II SA/Op 264/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 20 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. I. na Burmistrza Głuchołaz w przedmiocie działalności burmistrza postanawia odrzucić skargę. W skardze z dnia 1 lipca 2019 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, L. I. - zwany w dalszej części także "skarżącym", zakwestionował działanie Burmistrza Głuchołaz, zarzucając mu opieszałość urzędniczą oraz niewłaściwą treść i jakość odpowiedzi udzielonej na pismo skarżącego z dnia 6 maja 2019 r. W dalszej części skargi L. I. zarzucił ww. organowi, nieudzielanie odpowiedzi na żadne z 6 pytań głównych oraz 7 dodatkowych, zawartych w piśmie skarżącego z dnia 6 maja 2019 r. Zarzucił, że na podstawie przeprowadzonej kontroli strażników miejskich w kotłowni szpitala nr [...] przy ulicy [...], stwierdzono brak spalania materiałów niedozwolonych, choć strażnicy miejscy nie posiadają sprzętu do badania popiołu i stężenia pyłów zawieszonych, a ponadto nie pobrano próbek do analizy. Stwierdził również, że w protokole pokontrolnym nie ma wzmianki o składowaniu materiałów niedozwolonych. Nie przekazano także - zdaniem skarżącego - w wyznaczonym dniu, kopii protokołu pokontrolnego strażników miejskich. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Głuchołaz wniósł o jej oddalenie w całości. Organ podniósł, że w sprawie nie doszło do bezczynności, czy też do naruszenia jakichkolwiek terminów administracyjnych, bowiem we wskazanym wyżej piśmie z dnia 6 maja 2019 r., skarżący nie zawarł wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ zauważył, że skarżący w opisanym piśmie prowadzi jedynie polemikę z Burmistrzem Głuchołaz w sprawach związanych z funkcjonowaniem Gminy Głuchołazy, a w szczególności ze składowaniem odpadów komunalnych na terenie szpitala, dla którego organem prowadzącym jest Powiat [...]. Wobec tego, organ nie był związany 14-dniowym terminem na udzielenie odpowiedzi, a taki obowiązek nakłada ustawa o dostępie do informacji publicznej. Na skutek zarządzenia z dnia 15 lipca 2019 r., wezwano L. I. pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia jej braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez: - wskazanie numeru PESEL skarżącego, - jednoznaczne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia i w tym zakresie: wskazanie daty oraz numeru zaskarżonego aktu lub czynności (jeśli przedmiotem zaskarżenia jest akt lub czynność organu), określenie na czym polega skarżona opieszałość organu i wskazanie, czy skarga dotyczy bezczynności i/lub przewlekłego prowadzenia postępowania i w takim przypadku określenie na czym polega skarżona bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, w tym czy dotyczy odpowiedzi na pismo z 6 maja 2019 r. Opisane wezwanie zostało doręczone osobiście skarżącemu w dniu 24 lipca 2019 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por., k-19 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że skarżący w żaden sposób nie odniósł się do wezwania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "p.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona brak formalny w postaci niepodania numeru PESEL skarżącego. Obowiązek w tym zakresie wprowadza art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Określenie zarówno numeru PESEL skarżącego, jak również przedmiotu zaskarżenia skargi, stanowi jej wymóg formalny, zaś skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z treści złożonej skargi nie wynika, jaki akt w istocie skarżący chciał uczynić przedmiotem zaskarżenia. W swoim piśmie wymienił co prawda organ, z którego działaniami i stanowiskiem się nie zgadza, jednak nie wskazał w nim żadnego konkretnego aktu bądź działalności tego organu, którą pragnął poddać kontroli Sądu. Wobec powyższego, wezwano skarżącego do uzupełnienia stwierdzonych braków formalnych skargi. Wyjaśnić bowiem należy, że to rolą skarżącego jest wskazanie, czego dotyczy skarga, zaś Sąd nie może domniemywać przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, co do zasady, związany jedynie zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w celu skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego skarżący musi wskazać rozstrzygnięcie, czynność lub bezczynność organu, która ma stanowić przedmiot kontroli Sądu. W rozpoznawanej sprawie wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego, jak również oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lipca 2019 r., a zatem ostatnim dniem ustawowo określonego 7-dniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie tych braków, był dzień 31 lipca 2019 r. Pomimo upływu terminu skarżący nie wykonał skierowanego do niego wezwania, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., ze względu na obarczenie jej wyżej opisanymi brakami formalnymi, które nie zostały usunięte. O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.