II SA/Op 265/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na Burmistrza [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do najmu lokalu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 lipca 2010 r., nr [...], w związku z wnioskiem M. B. o przydział lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu Gminy [...], Burmistrz [...] odmówił wnioskodawczyni przyznania lokalu stwierdzając, że nie spełnia ona wymogów określonych w "Zasadach wynajmowana lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Gogolin", obowiązujących zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Gogolinie z dnia 20 marca 2003 r., Nr VII/42/2003. Powyższe stanowisko organu zostało doręczone M. B. w dniu 19 lipca 2010 r. Nie zgadzając się z odmownym załatwieniem wniosku, M. B. zwróciła się do Burmistrza [...] w dniu 23 lipca 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy przydziału lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia 16 sierpnia 2010 r., nr [...], podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, odmówił przydziału wnioskowanego lokalu. Odpowiedź organu została doręczona M. B. w dniu 21 sierpnia 2010 r. W dniu 30 sierpnia 2010 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęło kierowane do Burmistrza "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", w którym M. B. domagała się "wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w formie wymaganej prawem". W odpowiedzi na to wezwanie organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, akcentując, że wnioskodawczyni nie jest mieszkańcem Gminy [...], zatem nie może skutecznie ubiegać się o przydział lokalu z jej zasobów. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SAB/Op 24/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę M. B. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego, uznając tę skargę za niedopuszczalną. Pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. (nadanym w placówce pocztowej w dniu 29 kwietnia 2011 r.) M. B. wniosła za pośrednictwem Burmistrza [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność odmowy przydziału lokalu mieszkalnego z dnia 15 lipca 2010 r. Jednocześnie w skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia podając, że uchybienie ustawowemu terminowi wynikało z błędnego założenia opartego na "literalnym rozumieniu postanowień uchwały Rady Miasta Gogolina nr VII/42/2003", iż przedmiotowy wniosek winien zostać załatwiony w formie decyzji administracyjnej. Powyższe spowodowało uruchomienie przez skarżącą niewłaściwego tryby weryfikacji - skargi na bezczynność organu i przekroczenie terminu na złożenie właściwej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Organ zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, a odnosząc się do wniosku skarżącej o przywrócenie terminu podniósł, że argumentacja skarżącej w sytuacji, gdy w postępowaniu wszczętym ze skargi M. B. na bezczynność organu reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodabnia braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Postanowieniem z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II SA/Op 265/11, tut. Sąd odmówił M. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowienie to zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 16 listopada 2011 r., co potwierdza zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru (k. 54 akt sądowych). Wraz z postanowieniem przesłano również pouczenie o prawie wniesienia zażalenia, lecz skarżąca z prawa tego nie skorzystała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy spełnione zostały niezbędne warunki dopuszczalności skargi. Jednym z nich jest wniesienie skargi z zachowaniem wymaganego terminu. Dokonując oceny dopuszczalności skargi M. B. pod wyżej wskazanym kątem należało mieć na uwadze, że akt rozstrzygający żądanie skarżącej w zakresie przyznania jej lokalu mieszkalnego ma charakter aktu, o jakim mowa w art. art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dla swej skuteczności skarga taka wymaga jednak spełnienia wymogu określonego w art. 52 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym, w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym termin czternastu dni do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. nie ma zastosowania. Wobec powyższego warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu skargi w niniejszej sprawie było uprzednie wystąpienie przez skarżącą do organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, który to warunek skarżąca spełniła. Ponadto konieczne jest zachowanie określonego w ustawie terminu do wniesienia skargi. W przypadku skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., w zakresie ustalania tego terminu zastosowanie znajduje przepis art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do tego stwierdzić należy, że termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu. W sytuacji natomiast, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt obecnie rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skoro skarżąca odpowiedź organu na jej wezwanie do usunięcia prawa - za które należało uznać pismo M. B. z dnia 23 lipca 2010 r. wobec zawartego w nim żądania ponownego rozpatrzenia wniosku i odstąpienia od negatywnego rozstrzygnięcia - otrzymała w dniu 21 sierpnia 2010 r., to termin do złożenia skargi upłynął w dniu 20 września 2010 r. (poniedziałek). Tak więc skarżąca, nadając skargę w placówce pocztowej w dniu 29 kwietnia 2011 r., uchybiła terminowi do jej wniesienia. W niniejszej sprawie istotne jest również i to, że nie doszło do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak na wstępie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.