II SA/Op 289/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na opinie lekarskie w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Skarżący J. J. w dniu 9 maja 2007 r. (data nadania przesyłki placówce pocztowej) wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której podniósł, że nie zgadza się opiniami "W Higienie Pracy [...]",z "Instytutu w S.", jak również w K.", z których wynika, że słuch stracił z powodu nadciśnienia tętniczego i poza pracą w hucie, czyli w domu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przesłał w dniu 18 maja 2006r. odpis skargi J. J. do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu, celem udzielenia na nią odpowiedzi i nadesłania akt administracyjnych. W dniu 17 maja 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) J. J. wniósł do tut. Sądu pismo z dnia 16 maja 2007 r., w którym ponownie zauważył, że "oświadczenia i opinie" z Instytutu Medycyny Pracy w S., K., jak również Medycyny Pracy w K., zawierają nieprawdziwe stwierdzenia. Skarżący załączył do tego pisma dwie kserokopie opinii w przedmiocie choroby zawodowej narządu słuchu, jedną z dnia 12 kwietnia 2007 r. z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., drugą z dnia 18 kwietnia 2006 r. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O. z siedzibą w K. Ponadto wskazał, że nie ma jeszcze decyzji Sanepidu w jego sprawie. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Opolu wniósł o jej oddalenie oraz wyjaśnił, że J. J. po zakończeniu postępowania odwoławczego, przed wydaniem decyzji ostatecznej organu II instancji, zapoznał się - zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego - z całością dokumentacji sprawy, po czym wniósł skargę do WSA w Opolu na opinie jednostek orzeczniczych mówiące, że rozpoznana u niego choroba narządu słuchu nie jest związana z wykonywaną w przeszłości pracą w narażeniu na hałas, a spowodowana jest przyczyną tkwiącą w jego organizmie. W dniu 30 maja 2007 r. J. J. skierował do tut. Sądu kolejne pismo, podnosząc w nim, że Inspekcja Sanitarna w ogóle nie wykazała istnienia opinii Instytutu w Ł., która miała być wydana w jego sprawie w terminie do dnia 20 stycznia 2006 r. Dlatego podejrzewa, że została ukryta przez organ, gdyż jest dla niego korzystna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić, jako że jest ona niedopuszczalna. Zakres działania sądów administracyjnych wyznacza pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej i został on określony w art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a. Zgodnie z pierwszą ze wskazanych regulacji, a dokładnie z jej § 2 i 3, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z kolei, stosownie do art. 4 P.p.s.a., do zakresu działania sądu administracyjnego należy też rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zaskarżone opinie lekarskie nie mieszczą się w żadnej z wyżej wymienionych kategorii spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Stanowią one jedynie materiał dowodowy, służący wydaniu decyzji administracyjnej, od której dopiero przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że kwestionowane przez J. J. opinie lekarskie, nie są decyzjami administracyjnymi w znaczeniu procesowym, gdyż stosownie do wymogów określonych w art. 104 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., nie rozstrzygają sprawy co do jej istoty (w całości lub w części), ani też nie kończą w inny sposób sprawy w danej instancji. Przedmiotowe opinie nie są również decyzjami administracyjnymi w znaczeniu materialnym, tzn. nie posiadają cech aktu administracyjnego, w tym - przede wszystkim - nie są przejawem woli organu administracyjnego, który działając na podstawie przepisów obowiązującego prawa rozstrzyga sprawę konkretnego podmiotu w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne, narzucając władczo swoje stanowisko (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wydanie 6, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004 r., str. 464-465.). Ponadto zauważyć należy, że skarżący nie wskazał także żadnego innego postanowienia, o którym mowa w cyt. wcześniej art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., czy innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które mogłyby być przedmiotem skargi. W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na koniec raz jeszcze wyraźnie podkreślić trzeba, że skarżącemu przysługuje prawo złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji wydaną w sprawie choroby zawodowej, w której to skardze można podnosić wszelkie okoliczności, które miały wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.