II SA/Op 306/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 26 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Zarządu Województwa Opolskiego nr [...], z 26 kwietnia 2011 r., w sprawie utrzymania w mocy decyzji Instytucji Pośredniczącej I stopnia o zwrocie dofinansowania przyznanego na realizację projektu "[...] w [...] przy ul. [...], wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy o finansach publicznych, i art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji i zobowiązać beneficjenta prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" do zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w kwocie 4.202, 26 zł, przyznanego na realizację projektu: [...] w [...], przy ul. [...], na podstawie umowy z 14 września 2009 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Opolskie Centrum Rozwoju Gospodarki, jako Instytucja Pośrednicząca II Stopnia, zawarło z W. R. umowę o dofinansowanie w formie refundacji projektu rozbudowa opisanego [...], w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007 – 2013. W dniach od 11 maja 2010 r. do 11 czerwca 2010 r. Wydział Instytucji Pośredniczącej w Certyfikacji Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego przeprowadził kontrolę planową w Instytucji Zarządzającej. W wyniku podjętych czynności kontrolnych we wniosku o płatność, złożonym przez beneficjenta stwierdzono wydatek niekwalifikowany w kwocie 8.278,69 zł. Organ wskazał, że z analizy dokumentów finansowo-księgowych dołączonych do wniosku o płatność wynika, że faktury wystawione przez J. K. ([...]) opiewały na łączną kwotę 149.477,35 brutto, z czego 122.522,42 stanowi kwota netto (koszt kwalifikowany dla beneficjenta) Wartość transakcji handlowej przekraczała 15.000 euro, a beneficjent mimo to dokonywał płatności gotówkowych na rzecz wykonawcy robót ogólnobudowlanych. Obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku bankowego określony został w Vademecum dla beneficjenta – w rozdziale warunki rozliczenia wydatków. W dalszym ciągu organ wywodził, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego w przypadku, gdy: -stroną transakcji, z której wynika płatność jest inny przedsiębiorca oraz -jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote wg kursu średniego walut obcych ogłaszanych przez NBP ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Transakcja to umowa, której przedmiotem jest odpłatne dostarczanie towaru lub odpłatne świadczenie usług. W ramach przedmiotowego projektu W. R. zawarł z J. K., prowadzącym [...] pisemną umowę na wykonanie robót budowlanych, którą cztery dni później rozwiązano za wspólnym porozumieniem. Z zapisów protokołów odbioru robót, załączonych do faktur VAT wynika, że w okresie od marca do lipca 2008 r. wykonane zostały prace, mające na celu rozbudowę [...]. Zdaniem organu, dokumentami potwierdzającymi istnienie pomiędzy stronami stosunku zobowiązaniowego są protokoły odbioru oraz faktury VAT stanowiące załączniki do wniosku o płatność. Dlatego organ uznał, że pomimo braku umowy pisemnej wartość poszczególnych faktur wystawionych przez J.K. należy zsumować i traktować jak część większej całości – jednej transakcji. Podkreślono, że za kwalifikowane mogą być uznane wydatki poniesione zgodnie z obowiązującym prawem. W ramach projektu, podatek VAT jest kosztem własnym beneficjenta, a zatem niekwalifikowalność płatności dokonanych gotówką odnosi się do kwot netto. Beneficjent gotówką zapłacił za dwie faktury nr A i B. Podczas weryfikacji wniosku o płatność niekwalifikowalność wydatku zapłaconego gotówką stwierdzono jedynie przy fakturze B. W. R., składając 30 listopada 2009 r. korektę wniosku o płatność nie przedstawił zakwestionowanego wydatku po stronie kosztów kwalifikowanych. Natomiast niekwalifikowalność wydatków płatnych gotówką za fakturę A wykazała kontrola IPOC. Wobec czego podjęto następujące działania: wystosowano do strony wezwanie do zapłaty z 20 października 2010 r. oraz 24 listopada 2010 r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego. Beneficjent nie godząc się na zwrot kwoty 4.202, 26 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych złożył do Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki kolejno: z dniu 12 listopada 2010 r. pismo, w sprawie wezwania do zapłaty, w dniu 8 grudnia 2010 r. pismo dotyczące zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, a w dniu 11 lutego 2011 r. odwołanie od decyzji Dyrektora OCRG. Decyzją Zarządu Województwa Opolskiego nr [...] z dnia 26 kwietnia 2011 r. uznano, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie oraz stwierdzono, że W. R. winien zwrócić część dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur – art. 208 ustawy o finansach publicznych, w kwocie 4.202,26 zł wraz z odsetkami, naliczonymi jak dla zaległości podatkowych, licząc od 28 grudnia 2009 r. do dnia zwrotu na rachunek Instytucji Pośredniczącej I stopnia. Z powyższą decyzją nie zgodził się W. R.. Wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji. Sformułował zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, art. 15, art. 7, art. 10 § 1 w zw. z art. 81 i art. 8 K.