II SA/Op 301/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego na skutek wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 26 września 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 28 czerwca 2013 r., nr [...] o umorzeniu w całości postępowania w sprawie zasiłku okresowego z pomocy społecznej. Opisaną decyzję doręczono J. M. 2 grudnia 2013 r., co potwierdza adnotacja i jego podpis złożony na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W dniu 9 grudnia 2013 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, nadany przesyłką pocztową w dniu 5 grudnia 2013 r. (data stempla) wniosek J. M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, w celu sporządzenia skargi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SO/Op 33/13, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu odmówił przyznania J.M. prawa pomocy. Na skutek złożonego sprzeciwu na przywołane orzeczenie referendarza sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SO/Op 33/13 oddalił wniosek J.M. o przyznanie prawa pomocy i umorzył postępowanie w zakresie żądania zwolnienia od kosztów sądowych. Odpis ww. postanowienia został doręczony skarżącej w dniu 25 kwietnia 2014 r., co potwierdza jej podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki pocztowej (por.: k-43 akt sądowych o sygn. akt II SO/Op 33/13). Pismem procesowym z dnia 12 maja 2014 r., J.M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na podaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 września 2013 r., nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarga ta została złożona osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 12 maja 2014 r., co potwierdza prezentata Sądu odciśnięta na przedmiotowym piśmie, a następnie została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygnaturą akt II SA/Op 301/14. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, J.M. wskazała, że dokonała uchybienia terminu nie ze swojej winy, bowiem szukała pomocy profesjonalnego prawnika, który w jej imieniu wniósłby skargę do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należało odrzucić. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi musi spełniać warunki formalne określone w art. 87 P.p.s.a. Po pierwsze, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 3 w związku z § 1). Ponadto, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wreszcie, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W związku z powyższym w pierwszej kolejności należało zbadać, czy w ogóle zostały spełnione formalne przesłanki do rozpoznania wniosku J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, a na postanowienie to przysługuje zażalenie. Dokonując oceny dochowania powyższych przesłanek w sprawie, Sąd uznał, że skarżąca nie spełniła wymogu zachowania wymaganego terminu siedmiu dni, w jakim powinna zwrócić się o przywrócenie terminu. Przyczyną, przez którą zaistniało uchybienie terminu wniesienia skargi do sądu, była bowiem chęć skorzystania przez J. M. z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w celu sporządzenia tej skargi, a w konsekwencji oczekiwanie na rozpoznanie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy, przez referendarza sądowego i Sąd. W sytuacji zatem, gdy skarżąca tej pomocy nie otrzymała, to miała możliwość wniesienia zażalenia na odmowne orzeczenie Sądu I instancji, bądź samodzielne sporządzenie i wniesienie skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skarżąca dokonała drugiej z przywołanych wyżej czynności procesowych, jakie stwarza ustawa P.p.s.a., jednakże dokonała tego po upływie siedmiu dni, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że J. M. uzyskała wiedzę o nieudzielaniu jej prawa pomocy z treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu otrzymanego w dniu 30 kwietnia 2014 r. Od tego dnia zatem liczyć należy siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I OZ 526/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Termin ten upływał zatem w dniu 7 maja 2014 r. J. M. wniosła natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi, pismem z dnia 12 maja 2014 r., złożonym osobiście w siedzibie tut. Sądu w dniu 12 maja 2014 r. (data odciśnięta na prezentacie Sądu). Uchybiła zatem terminowi siedmiu dni, wskazanemu w przywołanym powyżej art. 87 § 1 P.p.s.a. Z powyższych względów wniosek J. M. należało uznać za niedopuszczalny i odrzucić na zasadzie przywołanego powyżej art. 88 P.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji.