II SA/Op 294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska - spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu Opolskiego z dnia 18 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. P. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 18 listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie przyjęcia na studia doktoranckie w dyscyplinie [...] w roku akademickim 2016/17. Postępowanie w sprawie miało następujący przebieg: Komisja Rekrutacyjna decyzją z dnia 24 września 2016 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. [powinno być: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm. - przypis Sądu], dalej: K.p.a.), art. 196 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, z późn. zm. [powinno być: Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm. - przypis Sądu]) oraz Uchwały Nr 153/2012-2016 Senatu UO w Opolu z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie zasad doboru kandydatów na studia doktoranckie w roku akademickim 2016/2017, w wyniku przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego przyjęła P. T. na I rok [...] studiów doktoranckich na Uniwersytecie Opolskim na Wydziale [...] w dyscyplinie [...] w roku akademickim 2016/2017. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji w trybie art. 107 § 4 K.p.a. Jednocześnie Komisja Rekrutacyjna poinformowała stronę o prawie odwołania się od powyższej decyzji do Rektora w terminie 14 dni od daty jej otrzymania oraz że podstawą odwołania może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji. Od powyższej decyzji P. T. odwołał się do Rektora Uniwersytetu Opolskiego, w szczególności kwestionując liczbę punktów/ocen uzyskanych w toku rekrutacji. Poza tym wskazał na uchybienia formalne decyzji w postaci braku podpisów wszystkich członków komisji rekrutacyjnej, które są wymagane przez K.p.a. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. Podał, że w decyzji brak jest też punktów/ocen za poszczególne elementy postępowania rekrutacyjnego oraz za całość postępowania. W rezultacie możliwość weryfikacji decyzji jest ograniczona, stąd została naruszona zasada instancyjności. Odwołujący stwierdził, że istnieje możliwość, iż Komisja Rekrutacyjna była uprzedzona do jego osoby i zaniżyła punktację. Uprzedzenia te miałyby wynikać z tego, że studiował już na studiach doktoranckich [...] Wydziału [...] UO, a także z tego, że jest doktorantem na kilku kierunkach. Dalej P. T. podniósł, że w ramach rekrutacji na te same studia na rok akademicki 2015/16 uzyskał większą liczbę punktów/wyższą ocenę, a także pozycję w rankingu osób przyjętych, choć prezentował ten sam projekt badawczy oraz zbliżony dorobek naukowy (który był wtedy mniejszy). Zarzucił, że w informacji nt. rekrutacji nie było podane, że istnieje możliwość prezentacji projektu badawczego lub dorobku naukowego lub autoprezentacji w formie elektronicznej, w efekcie nie przedstawił ww. elementów w formie tejże prezentacji, co wpłynęło na liczbę przyznanych punktów. Na koniec stwierdził, że w decyzji brakuje wykazu członków Komisji Rekrutacyjnej. Rozpoznając powyższe odwołanie Prorektor ds. kształcenia i studentów w dniu 18 listopada 2016 r. przekazał P. T. stanowisko Komisji Rekrutacyjnej z dnia 14 listopada 2016 r. odnoszące się do zarzutów odwołania. Nie godząc się ze stanowiskiem organu drugiej instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W uzasadnieniu powielił zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo podniósł, że również decyzja drugoinstancyjna nie spełnia wymogów formalnych wynikających z K.p.a. Zdaniem skarżącego, stanowi de facto jedynie list wprowadzający do stanowiska organu pierwszej instancji zawartego w liście do prorektora Uniwersytetu Opolskiego. Wskazał, że wobec faktu, że pismo L.dz. [...] nie jest decyzją w myśl K.p.a., wystosował do Rektora Uniwersytetu Opolskiego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w postaci niewydania decyzji w sprawie. Do tej pory decyzja nie została wydana, w związku z czym, z ostrożności procesowej i z uwagi na upływający termin na złożenie skargi do WSA wniósł niniejszą skargę na quasi decyzję Rektora UO. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Opolskiego wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że stosownie do treści art. 169 ust. 14 ustawy o szkolnictwie wyższym podstawą odwołania od decyzji jest naruszenie warunków i trybu rekrutacji na studia. W realiach tutejszego postępowania takie naruszenie nie nastąpiło, a intencją skarżącego jest kwestionowanie oceny dokonanej przez członków Komisji Rekrutacyjnej na Wydziale [...] Uniwersytetu Opolskiego, co w konsekwencji doprowadziło do przyznania skarżącemu liczby punktów, która nie kwalifikowała go do otrzymania stypendium doktoranckiego oraz projakościowego. W opinii organu drugiej instancji, w sprawie nie doszło do naruszenia warunków i trybu rekrutacji. Decyzja Komisji Rekrutacyjnej w całości uwzględniała wniosek skarżącego z dnia 24 września 2016 r. Organ nie mógł wydać decyzji odmiennej w zakresie przyznanych punktów, dlatego też jego kognicja ograniczona jest do naruszenia warunków i trybu rekrutacji na studia. Jednocześnie, dążąc do jak najpełniejszego zrealizowania obowiązku informacyjnego załączył pismo, w którym członkowie Komisji Rekrutacyjnej odnoszą się do zrzutów skarżącego dotyczących merytorycznej oceny jego dorobku naukowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony wprost w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz, gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.), dalej k.p.a., oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest niewątpliwie pismo Rektora Uniwersytetu przekazujące skarżącemu stanowisko Komisji Rekrutacyjnej odnoszące się do zarzutów odwołania. Zaskarżona czynność nie stanowi decyzji ani postanowienia, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. Nie jest także aktem lub czynnością, określoną w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Można też dodać, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na akt lub czynność, gdy podjęty jest on w sprawie indywidualnej, skierowany do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, a zaskarżona czynność powyższych cech niewątpliwie nie posiada. Zaskarżone pismo nie należy także do przedmiotów zaskarżenia określonych w art. 3 § 2 pkt 4a-9 P.p.s.a., jak też możliwość poddania zaskarżonej czynności kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. Jak trafnie zauważa skarżący w skardze, zaskarżone pismo Rektora nie jest decyzją ani innym aktem, wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-2 P.p.s.a., na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Powyższe pismo nie ma również charakteru, ani aktu ani czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zaskarżone pismo nie zawiera bowiem władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, nie nakłada też na niego żadnych konkretnych obowiązków, ani nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa. W istocie to pismo jedynie przekazuje skarżącemu stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie podniesionych zarzutów w odwołaniu. Nie stanowi zatem ono przejawu działalności administracji publicznej określonej w art. 3 P.p.s.a. i wobec powyższego nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., sąd skargę odrzucił jako niedopuszczalną. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.