II SA/Op 301/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant Referent stażysta Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Przedmiotem skargi T. W. (dalej również skarżąca), reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata P. P., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2019 r., nr [...] (dalej również: organ odwoławczy lub organ II instancji), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 7 czerwca 2018 r., nr [...] (dalej również: organ I instancji), w sprawie wymeldowania jej z pobytu stałego w [...] przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 7 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta Opola na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2018 r., poz. 1382 ze zmianami; obecnie Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 ze zmianami), zwanej dalej ustawą, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.) zwana dalej K.p.a., orzekł o wymeldowaniu T. W. z pobytu stałego przy ul. [...] w [...]. W ustaleniach stanu faktycznego organ I instancji przedstawił przebieg postępowania. Wniosek o wymeldowanie skarżącej, najemczyni spornego lokalu, S. W. uzasadniła tym, że wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...], orzeczono rozwód jej syna – A. W. z T. W., przy czym Sąd nie orzekł o sposobie korzystania przez strony z mieszkania. S. W. podkreśliła, że skarżąca wyprowadziła się z lokalu. Pomimo dobrowolnego opuszczenia lokalu i braku prawa do korzystania z mieszkania, skarżąca czasami przychodzi do mieszkania z żądaniem otwarcia drzwi, ponieważ jest w nim zameldowana. Organ I instancji powołał się na treść zeznań przesłuchanych w sprawie świadków M. P. (sąsiadki wnioskodawczyni), J. S. (syna wnioskodawczyni) oraz świadków wnioskowanych przez skarżącą, tj. A. B. i A. P. Prezydent Miasta Opola wyjaśnił też, że nie uwzględnił wniosku T. W. o jej przesłuchanie, ponieważ nie wskazała na nowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności a dowód przeprowadzony na podstawie art. 86 K.p.a. ma charakter posiłkowy. Organ I instancji wskazał na ustalenia poczynione podczas oględzin przedmiotowego lokalu w dniu 23 kwietnia 2018 r., zeznania S. W. oraz pismo z [...] Komisariatu Policji w [...]. Zdaniem organu I instancji, w świetle ustaleń powziętych podczas oględzin mieszkania oraz przesłuchania świadków w osobach M. P., J. S. oraz A. B. nie sposób uznać, że sporne mieszkanie stanowi nadal wyłączne centrum życiowe skarżącej. Oględziny potwierdziły, że lokal zamieszkuje S. W. wraz z synem A. W. W mieszkaniu nie stwierdzono rzeczy osobistych należących do skarżącej w ilości, które mogłyby świadczyć, że jej nieobecność ma charakter przejściowy i nadal koncentruje tam swoje sprawy bytowe. Na miejscu znajdowały się jedynie pojedyncze rzeczy. W mieszkaniu nie było żadnego damskiego obuwia, czy też kosmetyków należących do skarżącej. Prezydent Miasta Opola stwierdził, że powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zeznaniach M. P. oraz J. S. oraz korelują z ustaleniami poczynionymi podczas przesłuchania A. B. w odniesieniu do wyprowadzki skarżącej w okresie po rozwodzie i faktu pozostawienia części jej rzeczy w mieszkaniu. Stosownie do powyższego organ I instancji uznał, że opuszczenie przez skarżącą miejsca pobytu stałego ma charakter trwały. Organ wskazał, że zameldowanie nie ma związku z ustalaniem prawa do lokalu, ani tym bardziej nie dotyczy uprawnień w zakresie ich przyznawania lub pozbawiania. Zameldowanie jest jedynie czynnością rejestracyjną mającą na celu zebranie informacji o tym, kto i gdzie zamieszkuje. Skoro, przepisy ustawy mają jedynie charakter porządkowy i zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym oraz ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy), to osoba wymeldowana decyzją lub sama dokonująca wymeldowania, ma nieograniczoną możliwość dokonania ponownego zameldowania na pobyt stały lub czasowy z chwilą zamieszkania pod danym adresem w kraju. W ocenie organu I instancji, niezależnie od obecnego miejsca zamieszkania skarżącej dalsze utrzymywanie zapisu jej zameldowania na pobyt stały niezgodnego ze stanem faktycznym, byłoby nieprawidłowością (wobec stwierdzenia naruszenia obowiązku określonego w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy). W wyniku wniesionego przez T. W. odwołania Wojewoda Opolski decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego, organ odwoławczy uznał, że w chwili obecnej skarżąca nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego. Dodał, że jak wynika z zeznań świadków, opuszczenie przez nią lokalu nastąpiło w wyniku rozpadu małżeństwa z A. W., które zakończyło się rozwodem w [...]