaczenie ma ustalenie zakresu wykonanych robót budowlanych i jednocześnie stwierdził, że w sprawie nie mamy do czynienia z odbudowa albowiem doszło do rozebrania dachu zgodnie ze zgłoszeniem zaś pozostała część obiektu została wykorzystana bez zmian obrysu, gabarytów i formy architektonicznej obiektu istniejącego. Dokonując zatem oceny zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym uwzględnieniu sformułowań zawartych we wskazanych wyrokach należało stwierdzić, że organ I nadzoru budowlanego wykonał wszystkie wskazania tut. Sądu, jednakże nie ustrzegł się błędów, które zostały dostrzeżone przez OWINB, co skutkowało podjęciem decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane z uwzględnieniem art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), która to nowelizacja weszła w życie z dniem 19 września 2020 r., a przytoczony przepis przejściowy określał, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie z art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do 18 września 2020 r., w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. W myśl art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (pkt 1) albo nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2), albo w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian (pkt 3). Stosownie zaś do art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, w przypadku zakończenia robót budowlanych innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b ustawy przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty te zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. Z zestawienia art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego wynika, że celem postępowania prowadzonego w tym trybie jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zastosowanie art. 51 ww. ustawy jest uzasadnione wówczas, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest wdrożyć tryb naprawczy i ocenić, czy roboty wykonane w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1, są zgodne z aktualnie obowiązującymi przepisami. Pozytywna ocena w tym zakresie skutkuje odstąpieniem od nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy. Ocena negatywna wymaga natomiast ustalenia, czy możliwe jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem przez nałożenie obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że stan zgodny z prawem w rozumieniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oznacza w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę oraz zgodność z przepisami prawa materialnego, w tym również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi podstawę do nałożenia określonego obowiązku w przypadku nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, w przeciwieństwie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, który stanowi podstawę nałożenia określonych obowiązków w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego (por. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 199/16). Stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy znajduje bowiem zastosowanie również w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska w tym także wtedy, gdy zostały wykonane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę dokonał nowych ustaleń faktycznych i tak, w dniu 29 sierpnia 2022 r. przeprowadził kolejne oględziny spornego budynku gospodarczego, przesłuchał w charakterze świadka P. M. - wykonawcę robót budowlanych związanych z dachem budynku i A. W. - kierownika budowy. Ponadto postanowieniem z dnia 13 października 2022 r., nr [...] włączył w poczet materiału dowodowego sprawy akta sprawy o znaku [...], prowadzonej w przedmiocie robót budowlanych wykonywanych w budynku gospodarczym przez inwestorów w sposób niezgodny ze zgłoszeniem i z pozwoleniem na budowę. W dniu 24 lutego 2023 r. organ I instancji dołączył do akt sprawy wydruk zdjęć przekazanych mu przez pełnomocnika strony w dniu 12 października 2022 r. w wersji elektronicznej oraz wydruk przekazanych plików. Uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji prawidłowo ustalił, że prace związane z wymianą konstrukcji i pokrycia dachowego, krokwi, płatwi, słupków i murłat zostały wykonane przez inwestora na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót z lipca 2015 r. (w trakcie oczekiwania na pozwolenie na przebudowę budynku oraz budowę wiaty). Prace te zostały wykonane ze zmianą w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z 14 października 2015 r., polegającą na wzmocnieniu z pustaków istniejącej ścianki kolankowej i nowy wieniec, co spowodowało nieznaczną zmianę geometrii dachu oraz kąta nachylenia połaci dachowej. Zgłoszenie przewidywało z kolei wykonywanie drewnianej więźby dachowej (bez połaciowego). Natomiast pozostałe