II SA/Op 264/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 20 marca 2012r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 31 października 2011r., działający w imieniu T. G., adwokat S. R., wniósł do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o wznowienie postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 146 § 1, art. 148 § 1 i art. 150 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w/w organu z dnia 29 kwietnia 2010r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji o nakazaniu T. G. rozbiórki stawu rybnego, położonego w [...] przy ulicy [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2012r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu odmówił wszczęcia postępowania w opisanej sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik T. G. złożył zażalenie z dnia 9 marca 2012r., do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem organu I instancji, w którym to zażaleniu powołując się na przepisy art. 141 § 1, art. 143 i 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwrócił się o wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia z dnia 28 lutego 2012r., bądź ewentualnie o jego uchylenie. Jednocześnie pismem z dnia 9 marca 2012r. złożony został przez pełnomocnika T. G. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na przywołane wyżej postanowienie z dnia 28 lutego 2012r. o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ II instancji, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2012r., nr [...] odmówił przywrócenia tego terminu. Na skutek zgłoszonego w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r., wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania, organ ten wydał postanowienie odmawiające z dnia 20 marca 2012r., nr [...]. Pismem z dnia 24 kwietnia 2012r., działający w imieniu T. G. adwokat S. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na powyższe postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2012r., nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia tego organu z dnia 28 lutego 2012r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego. W obszernym uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej opisując przebieg sprawy począwszy od kwestii uzyskania pozwolenia na budowę stawu rybnego, podniósł, iż w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r. na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki samowolnie wybudowanego stawu rybnego, w istocie zamiarem strony było wnioskowanie o zawieszenie postępowania w trybie art. 196 § 3 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie wstrzymanie wykonania postanowienia. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, pomimo okoliczności, że w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r. użyto potocznego sformułowania: "wstrzymania wykonania" postanowienia, to bezsporne jest w sprawie, że stronie chodziło o zawieszenie postępowania do czasu wydania rozstrzygnięcia kwestii uchylenia decyzji o "rozbiórce stawu rybnego", w trybie wznowienia postępowania. W ocenie pełnomocnika to "przejęzyczenie" wystąpiło przy formułowaniu treści zażalenia i w trakcie przepisywania nie zostało skorygowane, przez co pozostał błędny zapis. Ponadto pełnomocnik podniósł, że w sprawach "nie uregulowanych dot. zażaleń art. 141 – 143, na podstawie art. 144 k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Odesłanie ma podobny charakter jak w przypadku postanowień, do których stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji patrz koment. Art. 126 k.p.a., z oczywistym wyjątkiem art. 108 k.p.a. dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności, którego nie stosuje się do postanowień (patrz art. 143 – 144 k.p.a.) i na mocy art. 3 par. 1-2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o odrzucenie skargi, jako złożonej bez podstawy prawnej. Uzasadniając swoje stanowisko, organ zauważył, że na zakwestionowane postanowienie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - zwanej dalej P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. właściwość rzeczowa sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto jak stanowi art. 3 § 3 P.p.s.a., do właściwości sądów administracyjnych należy także orzekanie w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Zgodnie zaś z art. 4 P.p.s.a., o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, sądy administracyjne są właściwe również do rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Stosownie do treści przywołanego powyżej art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 2 i 3). Bezspornym w sprawie jest to, że strona w treści skargi kwestionuje postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 marca 2012r., nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania postanowienia tego organu z dnia 28 lutego 2012r., nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 kwietnia 2010r., nr [...] w przedmiocie nakazania T. G. rozbiórki stawu rybnego, położonego w [...] przy ulicy [...], wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Bezsporną jest również okoliczność, że o wydanie aktu w takim przedmiocie, a nie o zawieszenie postępowania, strona zwróciła się w zażaleniu z dnia 9 marca 2012r. Z treści tego zażalenia wynika bowiem jednoznacznie, że strona domaga się wstrzymania wykonania postanowienia z dnia 28 lutego 2012r., nr [...], powołując się jednocześnie na przepisy art. 141 § 1, art. 143 i art. 144 K.p.a. Powyższe zostało w sposób wyraźny wyartykułowane i sprecyzowane przez stronę. Ponadto, za takim poglądem przemawia fakt, że zażalenie zostało podpisane przez profesjonalnego pełnomocnika strony – adwokata S. R. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 143 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej: K.p.a., określających ogólnie ujmując, przesłanki wstrzymania postanowienia, a także na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), określającego właściwość organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 143 K.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Z wykładni powyższego przepisu wynika zatem, że organ administracji publicznej może wstrzymać wykonanie tylko własnego postanowienia i to postanowienia zaskarżonego w drodze zażalenia. Do uznania organu należy także czy istnieją okoliczności dające podstawę do wstrzymania postanowienia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia lub o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia, organ administracji publicznej orzeka także w formie postanowienia. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku wstrzymania orzeczenia - wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie (por. szerzej: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" M. Jaśkowska, A. Wróbel, Wydawnictwo LEX a Wolters Kluwer business, Wydanie 3, Warszawa 2009, s. 693). Brak jest zatem podstaw, w świetle przywołanych powyżej przepisów P.p.s.a. określających właściwość sądów administracyjnych, do przyjęcia poglądu, że na zakwestionowane przez stronę postanowienie, przysługuje skarga do sądu. Postanowienie to nie spełnia bowiem wymogów z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., nie wyczerpuje także znamion aktów, czynności, bezczynności, bądź spraw, które mogłyby być zaskarżone na podstawie pozostałych przepisów określających kognicję sądów administracyjnych (art.3 § 2 pkt 1, 4 - 8 P.p.s.a., art. 3 § 3 P.p.s.a, art. 4 P.p.s.a.). Z powyższych względów, uznać należało, iż skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić, co też Sąd orzekł, jak w sentencji.