II SA/Op 269/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Kietrzu z dnia 26 lutego 2018 r., Nr XLVII/438/2018 w przedmiocie warunków udzielenia bonifikaty i wysokości stawki procentowej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Kietrz na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Działając na podstawie art. 93 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875, z późn. zm.), Wojewoda Opolski - jako organ nadzoru, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Kietrzu z dnia 26 lutego 2018 r., Nr XLVII/438/2018 w sprawie określenia warunków udzielenia bonifikaty i wysokości stawki procentowej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego położonego w [...], przy ul. [...]. W skardze tej, podnosząc zarzut podjęcia zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem prawa, Wojewoda Opolski wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. W ocenie organu, Rada Miejska podejmując zaskarżoną uchwałę naruszyła w sposób istotny prawo, tj. art. 68 ust. 1 pkt 7 oraz art. 68 ust. 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Kietrzu z dnia 27 sierpnia 2015 r., Nr XI/76/2015 w sprawie określenia warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych bonifikat od ceny sprzedaży lokali mieszkalnych i nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych na cele mieszkaniowe w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, przez przekroczenie delegacji ustawowej oraz zapisów uchwały będącej prawem miejscowym powszechnie obowiązującym na terenie Gminy Kietrz. W odpowiedzi na skargę, działająca w imieniu Gminy Kietrz – radca prawny J. T. wskazała, że w dniu 30 maja 2018 r. Rada Miejska w Kietrzu uwzględniając skargę Wojewody Opolskiego, podjęła uchwałę Nr LI/468/2018, którą uchyliła w całości zaskarżoną uchwałę. Dodatkowo, pełnomocnik Gminy oświadczyła, że uchwała będąca przedmiotem skargi, nie wywołała żadnych skutków prawnych. Wniosła także o niezasądzanie na rzecz strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego z uwagi na fakt, że Wojewoda Opolski pomimo możliwości zakwestionowania przedmiotowej uchwały w drodze m.in. rozstrzygnięcia na wzorczego z tej możliwości nie skorzystał, kierując dopiero po pewnym czasie skargę do Sądu. Natomiast Gmina Kietrz od razu, po otrzymaniu skargi, podjęła czynności mające na celu wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie sadowe podlega umorzeniu. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego, na skutek m.in. uchylenia tego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, System Informacji Prawnej LEX nr 188791). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uchwała Nr XLVII/438/2018 Rady Miejskiej w Kietrzu będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, została wyeliminowana z obrotu prawnego i przestała istnieć, wobec uwzględnienia w całości skargi i żądania skarżącego, albowiem na sesji w dniu 30 maja 2018 r. Rada Miejska w Kietrzu podjęła uchwałę Nr LI/468/2018 uchylającą zaskarżoną uchwałę. Ponadto, jak wynika z oświadczenia pełnomocnika Gminy Kietrz, zaskarżona uchwała nie wywołała żadnych skutków pranych. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Gminy Kietrz w zakresie kosztów postępowania wyjaśnić należy, że w myśl art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku uwzględnienia przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, a także jednocześnie – w przypadku uwzględnienia skargi do dnia rozpoczęcia rozprawy, zasądzić na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 P.p.s.a. W procedurze sądowoadministracyjnej ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości niezasądzanie zwrotu kosztów postępowania z przyczyn podanych przez pełnomocnika Gminy Kietrz. Zaznaczyć także trzeba, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest obok rozstrzygnięcia nadzorczego, jedną z form nadzorczych wojewody w stosunku do działalności uchwałodawczej jednostek samorządu terytorialnego, a organ ten – podobnie jak inne strony postępowania sądowego, może działać przez swoich profesjonalnych pełnomocników. Reasumując, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że utrata mocy obowiązującej zaskarżonej uchwały przez podjęcie przez Radę Miejską w Kietrzu uchwały Nr LI/468/2018 z dnia 30 maja 2018 r., była skutkiem uwzględnienia w całości wniesionej skargi. Tym samym brak jest podstaw do odmowy zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Wojewody Opolskiego, reprezentowanego przez radcę prawnego, w wysokości określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. i art. 201 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.