II SA/Op 284/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi R. B. na akt Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia uprawnienia do oddania w najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy - odmowy umieszczenia na liście osób oczekujących na wynajęcie lokalu oddala skargę. Pismem z dnia 11 czerwca 2015 r., R. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na akt - pismo Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia uprawnienia do oddania w najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy - odmowy umieszczenia na liście osób oczekujących na wynajęcie lokalu. Zaskarżony akt podjęty został w następującym stanie faktycznym: W dniu 2 marca 2015 r. R. B. złożył wniosek do organu o wynajęcie lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle. Wniosek został sporządzony w dniu 27 lutego 2015 r. na formularzu, wg. załącznika nr 1 do zarządzenia Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 4 kwietnia 2012 r., w brzmieniu nadanym zarządzeniem Nr [...] z dnia 31 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 29 marca 2015 r., Zastępca Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla poinformował R. B., że jego wniosek rozpatrzono negatywnie. W uzasadnieniu tego stanowiska, w pierwszej kolejności organ przywołał brzmienie § 5 ust. 1 uchwały Nr XIII/156/11 Rady Miasta z dnia 28 września 2011 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2014 r., poz. 2259), wskazując, iż "lokal może być wynajęty na czas nieoznaczony wnioskodawcy zamieszkującemu w warunkach kwalifikujących do ich poprawy i prowadzącemu gospodarstwo domowe, którego średni miesięczny dochód w przeliczeniu na członka gospodarstwa w okresie 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o najem lokalu na czas nieoznaczony oraz miesiąc zaproponowania wnioskodawcy takiego lokalu nie przekracza: w przypadku gospodarstwa jednoosobowego - 225% najniższej emerytury (tj. 1.981,01 zł.) oraz w przypadku gospodarstwa wieloosobowego - 175% najniższej emerytury (tj. 1.540,79 zł.)." Jednocześnie organ wyjaśnił, co należy rozumieć przez "warunki kwalifikujące do ich poprawy". Podał również, że pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony, zgodnie z § 10 uchwały, przysługuje w następującej kolejności: osobom, o których mowa w § 5 ust. 2; wnioskodawcom osiągającym dochód nieprzekraczający w przypadku gospodarstwa jednoosobowego - 100% najniższej emerytury a w przypadku gospodarstwa wieloosobowego - 75% najniższej emerytury; wnioskodawcom będącym osobami niepełnosprawnymi w stopniu znacznym, potwierdzonym orzeczeniem wydanym na podstawie odrębnych przepisów lub osobom oczekującym na zamianę obecnie zajmowanego lokalu, w przypadkach wskazanych w § 12 ust. 1 pkt 2 uchwały. Organ zwrócił uwagę na okoliczność, iż we wniosku złożonym przez R. B. podano, że w lokalu mieszkalnym przy ul. [...], w którym obecnie zamieszkuje 6 osób (naliczenia opłat dokonywane są na trzy osoby), powierzchnia pokoi w tym lokalu wynosi 32,42 m². Zdaniem organu, dane te świadczą o tym, że w przedmiotowym mieszkaniu występują warunki kwalifikujące do ich poprawy, w myśl § 1 pkt 8 uchwały. Jednakże dochód, jaki wnioskodawca wraz z żoną osiągnął w okresie od września 2014 r. do lutego 2015 r., czyli w okresie 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku, wyniósł 1.571,80 zł. i tym samym jest wyższy niż dochód przypadający na członka rodziny, określony w § 5 ust. 1 uchwały. Uwzględniając powyższe regulacje organ podkreślił, że wymienione w przepisie § 5 ust. 1 uchwały dwa warunki, tj. zamieszkiwanie w warunkach kwalifikujących do ich poprawy (1) i dochód nie przekraczający 175% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym (2) muszą zostać spełnione jednocześnie. Skoro w niniejszej sprawie nie wystąpił ww. drugi warunek, zatem brak jest podstaw prawnych do oddania wnioskodawcy w najem lokalu mieszkalnego z zasobu gminy. R. B., zgodnie z pouczeniem zawartym w powyższym piśmie, wnioskiem z dnia 26 marca 2015 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu wskazał, że z wniosku z dnia 27 lutego 2015 r. jednoznacznie wynika, iż zamieszkuje wraz z żoną H. B. w mieszkaniu przy ul. [...]