II SA/Op 30/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 30 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. A. S. wniosła w dniu 30 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) za pośrednictwem organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 30 listopada 2011 r., nr [...], uchylającą decyzję Burmistrza Olesna z dnia 10 października 2011 r., nr [...], w sprawie wymeldowania jej wraz z małoletnimi dziećmi K. J. i S. J. z miejsca pobytu stałego w [...] przy ul. [...] [...], i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze A. S. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku tego nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub części decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ślad za poglądami przyjętymi w literaturze uznać trzeba, że "problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki (...) oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony" (tak: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295-296). Przenosząc powyższe, ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w rozpatrywanym przypadku nie ma wątpliwości, iż decyzja uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia jest tego rodzaju rozstrzygnięciem, które nie wymaga podjęcia czynności wykonawczych, a zatem nie można orzec o jej wstrzymaniu. Decyzja ta jest orzeczeniem kasacyjnym, a to ze swej istoty nie wywołuje skutków prawnych, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania jego wykonania. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 6/11 (System Informacji Prawnej Lex nr 953125), uznając, że "Decyzja kasacyjna (uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia) nie jest aktem, który podlegałby wykonaniu." Uzasadniając zajęte stanowisko NSA trafnie wywodził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie poprzez co najmniej uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma drugorzędne znaczenie, ponieważ przedmiotem wstrzymania może być wyłącznie rozstrzygnięcie, które bezpośrednio nadaje się do wykonania i tego wykonania wymaga. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pomimo braku uzasadnienia przez A. S. wniosku o wstrzymanie, nie zachodziła potrzeba wzywania jej do uzupełnienia żądania w tym zakresie, ponieważ zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania i nie nakłada na jej adresatów nowych praw i obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Reasumując, wskazać jeszcze raz przyjdzie, że decyzje wydawane na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego są rozstrzygnięciami kasacyjnymi, a takim też rozstrzygnięciem jest zaskarżona decyzja, dlatego ze swej istoty nie wywołuje ona skutków prawnych i w związku z tym nie podlega wstrzymaniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.