II SA/Op 270/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E. D. i R. D. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim, działając na podstawie art. 122 w związku z art. 119 oraz art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożył na E. D. i R. D. grzywnę w wysokości 5.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 14 kwietnia 2007 r., nr [...], ustalił opłatę za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł oraz wezwał zobowiązanych do wykonania ww. obowiązku w terminie 14 dni od daty odbioru postanowienia. W uzasadnieniu podał, że zobowiązani mimo otrzymanego upomnienia nie wykonali nakazu kotwienia spękanych ścian w budynku mieszkalno-handlowym oraz w budynku gospodarczym położonych w D. przy ul. [...] nałożonego decyzją tego organu z dnia 3 sierpnia 2007 r. Organ I instancji stwierdził, iż przeprowadzona kontrola w dniu 7 kwietnia 2009 r. wykazała, pomimo doręczenia zobowiązanym upomnienia, że zobowiązani nie wykonali nałożonych na nich obowiązków. Wobec tego, organ egzekucyjny będący w sprawie zarazem wierzycielem wystawił tytuł wykonawczy i zastosował pierwszy środek egzekucyjny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny podniósł, iż ustalając wysokość grzywny kierował się przede wszystkim efektywnością egzekucji, biorąc pod uwagę treść tytułu egzekucyjnego; ustawową górną granicę wymierzonej grzywny; a także zasadą niezbędności polegającą na zastosowaniu wobec zobowiązanych takiego środka egzekucyjnego, który zapewni efektywność egzekucji i aby był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanych. Organ egzekucyjny podniósł, że na podstawie materiału dowodowego, ustalił sytuację rodzinną i majątkową zobowiązanych, która ujawniła, iż R. D. pobiera emeryturę w kwocie 1382,58 zł brutto, zaś część budynku przeznaczona jest na działalność handlową, dlatego wymierzył zobowiązanym grzywnę w kwocie 5000 zł. Zdaniem organu, wymierzona grzywna w tej wysokości zapewnia efektywność egzekucji, jak też jest zgodna z zasadą niezbędności oraz uwzględnia sytuację majątkową zobowiązanych. Poza tym, organ egzekucyjny poinformował skarżących, że zgodnie z art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożona, a nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu, na wniosek zobowiązanych. E. D. i R. D. wnieśli do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu zażalenie na omówione postanowienie organu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie jego wykonania z mocy art. 17 ust. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzucili, że postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane z naruszeniem art. 6 ust. 2 w związku z art. 33 ust. 8 ustawy o egzekucji w administracji oraz art. 7, 8, 9, 11 K.p.a. w związku z art. 18 cyt. ustawy. W uzasadnieniu żalący podnieśli, że w sprawie od lat toczy się spór w przedmiocie przekroczenia zakresu pozwolenia na budowę przy budowie pawilonu handlowego przy ul. [...] przez ich sąsiadów. Następstwem samowoli budowlanej sąsiadów są uszkodzenia ich budynku, tymczasem to ich dotykają reperkusje związane z uszkodzeniem budynku. Odnotowali, że obowiązku nie wykonali z powodu niemożności zlecenia wykonania projektu kotwienia ścian uprawnionej osobie mimo podjętych starań. Zarzucili, że w ich sytuacji finansowej nałożona grzywna w maksymalnej wysokości jest zbyt surowa i przekracza ich możliwości finansowe. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem z dnia [...]., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a. w związku z art. 18, art. 23 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu uznał, że postanowienie organu egzekucyjnego o nałożeniu grzywny nie uchybia przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tak co do przeprowadzonej procedury, jak i co do wysokości orzeczonej grzywny. Ponadto podniósł, że przedmiotem postępowania zażaleniowego jest wyłącznie kontrola czynności egzekucyjnych Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim. Poza tym organ odwoławczy stwierdził, że nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego E. D. i R. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o jego wstrzymanie, podnosząc te same zarzuty co w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego. W szczególności skarżący zarzucili naruszenie art. 7 ust. 2 oraz art. 33 ust. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Naruszenie art. art. 7, 8, 9, 10 i 11 K.p.a. w związku z art. 18 ww. ustawy przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, niezastosowanie zasad współżycia społecznego przy ocenie możliwości finansowych skarżących w przedmiocie zapłaty grzywny w celu przymuszenia. Naruszenie art. 107 ust. 3 K.p.a. przez niepodanie w uzasadnieniu powodów nieuwzględnienia dowodów w postaci zeznań podatkowych. Dołączyli do skargi dwa pisma firm budowlanych z dnia 10 października 2007 r. oraz pismo z 15 października 2007 r., mające potwierdzić fakt dołożenia wszelkich starań w celu wykonania nałożonego obowiązku. Przyznali, że nie wykonali projektu kotwienia z powodu niemożności zlecenia tych prac osobom posiadającym stosowne uprawnienia. Poza tym dostrzegli, że wysokość wymierzonej grzywny zagraża warunkom egzystencji skarżących, a jej wymiar jest niewspółmierny do zarobków jak i stopnia zawinienia, stąd kłóci się z zasadami współżycia społecznego. