II SA/Op 304/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko funkcjonariuszowi Policji postanawia: umorzyć postępowanie. A. W. wniosła skargę z dnia 15 marca 2012 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 7 lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania od orzeczenia wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w Strzelcach Opolskich z dnia 9 stycznia 2012 r., nr [...], w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko funkcjonariuszowi Policji, z powodu wniesienia go po terminie. W skardze skarżąca wyjaśniła, że w istocie złożyła odwołanie w terminie, to jest 19 stycznia 2012 r., do rąk dyżurnego jednostki, no co posiada potwierdzenie. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 31 maja 2012 r. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Organ wyjaśnił, że po wpłynięciu skargi przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, iż faktycznie odwołanie skarżącej wpłynęło w terminie. Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu postanowieniem z dnia 29 maja 2012 r., nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie, czego konsekwencją będzie przeprowadzenie postępowania odwoławczego od orzeczenia dyscyplinarnego po zakończeniu postępowania przed sądem administracyjnym. Postanowienie z dnia 29 maja 2012 r., zostało doręczone skarżącej w dniu 31 maja 2012 r. Powyższe postanowienie z dnia 29 maja 2012 r., wydane zostało na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 P.p.s.a., do wszczęcia postępowania na skutek wniesienia skargi, a zarazem do przeprowadzenia przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu, dochodzi z dniem doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Z tym momentem organ administracyjny staje się stroną tego postępowania i ma obowiązek udzielenia odpowiedzi na skargę oraz przesłania do sądu skargi i akt sprawy. Ponadto, z dniem doręczenia skargi organowi powstaje jego uprawnienie do dokonania autokontroli zaskarżonego działania lub bezczynności. Instytucja ta stanowi jedyną na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego dopuszczoną przez prawo możliwość podjęcia przez organ władczego rozstrzygnięcia w sprawie, w której wniesiono skargę do sądu. Organ może dokonać tego, na zasadzie art. 54 § 3 P.p.s.a., który stanowi samoistną podstawę prawną do przeprowadzenia autokontroli przez organ administracji. Zgodnie bowiem z art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub czynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższy przepis umożliwia organowi administracji ponowną weryfikację swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej w całości. W niniejszej sprawie, stosując tryb autokontrolny, Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu uwzględnił w całości skargę strony, uchylając zaskarżone postanowienie. Postanowienie, wydane w tym trybie, uchylające zaskarżony akt doręczono skarżącej w dniu 31 maja 2012 r., i jak wynika z akt sprawy nie została na nie wniesiona skarga. Wobec tego zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Powyższe oznacza, że postępowanie sądowoadminstracyjne w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie staje się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 P.p.s.a. (przypadki, które nie mają zastosowania do rozpoznawanej sprawy). W świetle powyższego postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie wskazanego art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z tym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.