. W mieszkaniu tym, oprócz małżeństwa B., zamieszkują jeszcze cztery inne osoby wskazane we wniosku, tj. matka, pasierb, synowa i wnuk. Mieszkanie składa się z dwóch pokoi i kuchni, a powierzchnia użytkowa to 49 m², natomiast powierzchnia pokoi - 32,43 m². Zdaniem wnioskodawcy, organ prawidłowo wywiódł, że w przedmiotowym mieszkaniu występują warunki kwalifikujące do ich poprawy, ale jednak organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że jest on osobą niepełnosprawną. Zanegował również stwierdzenie organu, że wnioskodawca nie spełnia kryterium "finansowego", o którym mowa w § 5 uchwały. Wyliczony dochód, jaki osiągnął wraz z małżonką w przeliczeniu na osobę w gospodarstwie domowym jest za wysoki zaledwie o ok. 30 zł., co uniemożliwia pozytywne załatwienie sprawy. Przyznał, że w zaświadczeniu o dochodzie żony zawarta jest informacja o nagrodzie rocznej, otrzymanej w listopadzie 2014 r. i trzynastej pensji, jednak świadczenia te - w ocenie wnioskodawcy - powinny zostać rozliczone w okresie rocznym, czyli podzielone na 12 miesięcy i dodane proporcjonalnie do każdej miesięcznej pensji, a nie zsumowane, jako świadczenia otrzymane za okres 6 miesięcy w pełnej wysokości. Przy takim sposobie wyliczenia dochodu, jaki wskazał wnioskodawca, ziściłaby się przesłanka kryterium, gdyż dochód wówczas oscylowałby w kwocie ok. 1.440,00 zł. Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla, odpowiadając na powyższy wniosek, pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, akcentując, iż oddawanie w najem lokali mieszkalnych z zasobu gminy musi odbywać się zgodnie z przepisami uchwały. Organ argumentował, że skoro żona wnioskodawcy dodatkowe wynagrodzenie roczne uzyskała faktycznie w miesiącu, który wchodzi w 6-miesięczny okres przed złożeniem wniosku, to należy wliczać go do dochodu. Wyjaśnił także, że orzeczenie o niepełnosprawności zostało wzięte pod uwagę, czyli ta okoliczność nie została pominięta przy ocenie wniosku. Dodatkowo organ zawarł informację, że jeżeli sytuacja materialna ulegnie zmianie to nadal, jako zainteresowani wynajęciem lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle, mogą złożyć nowy wniosek wraz z kompletem dokumentów, który poddany zostanie ocenie. Na zasadzie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, R. B. wezwał Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla do usunięcia naruszenia prawa poprzez uwzględnienie jego wniosku i rozliczenie w okresie rocznym dodatkowego świadczenia żony, tj. nagrody rocznej otrzymanej w listopadzie 2014 r. i trzynastej pensji. W odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 21 maja 2015 r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. R. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na pismo z dnia 14 kwietnia 2014 r., zawierające ostateczne stanowisko organu w przedmiocie odmowy ustalenia uprawnienia do oddania w najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy - odmowy umieszczenia na liście osób oczekujących na wynajęcie lokalu. Zarzucił organowi niewłaściwe interpretowanie zapisów uchwały oraz nieprawidłowe określenie wysokości dochodu, tym samym nieprzyznanie skarżącemu prawa do lokalu z zasobu Gminy. Żądał uchylenia wydanej odmowy przez Prezydenta i nakazanie organowi ponowne zbadanie sprawy. W uzasadnieniu powielił argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując na nieprawidłowy sposób sumowania dochodu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując prezentowane stanowisko w niniejszej sprawie, tj. spełnienia przez skarżącego tylko jednego kryterium - zamieszkiwanie w warunkach kwalifikujących do ich poprawy, natomiast nie spełnia wymaganego równocześnie drugiego warunku - dochodu. Po wniesieniu skargi, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, uwzględniając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 284/15 postanowił: zwolnić skarżącego od uiszczenia wpisu od skargi (pkt 1), natomiast w pozostałym zakresie wniosek oddalił (pkt 2). Na rozprawie sądowej w dniu 20 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego - adw. Ł. A. podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte, akcentując, iż uzyskanie nagrody rocznej spowodowało ukaranie skarżącego. Podniósł, że kryterium dochodowe zostało minimalnie przekroczone, a nagroda roczna nie powinna zostać uwzględniona. Pełnomocnik wniósł również o zasądzenie kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. W myśl art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm., dalej zwanej P.p.s.a.) kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Na wstępie podnieść trzeba, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia, stąd w pierwszej kolejności przyjdzie ocenić, czy na pismo - stanowisko organu wykonawczego gminy - w przedmiocie odmowy (niezakwalifikowania) umieszczenia