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i art. 145 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, w związku z art. 113 i ust. 2 ustawy przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy powinien ustalić treść stosunków cywilnych łączących strony przy wykonywaniu [...] aby ustalić, czy płatność związana jest z jedną czy kilku transakcjami. Natomiast organ I instancji nie dał możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów, w procesie wydawania decyzji nie uwzględnił wyników kontroli z 14 – 15 i 18 stycznia 2010 r., która dotyczyła realizacji projektu. Skarżący argumentował, że nie został przekonany, dlaczego organ nie wyjaśnił i nie uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu wyników zleconej przez organ I instancji i przeprowadzonej przez podległą mu komórkę kontroli, której zakres był tożsamy z przedmiotem wszczętego postępowania. Co do naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej skarżący podniósł, że prace wykonywane prze J. K., ujmowane w fakturach, odbywały się etapowo, nie dotyczyły jednego zlecenia ale kształtowały się w zależności od postępu prac. Sporządzano protokół powykonawczy, następnie kosztorys, a następnie wystawiana była faktura, która kreowała obowiązek zapłaty. Dopiero po tym fakcie skarżący zlecał kolejne roboty budowlane, oceniając postęp prac całej inwestycji, które również kończyły się stosownym protokołem powykonawczym. Do takiego działania zmusiła skarżącego sytuacja na rynku, brak sprawdzonych wykonawców. W jego ocenie, przyjęty tryb nie pozwalał na uznanie, jakoby wymienione faktury wiązały się z jedną transakcją, z mnogą liczbą płatności, której to wartość przekracza 15.000 euro. Powyższe faktury dotyczą odrębnych transakcji, z uwagi na specyfikę i sposób rozliczenia podjętych prac, a w związku z tym faktura A, którą skarżący w części, opiewającej na kwotę 10.100 zł, zapłacił bez pośrednictwa banku, nie może być traktowana za naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pierwszej kolejności wyjaśnił, że spór pomiędzy stronami sprowadza się do kwestii, czy W. R. łączył węzeł obligacyjny z J. K., właścicielem firmy [...] w [...], która to kwestia bezpośrednio determinowała sposób rozliczeń, mających w dalszej kolejności wpływ na przyznane dofinansowanie. Zdaniem organu odwoławczego, nie mogło zostać zaakceptowane stanowisko skarżącego o braku umowy, jak i stwierdzenie, że wykonawca wykonywał każdy etap robót oddzielnie, bezumownie i tak też następowało rozliczenie. Organ argumentował, że wszystkie roboty były wykonywane przez tego samego wykonawcę, według tego samego projektu i na podstawie tego samego pozwolenia na budowę. Dodał, że podobnie, jak w przypadku zamówień publicznych, dzielenie zamówienia na części nie może skutkować brakiem obowiązków stosowania przepisów ustawy. Zaznaczył, że pod pojęciem "jednej transakcji" należy rozumieć ogólną łączną wartość wierzytelności lub zobowiązań określoną w umowie pomiędzy tymi samymi przedsiębiorcami. Oznacza to, że obowiązek przeprowadzenia rozliczeń pieniężnych za pośrednictwem rachunku bankowego istnieje także w przypadku, kiedy przedsiębiorcy będący kontrahentami z tytułu umowy, której wartość świadczenia przekracza 15.000 euro, dokonują płatności na raty, a wielkość poszczególnych rat jest niższa niż ww. kwota. Organ podkreślił, że zgodnie z § 11 umowy o dofinansowanie, jeżeli beneficjent nie jest zobowiązany do stosowania prawa zamówień publicznych, to jest zobowiązany do dokonywania wydatków w sposób celowy, oszczędny z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, w wysokościach i terminach wynikających z zaciągniętych zobowiązań oraz w sposób umożliwiający terminową realizację projektu. Zaakcentował, że na podstawie zapisów Vademecum ciężar udowodnienia, że powyższe zasady zostały zachowane leży po stronie beneficjenta. Beneficjent nie przedłożył takich dokumentów, a tym samym nie wykazał, że zasada oszczędności i konkurencyjności została zachowana. Reasumując, organ stwierdził, że zapłata gotówkowa spornej faktury stanowiła naruszenie przepisów prawa, a tym samym uprawniała organ do zastosowania