II SA/Op 300/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant referent stażysta Agnieszka Drozd po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Na skutek wniosku J. H. o wydanie pozwolenia na budowę, polegającą na dobudowie wiaty stalowej do budynku stodoły, w K. przy ul. [...] dz. Nr A k. m. [...], postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r., nr [...], Starosta [...], zobowiązał wnioskodawcę do przedłożenia, w terminie do dnia 19 grudnia 2005 r., analizy dotyczącej spełnienia wymogu § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) oraz obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Zaznaczył również, iż w przypadku niespełnienia wymogów określonych w postanowieniu wydana zostanie decyzja odmawiającą zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał J. H., zamieszkałemu w K. przy ul. [...], pozwolenie na budowę, obejmujące zamierzenie budowlane polegające na dobudowaniu wiaty stalowej na maszyny rolnicze do budynku stodoły. W decyzji organ wskazał, iż zgodnie z załącznikiem do ustawy – Prawo budowlane obiekt zaliczany jest do VIII kategorii obiektów budowlanych na terenach położonych w miejscowości K. ul. [...] nr ewid. A k.m. [...]. Jednocześnie określił, iż zamierzenie budowlane winno być realizowane z zachowaniem warunków zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ przyjął art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z projektem budowlanym przedmiotowa wiata jest obiektem budowlanym o konstrukcji stalowej z dachem wykonanym z blachy trapezowej i dobudowana zostanie do istniejącego budynku stodoły w granicach z działką nr B k.m. [...], która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym znajdującym się w odległości 25,5 m od granicy działki inwestora. Organ zaznaczył, iż działka na której ma zostać zrealizowane zamierzenie budowlane, zgodnie z zatwierdzonym miejscowym planem przestrzennego zagospodarowania wsi [...], oznaczona jest symbolem MR, oznaczającym tereny zabudowy zagrodowej. Jednocześnie wskazał, iż postanowienie z dnia 28 listopada 2005 r. wydane zostało z uwagi na fakt, że działka nr B k.m. [...] również oznaczona została symbolem MR, co zakłada możliwość jej zabudowy drugim budynkiem mieszkalnym. Stwierdzając, iż z przedłożonej przez inwestora w dniu 19 grudnia 2005 r., opinii wynika, że budowa wiaty nie ograniczy zabudowy działki nr B k.m. [...], organ odnotował, iż H. Z. będący właścicielem działki nr [...] k.m.[...], zażądał skrócenia wiaty oraz pozostawienia niezabudowanej czterometrowej przestrzeni na działce inwestora wzdłuż granicy z jego działką. Powołując określoną w art. 3 Prawa budowlanego definicję budynku organ stwierdził, iż wymogi § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczą sytuowania budynków ze ścianami pełnymi bądź z otworami okiennymi. Projektowana wiata jest zaś obiektem bez przegród budowlanych, w granicy z działką nr B nie powstaje ściana, a jej konstrukcja i dach wykonane zostaną z materiałów budowlanych nierozprzestrzeniających ognia. Ponadto projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania, a projekt budowlany spełnia wymogi obowiązujących przepisów prawa. W odwołaniu o decyzji H. Z. wniósł o uchylenie decyzji I instancji. Wskazał, iż w swoich pismach z dnia 21 listopada 2005 r. i 29 grudnia 2005 r. sprzeciwiał się wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, w oparciu o § 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) oraz art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji odwołujący podniósł, iż przedstawiona przez inwestora analiza dotycząca spełnienia wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., uniemożliwi mu wybudowanie w przyszłości drugiego budynku mieszkalnego w odległościach od granicy działki inwestora zgodnych z powołanymi przepisami. Wskazując na powołaną w zaskarżonej decyzji definicję budynku, H. Z. zwrócił uwagę, iż projektowana wiata powiązana jest trwale z gruntem poprzez fundamenty oraz posiada dach. Podniósł także, iż w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę organ prowadzący postępowanie nie uwzględnił art. 5 Prawa budowlanego, tj. nie sprawdził rozwiązań projektowych pod kątem tego przepisu. Odwołujący zakwestionował również twierdzenie organu jakoby przedmiotowa inwestycja nie naruszała ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt budowlany spełniał wymogi przepisów prawa. Zaznaczył przy tym, iż w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołuje się organ I instancji, nie występuje zapis zezwalający na lokalizację obiektów budowlanych i budynków w granicy działki. Pismem z dnia 26 stycznia 2006 r., H. Z. uzupełnił odwołanie. Podniósł w nim dodatkowy zarzut dotyczący opinii wydanej w sprawie nasłonecznienia działki nr B k.m. i doświetlenia światłem dziennym teoretycznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na niej w odległości 4 m od granicy działki sąsiedniej, sporządzonej przez T. P. Odwołujący się stwierdził, iż opinia ta pozbawiona jest wiarygodności i mocy dowodowej, wobec czego nie powinna stanowić dowodu w sprawie. Wskazał, iż założenia przyjęte przez opracowującego opinię są abstrakcyjne. Decyzją z dnia [...], nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wywodził, iż podnoszona przez odwołującego kwestia dotycząca możliwości zabudowy działki, stanowiącej jego własność, drugim budynkiem mieszkalnym w odległości 4 m od granicy działki inwestora, uzasadniona została w decyzji I instancji spełnieniem wymogów wynikających z przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nadto, organ odwoławczy stwierdził, iż wiata składająca się z fundamentów, słupów oraz dachu nie spełnia wymogów określonych w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i stanowi budowlę. Dla jej lokalizacji na działce, w stosunku do granicy działek, nie mają więc zastosowania przepisy § 12 warunków technicznych. Organ uznał także, iż zatwierdzony projekt budowlany wiaty spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał ponadto, iż przedmiotowa sprawa zbadana została również w zakresie zacienienia przez przedmiotową wiatę, w stosunku do teoretycznego budynku mieszkalnego, który może być zlokalizowany na działce odwołującego, w odległości 4 m od granicy działki inwestora. Z przedłożonej przez projektanta analizy wynika, iż lokalizacja wiaty spełnia wymagania § 13 ust. 1 warunków technicznych, ponieważ jej wysokość przesłaniania (maksymalna 4,10 m) jest mniejsza niż odległość wewnętrznego lica budynku na działce nr B od granicy działki, na której zlokalizowana jest wiata. Również lokalizacja teoretycznego budynku mieszkalnego odwołującego, w odległości 4 m od granicy działek A i B spełnia wymagania dotyczące zapewnienia czasu nasłonecznienia stawiane pokojom mieszkalnym, zgodnie z § 60 ust. 4 warunków technicznych. Wobec dokonanych ustaleń organ odwoławczy uznał zarzut podnoszony w tym zakresie przez H. Z. za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się do unormowań wynikających z art. 5 Prawa budowlanego organ wyjaśnił, iż z opinii technicznej, jaka została przedłożona w postępowaniu odwoławczym, dotyczącej zacienienia teoretycznego budynku mieszkalnego wynika, że wymagania z § 13 i § 60 warunków technicznych zostały spełnione. W zakresie zarzutu, niespełnienia przez wiatę przepisów bezpieczeństwa pożarowego organ stwierdził, iż wiata w całości jest niepalna, a konstrukcja i pokrycie dachowe zaliczane są do nierozprzestrzeniających ognia, przy czym przeznaczenie wiaty nie zmienia jej bezpieczeństwa pożarowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu H. Z. wniósł o uchylenie decyzji I instancji, która utrzymana została w mocy decyzją odwoławczą. Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja w rażący sposób narusza jego przyszłościowe interesy, jako właściciela działki sąsiadującej z działką J. H. Argumentował, iż nie zostały spełnione wymagania, o których mowa w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zakwestionował również rzetelność opinii dotyczących nasłonecznienia jego działki. Stwierdził, iż założenia przyjęte przez opracowujących opinie są abstrakcyjne i kolidują z jego przyszłościowymi interesami, ograniczając jego prawo dysponowania działką. Zgodnie z przyjętymi założeniami, możliwość spełnienie przez niego wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia istnieje bowiem jedynie w przypadku spełnienia warunków określonych w opinii. W związku z poniesionym zarzutem, skarżący wskazał, iż skoro Wojewoda [...] nie ustosunkował się do niego w zaskarżonej decyzji uznać należy, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Co do projektu budowlanego stwierdził natomiast, iż nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł ponadto, iż w sprawie nie został uwzględniony art. 5 Prawa budowlanego. Dodatkowo, kwestionując zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził, iż nawet jeżeli przedmiotowa wiata stalowa nie jest budynkiem, to i tak nie powinna być lokalizowana w granicach działki, gdyż jest tak samo uciążliwa jak budynek w granicach działki i poważnie koliduje z zamiarem budowy pensjonatu hotelowego przez skarżącego. W ocenie skarżącego lokalizacja wiaty w granicy działki nie jest uzasadniona, gdyż inwestor ma możliwość dobudowania jej od strony północnej stodoły. Przyjęcie takiego rozwiązania, w ocenie skarżącego, byłoby zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego i jednocześnie nie byłoby dla niego samego uciążliwe. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi wskazał, iż ustalenia planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...] nie zabraniają lokalizacji obiektu przy granicy działek. Ponadto, jak wynika z decyzji, realizacja przedmiotowej wiaty w takim usytuowaniu, nie utrudni zabudowy działki sąsiedniej w odległości 4 m od granicy. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, iż zapisy wspomnianego planu nie przewidują lokalizacji obiektów przeznaczonych pod usługi hotelarskie, o których wspomina skarżący. W kwestii pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznał natomiast, iż stanowią one powtórzenie zarzutów odwołania, a odpowiedź na nie udzielona została w zaskarżonej decyzji odwoławczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania decyzji. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada przepisom prawa. Rozważania rozpocząć należy od wyjaśnienia zasadniczej kwestii, jaką stanowi charakter obiektu budowlanego, którego dotyczy zaskarżona decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Zauważyć bowiem należy, iż rozstrzygnięcie w tej materii ma istotne znaczenie dla wyznaczenia zakresu stosowania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), stanowiącej w niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną. Dostrzec przy tym przyjdzie, iż dokonując ustalenia charakteru obiektu, którego dotyczy postępowanie w niniejszej sprawie, odwołać należy się do art. 3 Prawa budowlanego ustalającego legalne definicje najistotniejszych pojęć używanych w ustawie, które mają moc wiążącą przy ich interpretowaniu. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Ponieważ, ustalając pojęcie obiektu budowlanego, wyznaczającego zakres przedmiotowy ustawy, ustawodawca posłużył się terminami określonymi w dalszych przepisach art. 3. zauważyć należy, iż aby ustalić z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, przepisy te należy rozpatrywać łącznie. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zawarte zostały odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 omawianego przepisu. Za słuszne uznać należy stanowisko organów, iż sporna wiata stanowi budowlę, a nie jak twierdzi skarżący budynek. W myśl art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przez budynek rozumieć należy taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Za budynek uznany zatem może być tylko taki obiekt, który posiada wszystkie elementy konstrukcyjne wskazane w definicji. Fakt, iż sporna wiata jest trwale związana z gruntem oraz posiada fundamenty i dach nie przesądza jeszcze o tym, iż winna stanowi ona budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zauważyć wszak należy, iż zgodnie z projektem budowlanym sporna wiata nie posiada przegród budowlanych, a więc nie spełnia jednej z koniecznych przesłanek ustawowej definicji budynku. Tym samym, nie mieści się w zakresie definicji określonej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA, sygn. akt II SA/Kr 809/97, niepublikowany, przytoczony [w:] R. Dziewiński, P. Ziemski "Prawo budowlane. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC, 2005, orzecznictwo do art. 3). Nie stanowi ona także obiektu małej architektury, w rozumieniu art. 3 pkt 4 (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV SA 1020/98, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 77637). Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, uznać należy, iż jest ona budowlą. Dostrzec przy tym wypada, iż art. 3 pkt 3 stanowiący, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych stanowiących budowle. Zakresem tego pojęcia objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury. Na zakończenie tej części rozważań skonstatować jeszcze warto, że w wykładni pojęć z zakresu Prawa budowlanego, w tym także rozróżnienia budynku, budowli i obiektu małej architektury można, w ramach wykładni systemowej, sięgnąć do przepisów art. 29 Prawa budowlanego (por. Zdzisław Kostka "Prawo budowlane. Komentarz", Wyd. ODDK, Gdańsk 2005, s. 15). Art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące budynki gospodarcze, wiaty i altany o powierzchni zabudowy do 10 m2. Z zestawienia tego wynika wprost, że wiaty nie są budynkami gospodarczymi (tym bardziej zaś nie są także budynkami mieszkalnymi) oraz co zasady ich budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Powtórzyć zatem przyjdzie, że w świetle art. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wiata składająca się z fundamentów, oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Skoro wiata nie spełnia wymogów definicji zawartych w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i nie jest budynkiem, nie odnoszą się do niej unormowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia określa przedmiotowy zakres unormowań tego aktu normatywnego. Przede wszystkim wskazuje na projektowanie i budowę budynków. Wprost nawiązuje także do budowli, spełniających funkcje użytkowe budynków. Bez względu jednak na to nawiązanie i ewentualne pełnienie przez sporną wiatę funkcji użytkowej budynku, rozważany przepis § 12, w sposób szczególny normuje zakres przedmiotowy regulacji odległości obiektu budowlanego od granicy działki. Hipoteza § 12 rozporządzenia obejmuje tylko budynki. Zdaniem składu orzekającego zaś, przepis wstępny § 2 ust. 1 w zakresie budowli tylko wtedy pozwala na zastosowanie przepisów rozporządzenia do budowli, gdy przepis szczególny omawianego rozporządzenia nie zawęża swego zakresu przedmiotowego do budynków. Z takim szczegółowym unormowaniem mamy do czynienia w przypadku przepisu § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Omawiając kwestię zgodności projektu z przepisami należy od razu odnieść się do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami oraz kompletności projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Podzielić należy, w tym zakresie, stanowisko organu odwoławczego o braku sprzeczności projektu zagospodarowania działki inwestora z uzasadnionym interesem osób trzecich, tj. skarżącego, jako właściciela nieruchomości sąsiedniej. Ocena ta, jako wynikająca z rozważenia przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przeprowadzona na podstawie opinii w sprawie nasłonecznienia działki nr B, nie tylko nie narusza przywołanych przepisów rozporządzenia, w odniesieniu do przyszłej zabudowy mieszkalnej na działce skarżącego, ale także wymogów zasady swobodnej oceny materiału dowodowego sformułowanej w art. 80 K.p.a. Dodać natomiast trzeba, że po uchyleniu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, dokonanym na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718), a następnie dodaniu art. 20 ust. 4, na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888), obowiązkiem projektanta było dołączenie do projektu oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Takie oświadczenie zostało przez uprawnionego dołączone. Niewątpliwe jest także legitymowanie się projektanta uprawnieniami wymaganymi przepisem art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Przedłożył on wraz z projektem wymagane zaświadczenie. Trafne jest także stanowisko organów administracji architektoniczno – budowlanej o zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w K., z dnia 29 października 2003 r., nr [...], dla terenów oznaczonych symbolem MR, czyli terenów zabudowy zagrodowej, przewiduje w § 12 ust. 2 pkt 2 lit. d, dla zabudowy projektowanej, możliwość lokalizacji wiat na maszyny rolnicze. Wbrew zarzutom skarżącego zapis ten nie jest uzupełniony zakazem lokalizacji wiat w granicy działki. Spełniony zatem został przez inwestora wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Inwestor złożył także, wymagane przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to nie budzi żadnych wątpliwości, a nadto zostało potwierdzone wypisem z rejestru gruntów. Zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). W tej sytuacji, jak stanowi art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na zakończenie warto jeszcze odnotować, że stanowisko organu administracji w kwestii ochrony interesów osób trzecich było konsekwentne. Przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę wiaty J. H. starał się o pozwolenie na budowę szopogarażu, będącego niewątpliwie budynkiem. Budowa takiego obiektu w granicy działki wiązała się z uzyskaniem zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. Przypomnieć trzeba, że zgody na takie odstępstwo inwestor nie otrzymał. Brak tej zgody Starosta wytłumaczył w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 kwietnia 2005 r. poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Dopiero wówczas J. H. zmienił zamierzenie inwestycyjne i wniósł o pozwolenie na budowę wiaty. Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalić skargę.