roboty budowlane, tj. wykonanie otworu drzwiowego w ścianie szczytowej od strony zachodniej na wysokości poddasza, zamurowanie pustakami okna w tej samej ścianie na poziomie parteru oraz wykonanie na poddaszu okna w tej samej ścianie szczytowej od strony wschodniej zostały wykonane już w momencie legitymowania się przez inwestorów ostateczną decyzją pozwolenia na budowę. Powyższe potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w szczególności dokumentacja fotograficzna złożona przez strony do akt sprawy (23 września 2015 r., 30 września 2015 r., 5 listopada 2015 r., 17 i 18 listopada 2015 r.), a także zeznania A. W. - kierownika budowy, która oświadczyła, że wykonanie pomieszczenia toalety na poddaszu nastąpiło już po objęciu przez nią obowiązków kierownika, czyli po 2 listopada 2015 r. oraz uwzględniając zapis w dzienniku budowy przy dacie 14 marca 2016 r. "Na wniosek inwestora dokonano zmiany nieistotnej polegającej na wydzieleniu z pomieszczenia poddasza toalety". Prawidłowo z kolei organ odmówił przyjęcia stanowiska inwestorów, co do wykonania prac przy dachu w okresie od 30 września do 14 października 2015 r. argumentując, że ze zdjęć załączonych przez M. K. do wniosku z 30 października 2015 r. o wszczęcie postępowania naprawczego wynika bezspornie, że w tym czasie dach był już wykonany w całości, zatem jego dokończenie nastąpiło w czasie, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę, która obejmowała również wykonanie pod murłatą wieńca żelbetowego, remont ścianek kolankowych oraz wymianę więźby wraz z wykonaniem okna dachowego, nie była jeszcze ostateczna. W zakresie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych Sąd podziela stanowisko organów, że prace budowlane przeprowadzone przez inwestorów w obrębie dachu przedmiotowego budynku gospodarczego, choć polegały na rozbiórce dachu, a następnie wykonaniu wieńca i wzmocnieniu ścinaki kolankowej w wyniku czego doszło do nieznacznej zmiany geometrii dachu, stanowiły przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Zgodnie z powyższym przepisem, przez przebudowę rozumieć należy wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wbrew twierdzeniu skarżącego, w sprawie nie mamy do czynienie z odbudową albowiem kwestia ta została przesądzona przez tut. Sąd w wyroku II SA/Op 46/22. Zauważyć również należy, iż w celu ustalenia, czy doszło do zmiany charakterystycznych parametrów obiektu, organ I instancji dokonał stosownych obliczeń w zakresie ewentualnych zmiany kubatury obiektu, przyjmując, sposób obliczenia "kubatury brutto" zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 24 warunków technicznych. Stanowisko to zakwestionował organ odwoławczy, stwierdzając, że pojęcie "kubatura" użyte w Prawie budowlanym jest pojęciem odmiennym od pojęcia "kubatury brutto", zdefiniowanego w rozporządzeniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że pojęcie "kubatury" należy rozumieć tak jak w języku powszechnym przyjmując, że słowo kubatura oznacza łączną pojemność wszystkich pomieszczeń obiektu budowlanego. W konsekwencji kubatura winna być liczona wewnątrz pomieszczeń jako iloczyn ich szerokości, długości i wysokości. Błędne ustalenia w tym zakresie dokonane przez organ I instancji, nie miało jednak istotnego znaczenia dla sprawy albowiem jak akcentował OWINB, w sytuacji, gdy doszło do zwiększenia kubatury na skutek nieznacznego zwiększenia wysokości ściany kolankowej o wykonany wieniec oraz zmianę kąta nachylenia połaci dachu, to kubatura nie jest parametrem charakterystycznym i jego zwiększenie nie powoduje zakwalifikowania robót jako rozbudowa. Dokonując dalszej oceny zaskarżone decyzji, Sąd podziela stanowisko OWINB, co do zgodności spornej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunkami ppoż zawartymi w § 271 warunków technicznych, o czym nie wspomniał organ I instancji. Z akt sprawy wynika, że sporna inwestycja położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem B.MN32 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Stosownie do § 38 ust. 2 pkt. 3 planu, wysokość zabudowy gospodarczej (budynki gospodarcze, hodowlane, garaże) nie może przekroczyć 9 m. Natomiast w myśl § 38 ust. 2 pkt. 5 lit. a planu, dopuszcza się następujące dachy budynków gospodarczych strome, kąt nachylenia połaci dachowych 20° - 45°, pokryte dachówką ceramiczną lub cementową, materiałami dachówkopodobnymi oraz blachą, dopuszcza się jednospadowe w przypadku dobudowy do innych budynków lub lokalizowanych przy granicy działki. Z załącznika graficznego do protokołu oględzin z dnia 15 listopada 2021 r. wynika, że kąt nachylenia dachu wynosi 38°, pokrycie dachowe jest wykonane z dachówki w kolorze grafitowym, z kolei wysokość budynku wynosi 5,94 m. Ponadto odległość