sankcji przewidzianych umową. Jednocześnie organ poddał w wątpliwość kwestię wniesienia odwołania w terminie, zauważając, że skarżącemu doręczono decyzję pierwszoinstancyjną w dniu 27 stycznia 2011 r., a odwołanie wniesiono 11 lutego 2011 r., co w konsekwencji oznacza uchybienie 14 dniowego terminu do wniesienia odwołania. Na wezwanie Sądu, skarżący przedłożył wypis z pocztowej książki nadawczej, z której wynika fakt wyekspediowania za pośrednictwem poczty przesyłki zaadresowanej do Opolskiego Centrum Rozwoju Gospodarki w dniu 9 lutego 2011 r. Natomiast organ nie przedłożył dowodu, świadczącego o złożeniu odwołania w organie pierwszej instancji, osobiście przez stronę, z pominięciem poczty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność istniejącego w obiegu prawnym aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje przy tym rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji publicznej ani naruszenia norm prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była ocena legalności decyzji zobowiązującej do zwrotu dofinansowania, przyznanego W. R. na realizację projektu określonego, jako "[...] w [...] przy ul. [...]", wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, ze zm.), w tym art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.). W związku z zarzutem sformułowanym w końcowym fragmencie odpowiedzi na skargę, w pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionej kwestii wniesienia odwołania po upływie terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzję pierwszoinstancyjną skarżący odebrał w dniu 27 stycznia 2011 r., odwołanie zaś wniósł za pośrednictwem poczty dnia 9 lutego 2011 r., co potwierdza wpis w pocztowej książce nadawczej. Stosownie do art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, zaś zgodnie z art. 57 § 5 pkt 5 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało wysłane nadane w polskiej placówce operatora publicznego, dlatego należało przyjąć, że odwołanie zostało wniesione przed upływem ustawowego terminu. Oznacza to, że nie było przeszkód do dokonania merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z 5 września 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1590 ze zm.), art. 25 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712), art. 211 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1241) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W dniu 14 września 2009 r. została zawarta pomiędzy Opolskim Centrum Rozwoju Gospodarki, jako instytucją Pośredniczącą II stopnia, a W. R. (beneficjentem), prowadzącym działalność pod nazwą "[...]" z siedzibą w [...] przy ul. [...], umowa o dofinansowanie w formie refundacji Projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013. Umowa ta określała procedury, zasady, warunki i tryb, na jaki beneficjentowi zostało przyznane dofinansowanie. Instytucja Pośrednicząca II stopnia, przyznała beneficjentowi na realizację projektu kwotę 180,006 zł, objętą pomocą publiczną. W paragrafie 11 umowy zamieszczono postanowienie o zobowiązaniu beneficjenta do stosowania Prawa zamówień publicznych w zakresie, w jakim ma zastosowanie do beneficjenta i do projektu. Opis stosowania Prawa zamówień publicznych w ramach RPO WO 2007-2013 określało Vademecum – tom III. W § 11 umowy zamieszczono klauzulę ustalającą, że w przypadku stwierdzenia przez instytucję pośredniczącą II stopnia lub inną uprawnioną instytucję, że podczas realizacji projektu beneficjent nie zastosował Prawa zamówień publicznych pomimo, że był zobowiązany do jego stosowania, realizował projekt niezgodnie z prawem zamówień publicznych, skutkujące stwierdzeniem nieważności umowy, zawartej z podwykonawcą – wydatki poniesione przez beneficjenta mogą zostać w całości uznane za nieprawidłowe i podlegające zwrotowi na zasadach określonych § 7 umowy, a instytucja pośrednicząca II stopnia może odstąpić od realizacji umowy lub rozwiązać ją w jednym z trybów określonych w § 20 umowy. W myśl zapisów § 22 pkt 1 umowy o dofinansowanie strony wiążą postanowienia Vademecum dla beneficjentów (Tom III, wersja z 6 sierpnia 2009 r.). Zgodnie z zapisami rozdz. 1.4.6. Vademecum, beneficjent miał obowiązek stosować przepis art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095 ze zm.), który nakazuje dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy, w każdym przypadku, gdy stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz gdy jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji. Vademecum zawierało zapis, przewidujący, że w wypadku, gdy beneficjent nie będzie stosował się do powyższych zasad płatności, wydatki będą uznawane za niekwalifikowane (str. 24). W przedmiotowej sprawie spór pomiędzy stronami sprowadzał się do kwestii, czy skarżący dokonywał płatności w ramach realizacji projektu, stosując zasady określone w umowie, a tym samym w przepisach ustawy 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) oraz ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień zawarcia umowy, po myśli art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241). Inwestycję, na którą uzyskano dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, skarżący realizował poprzez powierzenie wykonania budowy [...] J. K. prowadzącemu firmę oznaczoną jako [...] ([...], miejscowość [...]). W dniu 13 marca 2008 r. została zawarta umowa o roboty budowlane, której przedmiot oznaczono jako wybudowanie [...] w [...], przy ul. [...]. Natomiast w dniu 17 marca 2008 r. pomiędzy J. K. a W. R. zawarto "porozumienie" o rozwiązaniu ww. umowy. Jednakże w sprawie nie zostało zakwestionowane, iż roboty budowlano-montażowe zostały zrealizowane przez [...] J. K. i zgłoszone do odbioru w dniu 25 lipca 2008 r. (vide wyjaśnienie W. R. z 25 stycznia 2010 r.). Natomiast dnia 23 sierpnia 2008 r. sporządzono protokół odbioru końcowego robót budowlanych, podpisany przez J. K., W. R. oraz B. R. (kierownika budowy). Wobec powyższego należało zgodzić się z oceną organu, iż za transakcję pomiędzy inwestorem a wykonawcą robót budowlanych należy rozumieć ogólną (łączną) wartość wierzytelności pomiędzy tymi przedsiębiorcami. Trafnie organ argumentował, że wszystkie roboty budowlane wykonywane były przez tego samego wykonawcę, według tego samego projektu i na podstawie tego samego pozwolenia na budowę, a zakres robót został oznaczony i wykonany, tak jak w umowie z 13 marca 2008 r W ocenie Sądu, zasadnie organ stwierdził, że podobnie jak w przypadku zamówień publicznych, dzielenia zamówienia na części nie może skutkować brakiem obowiązku stosowania przepisu ustawy, a to ze względu na treść art. 32 ust 2 ustawy Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 113 z 2010 r. poz. 759), który stanowi on że: - zamawiający nie może w celu uniknięcia stosowania przepisów ustawy dzielić zamówienia na części lub zaniżać jego wartości. Z dokumentów finansowo-księgowych dołączonych przez skarżącego do wniosku o płatność wynika, że wykonawca robót budowlanych wystawił faktury na łączną kwotę 149,477,35 zł, brutto, z czego kwota 122.522,42 zł, jako wartość netto, stanowiła kwotę wydatków kwalifikowanych, w konsekwencji wartość poszczególnych faktur VAT wystawionych przez J. K. należało zsumować i traktować jak część większej całości. Stąd należało zaaprobować pogląd organu o obowiązku dokonywania rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego, skoro wartość wykonanych robót budowlanych (w przeliczeniu) przekroczyła kwotę 15.000 euro. Zatem, z przedstawionych względów w odniesieniu do niniejszej sprawy nie można zaakceptować twierdzenia, że skoro pisemna umowa została rozwiązana, to strony nie łączył żaden węzeł obligacyjny. Jak wyżej powiedziano obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy określony został w Vademecum dla beneficjentów, tom III, podrozdział 1.4.6. "warunki rozliczenia wydatków", jak i bezpośrednio wynika z przywołanego wyżej art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skoro nieprawidłowość zapłaty stwierdzono i wykazano w odniesieniu do faktury A (zapłata gotówką kwoty 10.100 zł), potraktowanej przez skarżącego jako wydatek kwalifikowany, prawidłowo w zaskarżonej decyzji orzeczono o zwrocie kwoty stanowiącej wartość przyznanego dofinansowania dotyczącego tej faktury. Przepis art. 211 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. stanowił, że w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3 a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Na marginesie zauważyć przyjdzie, że skarżący godził się z argumentacją podniesioną w czasie kontroli przez Instytucję Pośredniczącą II stopnia o niekwalifikowaności wydatku zapłaconego gotówką przy fakturze nr B, wystawioną przez tego samego wykonawcę, dokonując w dniu 30 listopada 2009 r. korekty wniosku o płatność i nie przedstawiając zakwestionowanego wydatku po stronie kosztów kwalifikowanych. Mając na uwadze ustalenia stanu faktycznego, zdaniem Sądu, organ prawidłowo zinterpretował przywołany wyżej art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, uznając że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem obowiązujących procedur, co stanowiło naruszenie art. 207 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Z tych wszystkich przyczyn uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.