II SA/Op 264/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 25 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę. W. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 25 marca 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, orzekające o umorzeniu postępowania w sprawie budowy budynku handlowo-usługowego wraz z elementami małej architektury, zjazdu na drogę publiczną, parkingu wewnętrznego, sieci oświetleniowej i przebudowy istniejącego ciepłociągu w [...], przy ul. [...]. W wykonaniu zarządzeń z dnia 28 maja 2014 r. Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie sześciu odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Wezwania powyższe zawierały pouczenia, że żądanych w nich czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te zostały doręczone osobiście skarżącemu w dniu 11 czerwca 2014 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajdującej się w aktach sądowych. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, w sprawie nie uiszczono wpisu od skargi, ani nie usunięto braków formalnych skargi. Pismem procesowym z dnia 16 czerwca 2014 r., skarżący cofnął natomiast wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla wszystkich pism procesowych oraz zawierać dodatkowe elementy wskazane w powyższym przepisie, które są charakterystyczne wyłącznie dla skargi. Jednym z wymogów na podstawie przepisu art. 47 § 1 P.p.s.a., dotyczącym pism procesowych wnoszonych do Sądu, a więc także skargi, jest obowiązek dołączenia odpisów dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania. Ponadto, do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, wymagane jest, stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. W myśl znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury – 500 zł. Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, skutkuje wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz uiszczenia wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nieuzupełniono w terminie oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., będący przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uiścił wpisu od skargi, ani nie dołączył do niej sześciu odpisów skargi dla doręczenia uczestnikom postępowania. O powyższym obowiązku strona skarżąca została poinformowana w wezwaniach sądowych, które zawierały także pouczenie o konsekwencjach wynikających z braku dokonania wymienionych czynności. Wezwania powyższe zostały skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 11 czerwca 2014 r. (por.: k-14 akt sądowych), który odebrał przesyłkę osobiście. Termin, w którym skarżący był zobligowany do dokonania nałożonego na niego obowiązku upłynął zatem w dniu 18 marca 2014 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie usunął jednak braków formalnych skargi. W sprawie nie został uiszczony także żądany wpis od skargi. Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2014 r. skarżący oświadczył, że cofa wniesioną przez siebie skargę, to powyższa okoliczność nie wpływa na zmianę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Skarżący wcześniej nie usunął braków formalnych skargi, a zatem w tej sytuacji Sąd w pierwszej kolejności obowiązany był rozważyć skutki nie uzupełnienia braku formalnego skargi i zastosowania normy prawnej sankcjonującej ten brak, a nie skutków cofnięcia skargi. Wobec powyższego, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji.