II SA/Op 270/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik - spr. po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 24 października 2017 r., nr [...], orzekającej o cofnięciu H. K. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Wraz ze skargą na powyższą decyzję, działający w imieniu H. K. – radca prawny R. S., złożył wniosek o wstrzymanie wykonania opisanej decyzji, powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 lub § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżona decyzja pozbawia skarżącego prawa do wykonywania zawodu diagnosty i tym samym wykonywania badań technicznych, tj. pracy, która stanowi stałe źródło dochodu. W konsekwencji, uwzględniając nadto sytuację rodzinną i zdrowotną, brak wstrzymania zaskarżonej decyzji stanowi zagrożenie możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjonalnych rodziny skarżącego. Na poparcie przedstawionych argumentów wskazano, że skarżący wraz z małżonką tworzy wspólne gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest obecnie jedynie wynagrodzenie z tytułu świadczonej przez małżonkę pracy, tj. w wysokości 2.102,20 zł netto, bowiem decyzja pozbawiła skarżącego możliwości wykonywania zawodu (skarżący otrzymywał uprzednio wynagrodzenie w wysokości 2.362,84 zł netto). Ponadto, małżonkowie nie posiadają żadnego ruchomego, ani nieruchomego majątku, który można spieniężyć Zdaniem strony skarżącej, istotna dla oceny wniosku jest sytuacja materialna rodziny skarżącego, w tym okoliczność ponoszenia niezbędnych wydatków miesięcznych na utrzymanie mieszkania i członków rodziny, które to wydatki kształtują się na poziomie 900 zł (opłaty lokalowe), koszty leczenia małżonków (skarżący jest osobą schorowaną i wymaga specjalistycznego leczenia) – 700 zł oraz wsparcie na koszty leczenia rodziców skarżącego – 250 zł. Reasumując, skarżący na utrzymanie mieszkania oraz na niezbędne wydatki związane ze stanem zdrowia ponosi 2.130 zł, co biorąc pod uwagę obecnie uzyskiwaną wysokość dochodu rodziny, stanowi zagrożenie jej egzystencji. Na poparcie przedstawionych argumentów załączono do akt sprawy skany zaświadczeń od pracodawców skarżącego i jego małżonki o wysokości uzyskiwanego dochodu oraz pismo pracodawcy skarżącego o konieczności rozwiązania z nim umowy o pracę, wobec wydanej decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych. W aktach znajdują się także skany rachunków i faktur z tytułu opłat lokalowych, składek ubezpieczeniowych na życie, zaświadczeń lekarskich, kart informacyjnych leczenia, oświadczenia ojca skarżącego o otrzymywanym przez niego wsparciu finansowym od syna, w wysokości 250 zł miesięcznie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podało, że nie odniosło się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) - zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może natomiast na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie organ nie odniósł się do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o czym poinformował w odpowiedzi na skargę. Wniosek ten podlegał zatem rozpoznaniu, na zasadzie art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie przywołane powyżej przepisy dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Tym samym powinien on dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się również, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą przez stronę jedynego źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1148/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest natomiast wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżący szczegółowo i w sposób wyczerpujący przedstawił okoliczności wskazujące na potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, popierając swoją argumentację szeregiem dokumentów. W szczególności zapoznał Sąd z konkretnymi danymi odnoszącymi się do jego sytuacji życiowej i zawodowej, które uprawdopodobniają twierdzenie, że zaistniały przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Do akt sprawy dołączono bowiem obszerny materiał dowodowy w postaci faktur, rachunków, zaświadczeń od pracodawcy i lekarskich, który obrazuje sytuację bytową skarżącego. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że cofnięcie uprawnień, na podstawie których skarżący wykonuje zawód diagnosty i przeprowadza badania techniczne pojazdów, spowoduje wystąpienie przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Profesja diagnosty determinuje generowanie zasadniczych i stałych dochodów zapewniających utrzymanie skarżącego i jego rodziny. Utrata uprawnień przez skarżącego doprowadzi zatem do przerwania zatrudnienia jako diagnosty, co może pozbawić go całkowicie dochodu, zwłaszcza w kontekście trudności w znalezieniu innego zatrudnienia z uwagi na stan zdrowia skarżącego i jego wiek (por. postanowienie NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GSK 2487/14). W ocenie Sądu, podniesione okoliczności sprawy stanowią wystarczającą przesłankę do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków Podkreślenia przy tym wymaga, że wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w sentencji, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.