II SA/Op 270/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 sierpnia 2008 r. działający w imieniu R. R., adwokat M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] uchylającą rozstrzygnięcie Wójta Gminy [...] z dnia [...], Nr [...] i przekazującą sprawę odmowy wymeldowania R. R. z pobytu stałego, do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pełnomocnik R. R. opłacił skargę znakami opłaty sądowej na kwotę 100 zł, umieszczając je na wniesionej skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism tych zalicza się w myśl art. 230 § 2 P.p.s.a. m.in. skarga. Wpis jest opłatą sądową ( art. 212 P.p.s.a ), którą stosownie do treści art. 219 § 1 P.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W niniejszej sprawie obowiązuje wpis stały. Powyższe wynika z przepisu § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ). Zgodnie z nim wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu ewidencji ludności wynosi 100 złotych. Zważyć także należy, iż zgodnie z art. 219 § 2 opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Regulacja ta wskazuje jednoznacznie, iż uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej, nieprzewidzianej w tym przepisie formie. Podkreślić warto, że kwestia ta została już wyjaśniona w orzecznictwie NSA, m.in. w postanowieniu z dnia 4 marca 2004 r. ( sygn. akt OSK 150/04, niepubl.); i w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r. ( sygn. akt FZ 28/04; opubl. ONSAiWSA 2004/1/4 ). Omawiając kwestię zasad dotyczących uiszczania opłat sądowych, wskazać także należy, iż ustawodawca w art. 220 § 1 P.p.s.a. przewidział sytuację, gdy wnoszący pismo nie uiści opłaty od tego pisma już w chwili jego wnoszenia. W tym przypadku przewodniczący zobowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni. Wyjątek od tej reguły stanowi przepis art. 221 P.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skargę w niniejszej sprawie wniósł zawodowy pełnomocnik – adwokat M. K., który w myśl przywołanych wyżej przepisów winien był uiścił wpis stały od skargi w kwocie 100 zł, w formie gotówkowej w kasie tut. Sądu lub na jego rachunek bankowy. Pełnomocnik skarżącego opłacił skargę znakami opłaty sądowej, czyli dokonał tego w nieprawidłowej formie. Powyższe skutkować musi zatem odrzuceniem wniesionej skargi, co też Sąd w oparciu o cytowany wyżej art. 221 P.p.s.a. w związku z art. 219 § 2 P.p.s.a., orzekł jak wyżej.