na liście osób oczekujących na wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, przyjąć należy, że pismo Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 14 kwietnia 2015 r., zawierające ostateczne stanowisko tego organu w przedmiocie odmowy ustalenia uprawnienia do oddania w najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy - odmowy umieszczenia na liście osób oczekujących na wynajęcie lokalu, jest aktem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., na który służy skarga do sądu. Pogląd powyższy wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, LEX nr 400065; postanowienie NSA z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1645/10, LEX nr 741574; wyrok NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt I OSK 866/11, LEX nr 1149449; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1735/12, LEX nr 1360821; wyrok WSA w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 85/14 - dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przy czym warunkiem skuteczności wniesienia skargi na akt opisany w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., jest uprzednie, pisemne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, w trybie określonym w art. 52 § 4 P.p.s.a. Bezsprzecznie, skarżący po otrzymaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r., pisma (aktu Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 14 kwietnia 2015 r., zawierającego ostateczne stanowisko tego organu) wezwał organ w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa, nie godząc się z odmową umieszczenia na liście osób uprawnionych do wynajęcia lokalu, czemu dał wyraz w piśmie z dnia 6 maja 2015 r. Prezydent, udzielając skarżącemu odpowiedzi, pismem z dnia 21 maja 2015 r., podtrzymał swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie. Skarga natomiast została wniesiona pismem z dnia 11 czerwca 2015 r., a zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, dokonane w trybie art. 52 § 4 P.p.s.a., uprawniało skarżącego do skutecznego wniesienia skargi na kwestionowany akt do sądu administracyjnego. Oceniając legalność zaskarżonego aktu, tj. odmowy umieszczenia na liście osób uprawnionych (oczekujących) na wynajęcie lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, podnieść należy, że postanowienia uchwały Rady Miasta Kędzierzyna-Koźla z dnia 28 września 2011 r., Nr XII/156/11 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle (zwanej dalej także uchwałą), określają warunki, których spełnienie uprawnia wnioskodawców do oddania w najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Przepis § 5 ust. 1 uchwały stanowi, że lokal może być wynajęty na czas nieoznaczony wnioskodawcy zamieszkującemu w warunkach kwalifikujących do ich poprawy i prowadzącemu gospodarstwo domowe, którego średni miesięczny dochód w przeliczeniu na członka gospodarstwa w okresie 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o najem lokalu na czas nieoznaczony oraz miesiąc zaproponowania wnioskodawcy takiego lokalu nie przekracza: w przypadku gospodarstwa jednoosobowego - 225% najniższej emerytury oraz w przypadku gospodarstwa wieloosobowego - 175% najniższej emerytury. Zgodnie z tym przepisem, zakwalifikowanie członka wspólnoty samorządowej (wnioskodawcę) do umieszczenia na liście osób uprawnionych do wynajęcia lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, uzależnione zostało od spełnienia jednocześnie dwóch warunków, tj. zamieszkiwanie w warunkach kwalifikujących do ich poprawy oraz dochód nieprzekraczający 175% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym (1.540,79 zł). W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest to, że skarżący spełnia przesłankę w postaci "zamieszkiwania w warunkach kwalifikujących do ich poprawy". W ocenie organu, we wskazanym (we wniosku) mieszkaniu występują warunki kwalifikujące do ich poprawy. Oceny tej nie neguje także skarżący, nie kwestionuje on bowiem ustalonego przez organ faktu "zamieszkiwania w warunkach kwalifikujących do ich poprawy", wg. definicji z § 1 pkt 8 uchwały. Dlatego szersze rozważania w zakresie spełnienia ww. warunku, zdaniem Sądu, okazały się zbędne w tej sprawie. Kwestią sporną o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie przez organ braku dochowania drugiego warunku, jakim jest dochód, o którym mowa w § 5 ust. 1 uchwały. Dla spełnienia tego warunku ("dochód w przeliczeniu na członka gospodarstwa w okresie 6 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o