II SA/Op 309/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na Prokuratora Rejonowego w Strzelcach Opolskich w przedmiocie czynności podjętej w postępowaniu karnym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 maja 2011 r. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynności Prokuratora Rejonowego w Strzelcach Opolskich podjęte w postępowaniach karnych, odpowiednio w sprawach: o syng. akt [...] i [...] – z dnia 7 kwietnia 2011 r. oraz o sygn. akt [...], [...] i [...] – z dnia 29 kwietnia 2011 r., w postaci wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych wniesionych przez niego pism, o sygn. akt [...], [...] i [...] – z dnia z dnia 9 maja 2011 r., polegające na poinformowaniu skarżącego o pozostawieniu jego pisma bez dalszego biegu oraz o sygn. akt [...] i [...] – z dnia 15 marca 2011 r. także w postaci informacji o braku podstaw do nadania biegu pismom wniesionym przez R. B. Określając zaskarżone czynności, jako mające formę "decyzji administracyjnych" podniósł, że sugerują one niepewność, wprowadzają w błąd, są niezrozumiałe, a także powodują marnotrawienie środków finansowych. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy Prokuratury Rejonowej w Strzelcach Opolskich wyjaśnił, że w Prokuraturze Rejonowej w Strzelcach Opolskich nie prowadzono żadnego postępowania administracyjnego, jak też nie wydawano żadnej decyzji administracyjnej dotyczącej skarżącego. Odnosząc się do treści skargi wskazał, że R. B. wyraża w niej ogólne niezadowolenie z rozstrzygnięć prokuratury w inicjowanych przez niego postępowaniach karnych, przy czym powołane przez niego sprawy zostały rozpoznane w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem ocenił, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga wniesiona w niniejszej sprawie może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej czynności prokuratora podejmowane w postępowaniu karnym, takiej kontroli sądowej nie podlegają. Stosownie do tego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, iż w braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych powyżej regulacjach i wynikającą z innych niż administracyjny stosunków prawnych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez R. B. wynika, że skarżący kwestionuje działania prokuratora podejmowane w postępowaniach karnych. W tych okolicznościach uznać trzeba, że rozpoznanie skargi wniesionej w niniejszej sprawie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Należy mieć na względzie, że podważane przez skarżącego czynności nie zostały podjęte w postępowaniu administracyjnym, lecz w postępowaniu karnym prowadzonym przez prokuratora w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), zwanej dalej K.p.k. Nie stanowią one zatem czynności z zakresu administracji publicznej, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 P.p.s.a. i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Skarżący nie wskazuje zatem decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. W myśl natomiast przepisów art. 1 – 4 P.p.s.a., kontrola legalności działań podjętych w trybie przepisów K.p.k., nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Taka właściwość sądów administracyjnych nie została unormowana również w K.p.k., ani w innych ustawach. Uwzględniając powyższe, wobec tego, że skarga wniesiona przez R. B. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.