II SA/Op 313/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 maja 2017 r., nr [...], którym przywrócono A. T. termin do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Zdzieszowic z dnia 30 grudnia 2016 r. nr [...], o odmowie uchylenia "dotychczasowej ostatecznej" decyzji Burmistrza Zdzieszowic z dnia 15 kwietnia 2014 r., nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowi rolniczej o mocy 999 KW w [...]. W zaskarżonym postanowieniu Kolegium pouczyło strony postępowania o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wniosła Spółka A S.A. z siedzibą w [...] (zwana dalej również "Spółką"), reprezentowana przez radcę prawnego J. M. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako wydanego z naruszeniem art. 58 § 1 i § 2 K.p.a. oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej z tytułu pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że przed dokonaniem oceny merytorycznej zasadności skargi, sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. W tym zakresie ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ustalając, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia, poddana kontroli sądu, sprawa polega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, uwzględnić należy art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W świetle tej regulacji prawnej stwierdzić należy, że nie każde postanowienie organu wydane w postępowaniu administracyjnym może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Skarga przysługuje bowiem tylko na postanowienia wymienione rodzajowo w cytowanym art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., do których nie należy jednak postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Zauważyć trzeba, że postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania jest postanowieniem wydawanym w postępowaniu administracyjnym, gdyż podstawą jego wydania są przepisy art. 58 § 1 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej K.p.a. Stosownie zatem do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie przysługiwałaby tylko wtedy, gdyby było postanowieniem, na które służy zażalenie, kończącym postępowanie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania nie należy do żadnej kategorii ww. postanowień. Nie jest to bowiem postanowieniem, na które służy zażalenie, gdyż w myśl art. 59 § 1 zdanie drugie, zażalenie służy tylko na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a ponadto - stosownie do art. 59 § 2 K.p.a. - o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania odwołania. Postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie, gdyż umożliwia przeprowadzenie postępowania przed organem odwoławczym. Poza tym nie jest również postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, ponieważ rozstrzyga kwestię proceduralną, której skutkiem jest umożliwienie przeprowadzenia postępowania odwoławczego, w którym może być wydana decyzja załatwiająca sprawę co do jej istoty (por. postanowienie: NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1121/15; WSA w Białymstoku z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 558/16 - dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego stwierdzić należy, że skoro na postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania zażalenie nie przysługuje i nie jest ono jednocześnie postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne ani rozstrzygającym sprawę administracyjną co do istoty, skarga wniesiona do sądu administracyjnego na tego rodzaju postanowienie organu administracji publicznej, wydane w toku indywidualnego postępowania administracyjnego, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Dodać jedynie można, że po myśli art. 142 K.p.a., kontrola takiego postanowienia możne nastąpić przy okazji rozpoznania skargi sądowoadministracyjnej na decyzję organu drugiej instancji rozpoznającej odwołanie, po przywróceniu terminu do jego wniesienia. Oznacza to, że skarżąca Spółka będzie mogła wnieść skargę na decyzję wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, na skutek postanowienia o przywróceniu terminu, podnosząc zarzut, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa. Wskazać również należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje fakt niewłaściwego pouczenia o możliwości zaskarżenia postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, jakie zawarto w postanowieniu organu odwoławczego. Niewątpliwie organ odwoławczy niewłaściwie pouczył stronę skarżącą, informując ją wadliwie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jednak wadliwość ta nie może zmieniać rygorów płynących z bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Stosownie natomiast do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stronie skarżącej należało zwrócić kwotę 100 zł, poniesioną z tytułu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia.