II SA/Op 283/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Opolu na uchwałę Rady Gminy Komprachcice z dnia 25 marca 2002 r., nr XXVIII/238/2002 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę postanawia odrzucić skargę. Prokurator Okręgowy w Opolu skargą z dnia 16 lipca 2009 r. zaskarżył uchwałę Rady Gminy Komprachcice z dnia 28 maja 2009 r. nr XIV/103/08 w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, domagając się stwierdzenia jej nieważności i zarzucając, że została uchwalona z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 15 ust 3 i art. 20 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.). Niezależnie od tego skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem uchwał poprzedzających zaskarżoną uchwałę, a to: - uchwały Rady Gminy Komprachcice nr XV/144/96 z 30 grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia stawek za sprzedaż wody, - uchwały Rady Gminy Komprachcice nr XXVIII/238/2002 z 25 marca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, - uchwały Rady Gminy Komprachcice nr XII/97/04 z 26.marca 2004 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, - uchwały Rady Gminy Komprachcice nr XXI/160/05 z 31 marca 2005 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 20 sierpnia 2009 r. skarga w części dotyczącej powołanej wyżej uchwały Rady Gminy Komprachcice nr XXVIII/238/2002 z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, została zadekretowana w repertorium SA pod sygnaturą II SA/Op 283/09. W odpowiedzi na skargę Gmina Komprachcice wniosła o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", ewentualnie o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego lub oddalenie skargi, a w każdym z tych przypadków o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych i zwrotu wydatków według spisu przedłożonego na rozprawie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że Prokurator Okręgowy w Opolu wnosząc skargę nie zachował terminu określonego w art. 53 § 3 P.p.s.a. , co uzasadnia odrzucenie skargi, a gdyby Sąd nie podzielił tego zarzutu to postępowanie winno być umorzone, gdyż skarga dotyczy uchwały nie pozostającej w obrocie prawnym i postępowanie co do tego aktu jest bezprzedmiotowe. Na wypadek, gdyby poprzednie argumenty sąd nie podzielił organ wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że skarżona uchwała dotyczy zatwierdzenia, a nie uchwalenia przez Radę Gminy Komprachcice taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i nie jest aktem prawa miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., prokurator może wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzenie w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.), który stanowi, że taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie, przedstawia wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosek o ich zatwierdzenie (ust. 2). Do wniosku o zatwierdzenie taryf przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan (ust. 3). Wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia (ust. 4). Na tle przytoczonych wyżej regulacji należy stwierdzić, że uchwała w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest podejmowana na wniosek konkretnie określonego podmiotu, jakim w niniejszej sprawie jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Komprachcicach. To zaś wyklucza generalny charakter norm w niej zawartych. Ponadto zaskarżona uchwała nie zawiera wypowiedzi kształtujących sytuację prawną adresatów, gdyż nie określa żadnych norm postępowania. Tym samym nie ma charakteru normatywnego; jest aktem wydawanym jedynie w relacji: właściwy organ gminy – przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, w związku z czym nie jest ona adresowana do mieszkańców gminy, rozstrzygając bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach. Służy natomiast wyłącznie celom opiniodawczym w przedmiocie taryf, przedstawionych do zatwierdzenia przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Należy także zwrócić uwagę, że przepis art. 20 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na 1 rok. Rada gminy nie ma zatem kompetencji do ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, a jedynie je zatwierdza. Może jednak odmówić zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia, że taryfy zostały ustalone w sposób niezgodny z przepisami. Reasumując należy przyjąć, że zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego. Stwierdzenie, że zaskarżona uchwała nie ma przymiotu aktu prawa miejscowego ma doniosłe znaczenie dla ustalenia terminu do wniesienia w niniejszej sprawie skargi przez Prokuratora, która to czynność, w świetle art. 53 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., obwarowana jest sześciomiesięcznym terminem liczonym od dnia podjęcia skarżonej uchwały. W odniesieniu do aktów niebędących aktami prawa miejscowego nie ma bowiem zastosowania regulacja zamieszczona w zdaniu drugim powyższego przepisu, polegająca na wyłączeniu tego terminu. Prokurator zaskarżył uchwałę podjętą 25 marca 2002 r. w dniu 20 lipca 2009 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a. Wobec powyższego zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi, określona w art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., stąd postanowiono, jak w sentencji. Zgodnie z art. 200 i 201 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu tylko w sytuacjach tam przewidzianych. Brak natomiast podstaw prawnych do przyznania kosztów sądowych organowi od skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji.