II SA/Op 279/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na Prokuratora Okręgowego w Opolu w przedmiocie czynności z zakresu postępowania karnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 maja 2011 r. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na Prokuratora Okręgowego w Opolu, podnosząc zarzut sprzeczności z prawem rozstrzygnięć wydawanych przez Prokuratora, dotyczących jego osoby. Wskazał w tym zakresie na naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz nadużycie prawa i sprawowanej funkcji. W szczególności zakwestionował zgodność z prawem postępowania odnośnie rozpoznania jego zawiadomienia z dnia 4 października 2010 r., o popełnieniu na jego osobie przestępstwa przez Pogotowie Ratunkowe w S. oraz w sprawie [...]. Zarzucając Prokuratorowi nieprawidłowość działań skarżący wskazał na naruszenie przepisów ustaw – Kodeks Karny i Kodeks postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy w Opolu, wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że jej przedmiot związany jest z postępowaniem karnym i wykracza poza granice właściwości sądów administracyjnych. Wyjaśnił, że na podstawie zawiadomień skarżącego o popełnieniu przestępstw, zainicjowano liczne postępowania przygotowawcze, a jego pisma stanowiące skargi na funkcjonariuszy Zakładu Karnego zostały przekazane do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w O. celem ich rozpoznania. Jednocześnie też decyzje wydawane w toku postępowań podlegały przewidzianemu w procedurze karnej trybowi odwoławczemu przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem ocenił, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga wniesiona w niniejszej sprawie może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej czynności prokuratora takiej kontroli sądowej nie podlegają. Stosownie do tego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, iż w braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikającą z innych niż administracyjny stosunków prawnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z treści skargi wniesionej przez R. B. wynika, że skarżący kwestionuje legalność działań Prokuratora Okręgowego w Opolu, w sprawach zgłaszanych przez niego przestępstw, w szczególności legalność postępowania prokuratora odnośnie rozpoznania jego zawiadomienia z dnia 4 października 2010 r. o popełnieniu przestępstwa na jego osobie przez Pogotowie Ratunkowe w S. Nie podnosi natomiast zarzutów względem aktów, czy czynności określonych w art. 3 P.p.s.a. W tych okolicznościach uznać należy, że rozpoznanie skargi wniesionej w niniejszej sprawie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Dostrzec przyjdzie, że podważane przez skarżącego działania Prokuratora Okręgowego w Opolu nie stanowią działań z zakresu administracji publicznej podlegających kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 P.p.s.a. Odnoszą się one do prowadzenia postępowania przygotowawczego w ramach postępowania karnego, normowanego przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.). Do orzekania w postępowaniu karnym, w tym do rozpoznawania zażaleń na postanowienia prokuratora, zgodnie ze wskazana ustawą, powołane są natomiast sądy powszechne, natomiast do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze w niektórych przypadkach właściwy jest prokurator nadrzędny (art. 465 K.p.k.). Zgodnie zaś z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 2008 r. Nr 7, poz. 39 ze zm.), w ramach nadzoru służbowego prokurator podlega prokuratorowi przełożonemu. Jednocześnie też, w myśl przepisów art. 1 – 4 P.p.s.a., kontrola legalności działań podjętych w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego, nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Taka właściwość sądów administracyjnych nie została również unormowana w Kodeksie postępowania karnego, czy też innych ustawach. Uwzględniając powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona przez R. B. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.