. Skarżąca nie posiada kluczy do lokalu, którego głównym najemcą jest S. W. W ocenie Wojewody Opolskiego, w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego, który potwierdziłby, że skarżąca podjęła skuteczne kroki prawne w celu powrotu do miejsca pobytu stałego. Wprawdzie skarżąca inicjowała interwencje Policji, ale nie doprowadziły one do trwałego zamieszkania w miejscu zameldowania na pobyt stały. Zdaniem organu II instancji, przesądzającym jest fakt, że skarżąca nie wystąpiła do Sądu w sprawie uniemożliwiania jej dostępu do miejsca pobytu stałego. Ostatecznie przyjął, iż opuszczenie przez skarżącą spornego mieszkania było dobrowolne i trwałe. W wyniku wniesionej skargi przez T. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 22 stycznia 2019 r. (sygn. akt II SA/Op 495/18) uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Opolskiego i zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego. W ocenie Sądu, organ II instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego w zakresie ustalenia spełnienia przesłanek z art. 35 ustawy, bowiem nie przesłuchano skarżącej, mimo, iż o taki dowód wnioskowała już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego oraz w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Opola. W konsekwencji nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego organ odwoławczy naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej, które znajdują zastosowanie na obu etapach postępowania administracyjnego. Wymogi z art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 86 K.p.a., powinny być stosowane także w postępowaniu odwoławczym, którego nie można sprowadzać jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że organ odwoławczy nie jest związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ I instancji i na podstawie art. 136 K.p.a. uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W kontrolowanej sprawie skarżąca wnosiła o przeprowadzenie dowodu z jej przesłuchania na okoliczność przebywania w lokalu, zamieszkiwania w nim, posiadania rzeczy oraz uniemożliwienia dostępu do lokalu. Organ I instancji nie uwzględnił wniosku skarżącej, natomiast w trybie art. 86 K.p.a. przesłuchał wnioskodawczynię, tj. S. W. Zdaniem Sądu, niewątpliwie takie ukształtowanie postępowania dowodowego przez Prezydenta Miasta Opola stanowiło naruszenie nie tylko zasady prawdy obiektywnej, ale również zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, ponieważ w sposób nieuprawniony przesłuchano tylko jedną ze stron postępowania. Tym samym skarżąca została pozbawiona możliwości ustosunkowania się do zeznań wnioskodawczyni. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie środka dowodowego, przewidzianego w tym przepisie, ma szczególne znaczenie w takiej sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, a mianowicie kiedy strony prezentują odmienne stanowiska w kwestii o kluczowym znaczeniu dla sprawy. Poza tym w rozpoznawanej sprawie nie można wykluczyć, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej, który choć w świetle art. 86 K.p.a. istotnie nie jest dowodem koniecznym, mogło się przyczynić do wyjaśniania okoliczności mających znaczenie dla ustalenia przesłanek wymeldowania, w tym dotyczących charakteru opuszczenia lokalu przez skarżącą. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda Opolski przeprowadził w dniu 9 maja 2019 r. przesłuchanie T. W. w charakterze strony, przy udziale S. W. Na pytanie w jakich okoliczności i kiedy wyprowadziła się z lokalu przy ul. [...], skarżąca wskazała, że w chwili obecnej nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego od rozwodu do którego doszło "prawdopodobnie w 2013 r.", po rozwodzie była w nim sporadycznie, ostatni raz około kwietnia 2018 r. Powodem niezamieszkania jest brak możliwości wejścia do mieszkania spowodowany wymianą zamków w drzwiach oraz awantury wszczynane przez byłego męża. Na pytanie czy występowała do sądu cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania lokalu i uniemożliwianie jej zamieszkania w nim odpowiedziała, że nie wiedziała o takiej możliwości. Prosiła wyłącznie o interwencje Policję. Wskazała również, że zamierza powrócić do tego mieszkania, gdy właścicielka jej to umożliwi. T. W. nie chciała nic więcej dodać, natomiast S. W. wskazała ponownie, że skarżąca wyprowadziła się z miejsca pobytu stałego dobrowolnie zabierając swoje rzeczy osobiste. Nie pamięta dokładnie kiedy miało to miejsce. Od czasu wyprowadzki przychodziła do mieszkania i sama otwierała drzwi, bo wówczas miała jeszcze klucze. Podczas tych wizyt dochodziło do awantur i interwencji Policji. Wnioskodawczyni S. W. wskazała, iż wymieniła zamki w drzwiach z obawy o swoje bezpieczeństwo, (T. W. kierowała pod jej adresem groźby) oraz ochronę przed kradzieżami. T. W. w dniu 16 maja 2019 r. złożyła do akt postępowania administracyjnego zdjęcia na których widać zdewastowany pokój oraz dodała, że Policja interweniowała z uwagi na awantury jej byłego męża wszczynane pod wpływem alkoholu. Decyzją z dnia 12 czerwca 2019 r. Wojewoda Opolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 35 ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 7 czerwca 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania, w tym postępowanie dowodowe oraz ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania przed organem I instancji. Jednocześnie odniósł się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu oraz ustaleń poczynionych w związku z przesłuchaniem T. W. Organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, a zeznania świadków wskazują, że opuszczenie przez nią lokalu nastąpiło w wyniku rozpadu małżeństwa z A. W. Sama skarżąca zeznała, że nie mieszka w lokalu od rozwodu. Nie posiada obecnie kluczy do mieszkania, a jego najemcą jest S. W. Zgromadzony materiał dowodowy dowodzi, że T. W. nie podjęła skutecznych kroków w celu powrotu do miejsca pobytu stałego. Interwencje Policji, które inicjowała również nie doprowadziły do trwałego zamieszkania w miejscu zameldowania na pobyt stały. W ocenie organu II instancji, przesądzającym w sprawie jest fakt, iż skarżąca nie wystąpiła do właściwego sądu powszechnego w sprawie uniemożliwienia jej dostępu do miejsca pobytu stałego. Wszystkie powyższe ustalenia zdaniem Wojewody Opolskiego, uzasadniają przyjęcie, że T. W. nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały, a jej opuszczenie uznał jako dobrowolne i trwałe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu T. W., reprezentowana przez pełnomocnika, zaskarżyła decyzję organu II instancji w całości i zarzuciła naruszenie art. 35 ustawy w związku z art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenie, iż skarżąca w sposób trwały i dobrowolny opuściła lokal przy ul. [...] w [...], co w konsekwencji spowodowało podjęcie błędnej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o jej wymeldowaniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż zgromadzony materiał dowodowy nie wykazuje, jakoby skarżąca opuściła mieszkanie w sposób dobrowolny i trwały. Oględziny wykazały, że w mieszkaniu nadal znajdują się ubrania należące do strony. Nie przebywa ona w mieszkaniu tylko z uwagi na wymianę zamków w drzwiach. Jednocześnie zauważyła, że organ całkowicie zignorował fakt, iż T. W., jako osoba nieposiadającą wykształcenia prawniczego, nie posiada wiedzy o powództwach o przywrócenie posiadania. Dla niej tożsamy charakter ma zgłoszenie sprawy na Policję, które regularnie dokonywała. W ocenie pełnomocnika skarżącej, w tym zakresie ocena materiału dowodowego dokonana przez organ jest sprzeczna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i nosi charakter dowolności. Podobnie przyjęcie przesłanki trwałości opuszczenia lokalu w świetle faktu, iż w lokalu znajdowały się rzeczy skarżącej nie może być uznane za swobodną ocenę materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zmianami) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zamianami), zwana dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia decyzji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 35 ustawy, który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W świetle tego przepisu, warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu jest uprzednie ustalenie przez organ, że osoba opuściła miejsce stałego pobytu (...) i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W myśl art. 25 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na gruncie tej regulacji o pobycie stałym przesądzają dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu w sposób stały. Badając zasadność wniosku o wymeldowanie ustalenia wymaga to, czy wnioskowana do wymeldowania osoba opuściła miejsce pobytu stałego przy czym, przesłanka ta jest spełniona jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, o jakim mowa w art. 35 ustawy, nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Ma to ważne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu. Dla oceny zamiaru istotne jest jednak to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić zarówno w sposób wyraźny - poprzez złożenie oświadczenia woli, jak również w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby (por. wyrok WSA w Opolu z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 5/19 i z 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 626/17 i powołane tam orzecznictwo; przy czym orzeczenia powołane w uzasadnianiu są dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego należy rozumieć przeniesienie swojego centrum życiowego w inne miejsce. Sama wola (zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania i to w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może natomiast samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2036/16). Postępowanie o wymeldowanie ma na celu doprowadzenie do zgodności ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. Utrzymywanie stanu zameldowania w lokalu, w którym dana osoba faktycznie nie przebywa, stanowiłoby natomiast tzw. fikcję meldunkową, która jest sprzeczna z celem instytucji zameldowania, a przede wszystkim z jej rejestrowym (ewidencyjnym) charakterem. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 4 ustawy zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ administracji publicznej po ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadził postępowanie nakazane przez sąd poprzednio orzekający, stosownie do art. 153 P.p.s.a., w wystarczającym zakresie dla podjęcia rozstrzygnięcia o wymeldowaniu skarżącej z miejsca pobytu stałego w [...], ul [...]. Organy prawidłowo ustaliły, że T. W. wyprowadziła się w kwietniu 2016 r. z mieszkania przy ul. [...] w [...]. Do świadka M. P. przyszła wówczas osobiście informując ją, że się wyprowadza. Na tle poczynionych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych należy pamiętać, że skarżąca wyjeżdżała i pracowała za granicą. Tak było po wyprowadzeniu się z lokalu w 2017 r., po rozwodzie oraz w 2018 r. Okoliczność tą potwierdzili świadkowie A. P. i A. B., zgłoszeni przez skarżącą. Wywiad w [...] Komisariacie Policji w [...] z 3 kwietnia 2018 r. wykazuje trzy przypadki nie wpuszczenia skarżącej do mieszkania (1 marca 2017 r., 13 marca 2017 r. i 15 maja 2018 r.), lecz osobą która utrudniała dostęp do lokalu nie była jego najemczyni S. W., lecz jej syn, mąż skarżącej A. W., który awanturował się z żoną. To awantury wywoływane przez niego skarżąca zgłaszała 11 kwietnia 2017 r. i w kilku innych dalszych wypadkach odnotowanych przez Policję, o czym bliżej w treści cytowanego wywiadu [...] Komisariatu Policji w [...]. Jeżeli te informacje skonfrontować ze zdjęciami złożonymi 16 maja 2019 r. do akt Wojewody, na których utrwalono w jaki sposób mąż skarżącej "użytkował" pokój w mieszkaniu matki w czasie, gdy nie przebywał w Zakładzie Karnym (co niewątpliwie było powodem awantur między małżonkami), to wyprowadzenie się skarżącej, a następnie wyjazdy do pracy za granicę i przebywanie w tzw. międzyczasie u kolegi A. B., nie można wiązać z zachowaniem S. W. Tej ostatniej, nawet jeżeli z czasem wymieniła zamki – jak oświadczyła z obawy o bezpieczeństwo i ochronę przed kradzieżą – nie można odmówić racjonalności w zachowaniu. Nie można od niej wymagać tolerowania we własnym lokalu awanturujących się byłych małżonków. Nie można odmówić prawa do zabezpieczenia poczucia bezpieczeństwa i majątku przez ochronę własnej osoby i mieszkania w okresach, gdy była synowa wyjechała z Polski na nieokreślony bliżej czas, a syn mający awanturniczy charakter i kontakty ze światem przestępczym przebywał w więzieniu. W takich sytuacjach najemczyni lokalu nie miała żadnej kontroli nad tym, czy klucze do jej mieszkania nie trafiły w ręce osób trzecich. Oczywiście przy takim zachowaniu byłych małżonków T. i S. W., S. W. mogła wystąpić o eksmisję obojga, lecz jej zaawansowany wiek raczej wykluczał wszczynanie kolejnych spraw sądowo-urzędowych. Po drugie nie można oczekiwać od matki, że wystąpi o eksmisję nawet niegodziwie zachowującego się syna. Dlatego też organy w okolicznościach faktycznych sprawy słusznie uznały, że wyprowadzenie się skarżącej w kwietniu 2016 r., czyli przed rozwodem orzeczonym [...]. oraz wyjazdy za granicę i zamieszkiwanie przy powrotach do Polski u kolegi, były jednoznacznym wyrazem dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu. Obecna chęć powrotu do dawnego mieszkania – na tle prawidłowych ustaleń faktycznych organów - jawi się jako próba zmiany wcześniej podjętej decyzji o wyprowadzeniu się. W świetle powyższego zasadnie uznały organy, że czynności życiowe skarżącej od 2016 r. nie koncentrowały się w dotychczasowym miejscu stałego pobytu, a skarżąca opuściła to miejsce bez wymeldowania się. Reasumując, Sąd stwierdził, że organy dokonały prawidłowych ustaleń co do zaistnienia przesłanki wymeldowania - w postaci opuszczenia miejsca pobytu stałego i prawidłowo zastosowały przepis art. 35 ustawy. Postępowanie dowodowe w tym zakresie zostało przeprowadzone w dostatecznym zakresie i doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie w sprawie. Zgromadzony materiał dowodowy został przeanalizowany zgodnie z zasadami art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a., a ocena w tym zakresie nie nosi cech dowolności, odpowiadając wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.