II SA/Op 272/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na rozprawie w sprawie ze skargi H. T. na czynność Starosty Oleskiego z dnia 19 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu H. T kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu 11 kwietnia 2016 r. H. T. wystąpił do Starosty Oleskiego z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu, w kwocie 425 zł. Obowiązek uiszczenia opłaty związany był z rejestracją samochodu osobowego marki Volkswagen Passat o numerze rej. [...] , co miało miejsce w dniu 27 maja 2005 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek - Starosta Oleski w piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r. wyjaśnił, że w dniu zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu obowiązywał § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. nr 137, poz. 1310), który przewidywał pobór opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł, w związku z czym pobrał opłatę w tej wysokości. Nadto poinformował skarżącego, że odmawia zapłaty żądanej kwoty oraz pozostawia wniosek bez rozpoznania. Dodatkowo stwierdził, że wydanie karty pojazdu jest czynnością materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, której nie można przypisać skutków prawnych, jakie ustawodawca przewidział dla decyzji czy postanowień, brak jest bowiem jakiejkolwiek wzmianki o takiej formie orzekania w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908) oraz w przywołanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 20 października 2003 r. Jednocześnie Starosta Oleski poinformował stronę, że w przypadku niezadowolenia ze sposobu załatwienia sprawy przysługuje prawo złożenia skargi na czynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem organu, podając, że zgodnie z art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W dniu 17 maja 2016 r. za pośrednictwem Starosty Oleskiego, H. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na "decyzję odmowną Wydziału Komunikacji w [...] z dnia 19 kwietnia 2016 r., [...], o zwrot nieprawnie pobranej opłaty recyklingowej w kwocie 425 zł przy pierwszej rejestracji pojazdu marki Volkswagen Passat, nr rej. [...]. Podniósł, że podstawa prawna nakazująca zwrot żądanej kwoty to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. K 6/04, stwierdzający niezgodność przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, z dnia 31 maja 2016r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, że przed złożeniem do sądu administracyjnego skargi wyczerpał przysługujące środki zaskarżenia, tj. wezwał na piśmie organ administracji do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 czerwca 2016r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 7 czerwca 2016 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z tej samej daty, odnoszące się do usunięcia braków formalnych. W załączeniu skarżący ponownie przedstawił wniosek z dnia 11 kwietnia 2016 r. skierowany do Starosty Oleskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) - dalej P.p.s.a., wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a.). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310, z późn. zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 21). Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest zatem czynnością materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a skargę do sądu administracyjnego można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym strona dowiedziała się o podjęciu czynności. W niniejszej sprawie, pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. skarżący zwrócił się do Starosty Oleskiego z żądaniem zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. W związku ze skierowanym żądaniem, Starosta Oleski pismem z dnia 19 kwietnia 2016r., odmówił zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu, jednocześnie prawidłowo pouczając stronę o przysługującym w przedmiotowej sprawie środku zaskarżenia, terminie oraz trybie jego wnoszenia (skarga do Sądu). Stosownie do treści cyt. powyżej art. 52 § 3 P.p.s.a. i otrzymanego pouczenia skarżący winien w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział o odmowie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu wezwać Starostę Oleskiego na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, czego skarżący, jak wynika z przedstawionych dokumentów, nie uczynił. Natomiast skargę do sądu administracyjnego mógłby złożyć, stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ administracji nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niedopełnienie przez skarżącego obowiązku wyczerpania powyższego trybu przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego powoduje, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 i w zw. z art. 52 § 1 i 3 P.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonej opłaty sądowej postanowiono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.