spornego budynku od najbliższego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce sąsiedniej, tj. o nr b wynosi ok. 26 metrów. Zatem, zdaniem Sądu, sporny budynek spełnia wymagania określone w § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 - zwanego dalej: "rozporządzeniem"), w zakresie odległości od innych budynków posadowiony na innej działce budowlanej, gdyż minimalna odległość winna wynosić 8 metrów zgodnie z tabelą zawartą w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Odnośnie bezpieczeństwa pożarowego, zauważyć należy, że zgodnie z § 209 ust. 1 rozporządzenia budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na: 1) mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL; 2) produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako PM; 3) inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN. W związku z powyższym zgodzić należało się z OWINB, że sporny budynek gospodarczy należy zaliczyć do budynków produkcyjnych i magazynowych i oznaczyć symbolem PM, bowiem funkcją budynku gospodarczego zgodnie z jego definicją zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia, przez budynek gospodarczy - należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Stąd prawidłowo uznał organ odwoławczy, że w myśl § 213 pkt 2 lit. b rozporządzenia, wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach leśnych. W zakresie naruszenia przez organ I instancji § 66 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2057), zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Stosownie do § 66 rozporządzenia, w celu zapewnienia dostępu do pomieszczeń położonych na różnych poziomach należy stosować schody stałe, a w zależności od przeznaczenia budynku - również pochylnie odpowiadające warunkom określonym w rozporządzeniu. W konsekwencji, zgodzić należało się z OWINB, iż zwykła rozkładana drabina nie spełniania wymogów wskazanych przepisów, co zasadnie obligowało organ odwoławczy do nałożenie na inwestorów obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. zamontowania drabiny lub klamer zewnętrznych trwale zamocowanych do ściany zewnętrznej budynku albo wykonania schodów stałych wewnętrznych i likwidacji istniejącego otworu drzwiowego (który z uwagi na brak schodów zewnętrznych będzie zbędny) w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do zgodności z § 66 warunków technicznych. Zauważyć również należy, iż OWINB wskazał, na dwojaki sposób usunięcia niezgodności z § 66 warunków technicznych, tj. poprzez montaż stałej drabiny lub klamer na zewnątrz budynku trwale zamocowanych do ściany budynku, albo jeśli wykonanie schodów wewnętrznych nie będzie się wiązało ze znacznym ograniczeniem funkcjonalności pomieszczeń w budynku z powodu ich konstrukcji) poprzez wykonanie schód stałych wewnętrznych i jednoczesne zlikwidowanie otworu drzwiowego. Takie rozwiązanie dopuszcza § 101 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym w wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych względami użytkowymi, jako dojście i przejście między różnymi poziomami mogą służyć drabiny lub klamry, trwale zamocowane do konstrukcji. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, co do braku naruszenia § 12 ust. 7 rozporządzenia w zakresie odległości okapu budynku gospodarczego od granicy działki należącej do skarżącego. Zauważyć należy, iż zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia, w przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m. W myśl § 12 ust. 2 rozporządzenia sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Z § 38 ust. 2 pkt 1 obowiązującego planu wynika, iż dopuszcza on sytuowanie ściany budynków gospodarczych i garaży w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, z zachowaniem warunków wynikających z przepisów odrębnych. W konsekwencji, brak jest naruszenia § 12 ust. 7 rozporządzenia w zakresie odległości okapu od granicy działki, bowiem odległość okapu od działki należącej do skarżącego wynosi więcej niż 1 m. Analizując zatem motywy zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić trzeba, że kwestionowane przez skarżącego rozstrzygnięcie zostało oparte na należycie ustalonym stanie faktycznym sprawy. W ocenie Sądu, organ odwoławczy uzasadnił przekonywująco, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 107 § 3 k.p.a., dlaczego dokonał takiej, a nie innej oceny materiału dowodowego. Dlatego nie można tylko z tego powodu podważyć jego stanowiska, zarzucając oparcie rozstrzygnięcia na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, a tym samym błędnej ocenie tego stanu w świetle przepisów prawa materialnego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane mające zastosowanie w sprawie przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.