II SA/Op 269/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od pisma informacyjnego w sprawie zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę B. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od pisma informacyjnego w sprawie zasiłku celowego. Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem został skarżącej doręczony w dniu 27 czerwca 2011 r., co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Doręczając odpis w/w orzeczenia Sąd pouczył także skarżącą o zasadach i trybie wniesienia skargi kasacyjnej od zapadłego orzeczenia. Pismem z dnia 30 czerwca 2011 r., przesłanym na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 1 lipca 2011 r. i nazwanym przez skarżącą "odwołaniem" do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowienia z dnia 20 czerwca 2011 r., II SA/Op 269/11, którego treść została załączona do niniejszego pisma, B. P. wniosła o ustosunkowanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do powyższego postanowienia i rozpatrzenie jej sprawy. Pismem z dni 4 lipca 2011 r. Wydział Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przesłał w/w pismo na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jako mylnie skierowany do tamt. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowym, aby wniesienie skargi kasacyjnej wywołało skutek w postaci wszczęcia sądowoadministracyjnego postępowania drugoinstancyjnego musi dojść do łącznego spełnienia 5 warunków: 1) skarga musi być wniesiona w przepisanym terminie (art. 177 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., 2) skargę wnosi uprawniony podmiot (art. 173 § 2 P.p.s.a.), 3) skargę sporządził adwokat, radca prawny, względnie inna uprawniona osoba (art. 175 P.p.s.a.), 4) zostały zachowane wskazane wymagania formalnoprawne i konstrukcyjne (art. 176 w zw. z art. 174 P.p.s.a.), 5) skarga została należycie opłacona (art. 221 P.p.s.a.). Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, a w konsekwencji powoduje jej odrzucenie (art. 178 P.p.s.a.). Skargę kasacyjną, zawartą w piśmie z dnia 30 czerwca 2011r., B. P. sporządziła osobiście. Zgodnie z art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, może też ją sporządzić sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Skargę kasacyjną na rzecz strony może też wnieść prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez samą stronę, jeśli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a w myśl którego przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma strony, wskutek których nie może ono otrzymać prawidłowego biegu. Taka skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004r., sygn. akt FSK 3/04, (opublikowanym Monitor Prawniczy 2004/5/202). Zgodnie z jego tezą "Sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1-3 P.p.s.a., jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie." Skarżąca sporządziła skargę kasacyjną osobiście, a ponieważ nie posiada ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 2 P.p.s.a, skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem nieusuwalnym, nakazującym także jej odrzucenie na mocy art. 178 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej. W związku z tym orzeczono jak w sentencji postanowienia.