II SA/Op 302/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w Strzelcach Opolskich w przedmiocie czynności procesowej w postępowaniu karnym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na, postanowienie Prokuratora Rejonowego w Strzelcach Opolskich z dnia [...], sygn. akt [...], dotyczące odmowy wszczęcia śledztwa. Określając zaskarżone postanowienie jako "decyzję administracyjną w formie postanowienia" podniósł, że jest ono sprzeczne z prawem i jednocześnie, w związku z jego wydaniem, zarzucił Prokuratorowi niewykonywanie ustawowych obowiązków, naruszanie ustaw, przekroczenie uprawnień, dyskryminację oraz stronniczość. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej w Strzelcach Opolskich wyjaśnił, że w Prokuraturze Rejonowej w Strzelcach Opolskich nie prowadzono żadnego postępowania administracyjnego, jak też nie wydawano żadnej decyzji administracyjnej dotyczącej skarżącego. Odnosząc się do treści skargi wskazał, że z uwagi na to, iż wyraża ona niezadowolenie skarżącego z rozstrzygnięcia wydanego w sprawie z jego zawiadomienia dotyczącego przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy zakładu karnego, uznana została ona za zażalenie złożone w trybie art. 306 K.p.k., któremu zostanie nadany dalszy bieg procesowy stosownie do brzmienia przepisów K.p.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem ocenił, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga wniesiona w niniejszej sprawie może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, wydane w postępowaniu karnym, takiej kontroli sądowej nie podlega. Stosownie do tego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, iż w braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikającą z innych niż administracyjny stosunków prawnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez R. B. wynika, że skarżący kwestionuje postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa. W tych okolicznościach uznać należy, że rozpoznanie skargi wniesionej w niniejszej sprawie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Dostrzec przyjdzie, że podważane przez skarżącego postanowienie nie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz w prowadzonym przez prokuratora, w ramach postępowania karnego i w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), zwanej dalej K.p.k. Stanowi ono tym samym czynność procesową w postępowaniu karnym, nie jest natomiast aktem z zakresu administracji publicznej, podlegającym kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 P.p.s.a. Zgodnie z art. 306 K.p.k., na postanowienie takie przysługuje zażalenie, a nie skarga do sądu administracyjnego. Do orzekania w postępowaniu karnym, w tym do rozpoznawania zażaleń na postanowienia prokuratora, zgodnie ze wskazana ustawą, powołane są sądy powszechne, a także w niektórych przypadkach do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokuratora prowadzącego postępowanie przygotowawcze właściwy jest prokurator nadrzędny (art. 465 K.p.k.). Jednocześnie też, w myśl przepisów art. 1 – 4 P.p.s.a., kontrola legalności działań podjętych w trybie przepisów K.p.k., nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Taka właściwość sądów administracyjnych nie została unormowana również w K.p.k. ani w innych ustawach. Uwzględniając powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona przez R. B. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.