II SA/Op 283/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na rzecz skarżącego kwotę 400 (czterysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżący M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarga ta została nadana listem poleconym w dniu 11 czerwca 2015 r. (k. 6 akt sądowych). W aktach sprawy brakowało zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję z dnia 8 maja 2015 r., z którego wynikałoby, w jakiej dacie została ona odebrana przez skarżącego. W związku z tym, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 10 lipca 2015 r., organ został wezwany do przesłania tego dokumentu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ pismem z dnia 22 lipca 2015 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 5 sierpnia 2015 r., wyjaśnił, że w celu ustalenia daty doręczenia zaskarżonej decyzji stronie, wszczął przed Pocztą Polską postępowanie reklamacyjne. W dniu 26 sierpnia 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo z dnia 11 sierpnia 2008 r., stanowiące odpowiedź Poczty Polskiej na reklamację przesyłki, wraz z duplikatem potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji przez skarżącego, z którego wynika, że decyzję organu odwoławczego odebrał w dniu 11 maja 2015 r., w imieniu skarżącego, dorosły domownik – J. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy spełnione zostały niezbędne warunki dopuszczalności skargi. Jednym z nich jest wniesienie skargi z zachowaniem wymaganego terminu. Dokonując oceny dopuszczalności skargi M. Z. pod wyżej wskazanym kątem, należało mieć na uwadze, że zgodnie z przepisem art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Doręczenia zastępczego zaskarżonej decyzji dokonano w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), do rąk dorosłego domownika, tj. J. Z. Zgodnie z przywołaną regulacją, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo doręcza się m.in. dorosłemu domownikowi. Fakt doręczenia przesyłki dorosłemu domownikowi potwierdza podpis odbierającego i adnotacja listonosza. Skoro doręczenie było skuteczne, określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 12 maja 2015 r. i upływał z końcem dnia 10 czerwca 2015 r. (środa). Skarżący wniósł skargę, składając w dniu 11 czerwca 2015 r. przesyłkę poleconą w placówce pocztowej, a zatem 1 dzień po upływie przepisanego 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, skargę należało odrzucić, w związku z czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 400 (czterysta) złotych uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., na podstawie którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił, jak w sentencji.