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dołożenia przez skarżących należytej staranności w celu wykonania nałożonego obowiązku organ odwoławczy zauważył, że przedłożone dowody są z października 2007 r., natomiast postanowienie organu egzekucyjnego o nałożeniu grzywny wydane zostało w [...]. Decyzja nakładająca określone obowiązki została wydana 3 sierpnia 2007 r., zatem skarżący mieli dużo czasu na jej wykonanie. Na rozprawie w dniu 17 listopada 2009 r. pełnomocnik skarżących zakwestionowała tryb wydania decyzji nakazowej z dnia 3 sierpnia 2007 r. Wskazała, że wydany nakaz nie był możliwy do wykonania w zakreślonym terminie, albowiem projektanci do których zwracała się skarżąca odmawiali wykonania stosownej ekspertyzy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje przy tym rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w granicach sprawy w której skarga została wniesiona. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia pod wskazanym wyżej kątem wykazała, że postanowienie to nie jest obarczone jedną z wad skutkujących jego uchyleniem; odpowiada zatem wymogom prawa. Na wstępie trzeba odnotować, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. - zwaną dalej ustawą). Ustawa ta w art. 1 określa, m.in. sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, a także sposób prowadzenia przez organy egzekucyjne postępowania i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Natomiast po myśli art. 3 § 1 ustawy egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej omówionych wyżej obowiązków (wierzycielem) jest stosownie do przepisu art. 5 § 1 pkt 1 ustawy właściwy do orzekania organ I instancji za wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 4, który nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 1 i 2 ustawy). Organ ten w postępowaniu dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym może wystąpić także w roli organu egzekucyjnego, na mocy art. 20 § 1 pkt 4 ustawy. W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 §1). Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia (art.15 § 1 ustawy). Stosownie do treści art. 26 § 5 pkt 1 ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej w analizowanych przypadkach następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, zaś z art. 26 § 4 ustawy wynika, że jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie przez siebie wystawionego tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie jest natomiast uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt kontrolowanej sprawy trzeba dostrzec, że z tak zakreślonych obowiązków badania dopuszczalności egzekucji organ egzekucyjny wywiązał się należycie, gdyż niewykonanie przez zobowiązanych egzekwowanego obowiązku w czasie doręczenia im zarówno upomnienia, jak też tytułu wykonawczego było bezsporne. Z lektury akt wynika, że decyzją z 3 sierpnia 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim nakazał E. D. i R. D. wykonanie kotwienia spękanych ścian w budynku mieszkalno-handlowym i budynku gospodarczym zlokalizowanych w D. przy ul. [...] w terminie do 31 października 2007 r. Decyzja ta stała się ostateczna i podległa wykonaniu. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 30 kwietnia 2008 r. organ egzekucyjny pierwszej instancji stwierdził, że nałożony obowiązek nie został wykonany. W dniu 12 maja 2008 r. zobowiązanym zostało doręczone upomnienie wzywające do wykonania nałożonego obowiązku (dowód: potwierdzenie odbioru przesyłki – a. adm.). Zatem zarzut skarżących oparty na art. 33 ust. 7 ustawy jest chybiony. Ponowne kontrole przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim w dniu 4 września 2008 r. oraz 7 kwietnia 2009 r. wykazały niewykonanie nałożonego obowiązku. Następnie w dniu [...] organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy nr [...], zaś postanowieniem z [...] nałożył na skarżących grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł. W podstawie prawnej postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim prawidłowo wskazany został art. 122. Zasadnie także w postanowieniu organu egzekucyjnego powołany został art. 119 ustawy. Zgodnie z § 1 tego artykułu grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w wypadku, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić za zobowiązanego inna osoba. Zgodnie zaś z art. 119 § 2 ustawy grzywnę tę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Prawidłowo również organ egzekucyjny pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie o art. 121 § 2 i § 4 ustawy, według którego "Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł (§ 2), jeżeli zaś egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (§ 4). Przyjdzie zauważyć, o czym jest mowa na wstępie uzasadnienia, że stosownie do przepisu art. 7 § 2 ustawy organ egzekucyjny winien stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dążąc do wykonania przez skarżących egzekwowanego obowiązku organ egzekucyjny miał w kontrolowanej sprawie do wyboru dwa środki egzekucyjne. Poza grzywną nałożoną w celu przymuszenia, mógł jeszcze zastosować przewidziane w art. 127 ustawy wykonanie zastępcze, które stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Zdaniem tut. Sądu, ten drugi środek egzekucyjny jest bardziej uciążliwy pociąga bowiem za sobą bardziej dolegliwe dla zobowiązanych skutki natury finansowej. Zauważyć w tym miejscu należy, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 ustawy) i zasady niezbędności (art. 7 § 3). Zasady te obligują organ egzekucyjny do zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Nie można natomiast z treści art. 121 ustawy wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego (por. w wyroku NSA W-wa z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1140/04, opubl. LEX nr 186665). Stąd argumentacja skargi wskazująca na potrzebę dostosowania wysokości nałożonej grzywny do możliwości finansowych zobowiązanych jest niezasadna. W ocenie Sądu, organ egzekucyjny, uzasadniając zastosowaną wysokość nałożonej grzywny mógł przeto odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań. Wysokość grzywny nałożonej przez organ I instancji nie przekracza maksymalnej kwoty określonej w art. 121 § 2 ustawy, tj. 10 000 zł. Organ egzekucyjny, wziął pod uwagę przedłożone dowody co do osiąganych dochodów przez skarżących i uznał, że brak było przesłanek do nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości. Stanowisko to zasługuje na aprobatę. Należy ponownie podkreślić, że celem nałożenia grzywny nie jest karanie zobowiązanego, lecz skłonienie do wykonania nałożonego obowiązku. Organy egzekucyjne wzięły również pod uwagę, zarówno fakt, że grzywna dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego i może być orzeczona tylko raz, jak też okoliczność, iż grzywna w celu przymuszenia jest najmniej dolegliwym z katalogu środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie, zatem określenie wysokości grzywny na minimalnym poziomie mogłoby nie spełnić jej celu. Zgodzić się trzeba z organem egzekucyjnym drugiej instancji, że maksymalny wymiar grzywny, wobec sytuacji finansowej skarżących mógłby mieć charakter represyjny, sprzeczny z zasadami postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego, uzasadnienie zastosowanej wysokości nałożonej grzywny spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa. Zauważyć wreszcie przyjdzie, że w postępowaniu egzekucyjnym przepisy postępowania administracyjnego, jak słusznie zauważyli skarżący, o czym stanowi art. 18 ustawy, mają jedynie zastosowanie odpowiednie. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania określona w art. 10 K.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały określone szczególne zasady i tryb postępowania, stąd należy mieć na uwadze odrębność celów postępowania administracyjnego oraz egzekucyjnego. Skoro do omawianej ustawy wprowadzono zasady ogólne, to one winne być stosowane w pierwszej kolejności w postępowaniu egzekucyjnym. Posiłkowe zaś stosowanie przepisów K.p.a. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, kiedy nie stoi to w sprzeczności z ratio legis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Sądu, wbrew ogólnie sformułowanym zarzutom skargi, w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia art. art. 7, 8, 9 oraz 11 K.p.a. Chybiony jest także zarzut, że organ egzekucyjny miał obowiązek zastosowania zasad współżycia społecznego przy ocenie możliwości finansowych skarżących wymierzając grzywnę. W myśl art. 6 K.p.a. ( zasada praworządności) organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Artykuł 6 K.p.a. wyklucza zatem stosowanie zasad współżycia społecznego w postępowaniu administracyjnym, z tego względu, że zasady współżycia społecznego nie mogą stanowić podstawy prawnej aktu administracyjnego oraz skargi sądowej, nie mogą stanowić dyrektywy wykładni przepisów prawa materialnego stosowanych w trybie postępowania administracyjnego. Trzeba także odnotować, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie jest natomiast uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że w postępowaniu tym organ nie może badać prawidłowości decyzji nakładającej obowiązki objęte tytułem wykonawczym, czego domagali się skarżący. Dokonując dalszej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, biorąc pod uwagę treść art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd z urzędu zbadał także zgodność zaskarżonego postanowienia z innymi przepisami ustawy, w tym wystawiony tytuł wykonawczy przez organ egzekucyjny. Stosownie do przepisu art. 26 § 1 ustawy tytuł ten został sporządzony według ustalonego wzoru określonego w załączniku nr 24 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541) i odpowiada wymogom przewidzianym w art. 27 § 1 ustawy. Na koniec należy dostrzec, że słusznie organ egzekucyjny w postanowieniu poinformował skarżących o treści art. 125 ustawy, według którego w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte, podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Przyjdzie tylko dodać, iż stosownie do zapisu art. 126 ustawy, grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być zwrócone w całości lub w części na wniosek zobowiązanego, w uzasadnionych przypadkach, po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, należało w myśl przepisu art. 151 P.p.s.a., skargę oddalić.