najem lokalu na czas nieoznaczony oraz miesiąc zaproponowania wnioskodawcy takiego lokalu nie przekracza: w przypadku gospodarstwa wieloosobowego - 175% najniższej emerytury, tj. 1.540,79 zł"), dochód nie może przekroczyć dochodu określonego w § 5 ust. 1 uchwały. Oznacza to, że tylko w przypadku, gdy ustalony dochód jest równy bądź niższy od wskazanego uchwałą, warunek co do dochodu zostanie spełniony. Zwrócić należy także uwagę na zdefiniowanie dochodu w § 1 pkt 9 uchwały, stanowiącego, iż "pod pojęciem dochód należy rozumieć dochód w rozumieniu art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych". Zatem Rada w tym postanowieniu zawarła wyraźne odesłanie do przywołanych przepisów. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny. Ustawodawca w przepisie art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jednoznacznie określił świadczenia niepodlegające wliczeniu do dochodu oraz świadczenia podlegające odliczeniu, a zatem wykładnia rozszerzająca zakres wyłączeń od dochodu jest wykluczona. Przepis ten wskazuje, jak na gruncie ustawy o dodatkach mieszkaniowych należy pojmować słowo "dochód". Art. 3 ust. 3 zdanie drugie tej ustawy w sposób kompletny i zupełny reguluje kwestię, których świadczeń nie wlicza się do dochodu poprzez ich wyraźne wyliczenie. Zatem przepis ten nie daje podstaw do odliczenia od dochodu otrzymanej jednorazowo, w danym miesiącu, nagrody rocznej i trzynastej pensji. Z treści tego przepisu, ani z żadnej innej regulacji nie wynika, aby dodatkowe wynagrodzenie (nagroda roczna i trzynasta pensja) otrzymane w miesiącu objętym okresem poprzedzającym złożenie wniosku podlegało rozliczeniu rocznemu, tj. podzieleniu na 12 miesięcy i dodaniu proporcjonalnie do każdego wynagrodzenia miesięcznego. Zaliczeniu do dochodu w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, podlegają "wszystkie przychody" uzyskiwane zarówno regularnie każdego miesiąca, jak i te zasilające budżet domowy o charakterze niestałym, a niepodlegające wyłączeniu z mocy tegoż przepisu. Dlatego też, organy rozpoznając wniosek skarżącego zasadnie uznały, że przepis art. 3 ust. 3 ustawy nie może podlegać wykładni rozszerzającej, polegającej na zastosowaniu sugerowanego przez skarżącego sposobu podzielenia na okres 12 miesięcy otrzymanego jednorazowo dodatkowego wynagrodzenia. Z tych względów słusznie przy obliczaniu dochodu organ uwzględnił nagrodę roczną otrzymaną w listopadzie 2014 r. i trzynastą pensję (por. wyrok WSA z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Go 346/07, LEX nr 955297; wyrok z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Bd 309/09, LEX nr 572102; wyrok z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 1020/09, LEX nr 586286; wyrok z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1714/10, LEX nr 1070779; wyrok z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Po 331/11, LEX nr 993592; wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 226/12, LEX nr 1258814). Tym samym bezpodstawny okazał się zasadniczy zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia dochodu skarżącego w spornym okresie, od którego uzależnione jest uprawnienie do oddania w najem lokalu z mieszkaniowego zasobu Gminy Kędzierzyn-Koźle. Gmina nie jest zobligowana zaspokoić każdą subiektywną potrzebę mieszkaniową, lecz potrzebę zobiektywizowaną warunkami zamieszkiwania uznanymi za kwalifikujące do ich poprawy oraz dochodem równym lub mniejszym od ustalonego przez radę. Słusznie organ zwrócił uwagę na fakt, że uprawnienie do oddania w najem lokalu z mieszkaniowych zasobu gminy powstaje dopiero po spełnieniu łącznie dwóch warunków o charakterze obiektywnym, ustalonych w § 5 ust. 1 uchwały. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił brak jednej z dwóch przesłanek warunkujących, w świetle przedstawionych przepisów uchwały Rady Miejskiej, możliwość przyznania skarżącemu lokalu z zasobu mieszkaniowego. Zasadnie też organ poinformował skarżącego, że zaskarżona odmowa nie przesądza o pozbawieniu uprawnienia na przyszłość, bowiem w przypadku, gdy skarżący znajdzie się w innej sytuacji materialnej, może wystąpić z nowym wnioskiem. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę ustalony przez organ stan faktyczny i prawny istniejący w dacie podejmowania zaskarżonego aktu, stwierdzić należy, że kontrolowany akt Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla zapadł po należytym wyjaśnieniu sprawy i jest zgodny z prawem. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.