II SA/Op 262/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w O. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazu inspekcji pracy wypłaty wynagrodzenia przez pracodawcę postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu uiszczoną z tytułu wpisu od skargi kwotę 408 (czterystu ośmiu) złotych. Pismem z dnia 20 kwietnia 2007 r., skarżący określony jako A S.A. w O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...], Nr [...], zobowiązującą pracodawcę do wypłacenia siedmiu pracownikom różnicy w wynagrodzeniu za godziny nadliczbowe, wynikające z nieuzwględnienia w podstawie jego wymiaru wynagrodzenia honoracyjnego. Pod skargą widnieje nieczytelny podpis, a do skargi dołączony został dowód potwierdzający uiszczenie opłaty z tytułu wpisu od skargi w kwocie 408 zł W odpowiedzi na skargę z dnia 21 maja 2007 r. Okręgowy Inspektor Pracy w Opolu odniósł się szczegółowo do merytorycznych zarzutów skargi i wniósł o jej oddalenie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 24 maja 2007 r., Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie siedmiu dni, braków formalnych skargi przez: podpisanie skargi w sposób pozwalający na ustalenie tożsamości osoby, która złożyła podpis oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści w zakreślonym terminie, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skutecznie do rąk osoby uprawnionej do odbioru przesyłek – B. R., w dniu 4 czerwca 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, a to nieuzupełnieniu braków formalnych skargi. W myśl bowiem art. 57 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.). Podkreślić w tym miejscu należy, iż podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten: "Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym", opubl. "Palestra" 1973 r., nr 1, str. 11 – 12). Do wymogów warunkujących wniesienie skargi do sądu administracyjnego zaliczyć należy ponadto, zgodnie z art. 29 P.p.s.a., obowiązek wykazania stosownym dokumentem przez przedstawiciela ustawowego lub organu, przy pierwszej czynności w postępowaniu, swojego umocowania. Oznacza to, że umocowanie do działania w charakterze przedstawiciela ustawowego osoby fizycznej, jak również organu innego typu jednostki organizacyjnej powinno być przez podejmującego czynności w tym charakterze wykazane przy pierwszej czynności procesowej. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, a zwykle będzie to dokument urzędowy (odpis z rejestru) lub prywatny (statut, umowa spółki). Niezachowanie powyższych wymogów skargi, może skutkować wezwaniem skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Pismo Sądu o usunięcie braków formalnych skargi przez podpisanie skargi w sposób pozwalający na ustalenie tożsamości osoby, która złożyła podpis oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, zostało skutecznie doręczone w dniu 4 czerwca 2007 r. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin do dokonania żądanych czynności, upływał zatem w dniu 11 czerwca 2007 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu. Wobec powyższego, na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych uzasadnia natomiast przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.